17
Δευ, Δεκ

Παριανές Μνήμες | Η Παροικιά γιόρτασε τα ελευθέρια

Πάρος

Ένα απόγευμα του Νοεμβρίου 1944, άραξε στο λιμάνι της Παροικιάς, ένα καΐκι, στο οποίο επέβαιναν ιερολοχίτες. Ήλθαν να μείνουν στην Πάρο, όσο καιρό θεωρούσαν απαραίτητο, για να την προστατέψουν από κάθε επιβουλή. 

Οι υπαξιωματικοί και οι οπλίτες εγκαταστάθηκαν στο κτίριο που στεγαζόταν τα Τ.Τ.Τ. (Ταχυδρομείο, Τηλεγραφείο, Τηλεφωνείο), στην αγορά, εκεί που ήταν στην αρχή της κατοχής η ιταλική στρατιωτική διοίκηση, ενώ οι αξιωματικοί στο μικρό ξενοδοχείο «Κάιρο». 

Διοικητής της δύναμης αυτής των ιερολοχιτών, ήταν ο λοχαγός Φασόης. Στους αξιωματικούς του επιτελείου του ήταν και ο ανθυπολοχαγός Λαδάς, ο οποίος αργότερα, έγινε μεγάλος παράγοντας της χούντας των συνταγματαρχών.   

Τις μέρες που βρισκόταν στην Πάρο, η δύναμη του Ιερού Λόχου, ήλθε στο λιμάνι μας και αγκυροβόλησε -κοντά στη «σημαδούρα»-, το αντιτορπιλικό «Κουντουριώτης», που μόλις είχε έλθει στην Ελλάδα από την Αλεξάνδρεια. Ο ερχομός του πολεμικού πλοίου στο λιμάνι ήταν η αφορμή να πλημμυρίσουν οι ψυχές όλων των κατοίκων με υπερηφάνεια! Την περίοδο που ήταν στην Πάρο το αντιτορπιλικό και η μονάδα του Ιερού Λόχου, γιορτάστηκαν τα «ελευθέρια»! 

Μια Κυριακή μετά τη λειτουργία και τη δοξολογία που ακολούθησε, πραγματοποιήθηκε μια τελετή στο «Ηρώο των Πεσόντων», παρουσία όλων των κατοίκων της Παροικιάς. Το Ηρώο ήταν τότε στη σημερινή πλατεία της «Μαντώς Μαυρογένους». Είχε μορφή πυραμίδας που στην κορυφή της στεκόταν αετός με ολάνοικτα φτερά. Στις τέσσερις όψεις της στήλης ήταν χαραγμένα τα ονόματα όλων των συμπολιτών μας που έπεσαν «υπέρ Πίστεως και Πατρίδος», στους εθνικούς μας αγώνες. 

Πρώτοι παρατάχθηκε η διμοιρία των ενόπλων ιερολοχιτών που τραγουδούσαν τον ύμνο του Ιερού Λόχου:
«Παιδιά με ατσάλινα χέρια, με θάρρος, γεμάτα ορμή, στα χέρια μας είναι η δόξα της Πατρίδας μας και η τιμή. Παράδειγμα το Δραγατσάνι, ας είναι για μας φωτεινό, και άλλων ηρώων αγώνες, για τον Λόχο μας τον Ιερό. Ας είναι περήφανη η μάνα, που έκανε τέτοια παιδιά, που είναι έτοιμα να πέσουν, μ’ αλεξίπτωτα μεσ’ στη φωτιά. Εμπρός παιδιά, με μια καρδιά, η σάλπιγγα σημαίνει, κι’ η μάνα Ελλάς, από εμάς, Ελευθεριά προσμένει!».

Στη συνέχεια, ήλθε ένα άγημα ναυτών του αντιτορπιλικού, με τον σημαιοφόρο να κρατεί το ξίφος του γυμνό! Ο κόσμος ενθουσιασμένος, γεμάτος αγάπη προς την πατρίδα και θαυμασμό για τα στρατευμένα παιδιά της χειροκροτούσε και ζητωκραύγαζε! Μετά το τρισάγιο για τις ψυχές των νεκρών που έπεσαν πολεμώντας, κατέθεσαν στεφάνια, ο αντιπλοίαρχος κυβερνήτης του αντιτορπιλικού, ο λοχαγός διοικητής της δύναμης των ιερολοχιτών και οι τοπικές αρχές. Όλο το πλήθος με βουρκωμένα μάτια έψαλε τον εθνικό μας ύμνο, στο τέλος του οποίου, ο υπολοχαγός των ιερολοχιτών έριξε τρεις ριπές στον αέρα.       


     
Πηγές: «Παριανές ιστορίες από τον τελευταίο πόλεμο και την εχθρική κατοχή», του Παναγιώτη Ι. Πατέλλη

Χριστόδουλος Α. Μαούνης