18
Τρι, Δεκ

Παριανές Μνήμες | Ένα «Ελβετικό» σχολείο στην Πάρο

Πάρος

Η εφημερίδα των Αθηνών, «Ακρόπολις», στις 1 Απριλίου 1916 μέσω του ανταποκριτή της στη Σύρο, δημοσιεύει τις εντυπώσεις του τότε νομάρχη Σύρου Παρασκευόπουλου, από ένα ταξίδι του στην Πάρο.

«Έμεινα κατάπληκτος» -έλεγε ο νομάρχης- για κάτι τι μοναδικό ίσως σε όλη την Ελλάδα. Δίπλα  στο βυζαντινού ρυθμού ναό της Εκατονταπυλιανής, στο αριστούργημα αυτό της αρχιτεκτονικής τέχνης, υπάρχει μια δημοτική σχολή με μοναδικό κήπο, όπου τα παιδιά φυτεύουν κάθε τόσο πεύκα, δέντρα, λαχανικά, όσπρια, καρπούς, άνθη και τα ίδια τα παιδιά ποτίζουν, καθαρίζουν, επιβλέπουν, περιποιούνται τον απέραντο κήπο με στοργή και λατρεία που ούτε επαγγελματίες κηπουροί μπορούν να τους μιμηθούν.

Εκτός του κήπου υπάρχουν κυκλικές πλατείες σκιαζόμενες το καλοκαίρι από κληματαριές και άλλα φυτά και εκεί στην ύπαιθρο, γίνονται διδασκαλίες, ασκήσεις, συζητήσεις και τραγούδια. Εκεί μαθαίνουν ρυθμικά να περπατούν υπό την κρούση τυμπάνου, κρουσμένου από έναν μικροσκοπικό μαθητή, να τραγουδούν πατριωτικά άσματα, να ψάλλουν εκκλησιαστικά. Εκεί τέλος καταρτίζονται τα ευλογημένα αυτά Παριανόπουλα πολίτες Έλληνες, Χριστιανοί, άνθρωποι. Σε ποιόν οφείλεται το μοναδικό αυτό για την Ελλάδα θαύμα; Σ’ ένα διδάσκαλο τον Καλλίερο, διδάσκαλο όχι από τους νέους, τους θεωρούμενους μεταρρυθμιστικούς και ζωντανούς, αλλά από τους παλιούς της περασμένης γενιάς! Κι’ όμως ο Καλλίερος, αυτός με τα ασπρισμένα μαλλιά, δημιουργεί στην Παροικιά γενεά υποδειγματική, μια γενεά όμοια της οποίας δεν θα βρείτε στην Ελλάδα, παρά μόνο στις Ελβετικές πόλεις, όπου μέχρι βαθμού ιδανικού έχει τελειοποιηθεί η παιδαγωγία της μικρής ηλικίας μαθητών».

Ο νομάρχης, πρόσθετε ο ανταποκριτής, τόσο ενθουσιάσθηκε, ώστε σύστησε στην τότε βασίλισσα να γνωρίσει τον κρυμμένο αυτόν διδάσκαλο θησαυρό και στο υπουργείο Παιδείας, να αποκαλύψει τον φιλότιμο, προοδευτικό και δημιουργικό διδάσκαλο Καλλίερο, όχι βέβαια για να τον παρασημοφορήσει, αλλά για να τον χρησιμεύσει ως υπόδειγμα και κεντρί για το πλήθος των σοφολογιοτάτων διδασκάλων μας, οι οποίοι δεν κατόρθωσαν ακόμη ν’ ανοίξουν νέους ηθικούς και πραγματικούς ορίζοντες για τα παιδιά μας, αλλά περιορίζονται ακόμη στη διδασκαλία του τύπτω – τύπτεις – τύπτει.         

Πηγές: «Παριανά» τευχ.67 του Νίκου Χρ. Αλιπράντη, απόσπασμα από το βιβλίο «Παναγιώτης Καλλίερος, ένας πρωτοπόρος δάσκαλος» του Γιάγκου Αργυρόπουλου.

      

Χριστόδουλος Α. Μαούνης