> Απόψεις

Κάθε τόπος έχει και τα μυστικά του. Τα καλά και τα κακά του, τις απαγορεύσεις του.


Υπάρχουν λέξεις που αν προφέρεις θα ακουστούν ως κεραυνός εν αιθρία όπου και αν βρίσκεσαι, καφενείο, μπαρ, εστιατόριο, ή όποιον δημόσιο χώρο, όλοι θα γυρίσουν να σε κοιτάξουν περίεργα, μερικές φορές άγρια και επιθετικά, σαν να έχεις κάνει κάποιο μεγάλο κακό.

Στον τόπο μας, το «κυκλοφοριακό» είναι μια από τις λέξεις, που αν ακουστεί οπουδήποτε, μεγάλες συζητήσεις θα ανοίξουν και θα καταλήξουν μέχρι και σε τσακωμούς. Πολλές φορές έχω δει ακόμα και φίλους να έχουν κόψει και την καλημέρα για αρκετές εβδομάδες.

«Parcking». Μια ακόμα λέξη που έχει καταντήσει κόκκινο πανί, για τον οποιονδήποτε οδηγό που ψάχνει να παρκάρει αγανακτισμένος και αν βιάζεται και παρανομήσει; θα το πληρώσει ακριβά. Έτσι επιβάλλεται άλλωστε γιατί υπάρχει ο Κ.Ο.Κ. που όλοι πρέπει να σεβόμαστε. «Λιμάνι». Ακόμα μία λέξη που αντικατοπτρίζει την Παροικιά και εκνευρίζει τον κάθε Παροικιώτη, βλέποντας τον τόπο του ως ένα λιμάνι και μόνο, χάνοντας την αίγλη του, υποβαθμίζοντας όλα τα καλά που έχει να δείξει (παραδοσιακό οικισμό, μουσείο, αρχαίο Ελλαδικό και βυζαντινό πολιτισμό), επειδή ο κάθε επισκέπτης μόλις αντικρίζει το χάος που επικρατεί μετά την αποβίβασή του στο νησί, κοιτάει να απομακρυνθεί όσο το δυνατόν συντομότερα από το κομφούζιο αυτό, προς οποιαδήποτε άλλη κατεύθυνση εκτός Παροικιάς.

«Κέντρο υγείας». Από τα σημαντικότερα θέματα που όποια συζήτηση ξεκινήσει πάντα με αυτό το θέμα θα κλείσει, απογοητεύοντας τους συνομιλητές, αφού μετά από όσες προσπάθειες έχουν γίνει ουσιώδες αποτέλεσμα δεν έχει επιτευχθεί. «Αρχαία λατομεία». Ένα θέμα που αν το πιάσεις τελειωμό δεν έχει. Πολλές οι διαμαρτυρίες πολιτών, συλλόγων, αλλά καμιά ανταπόκριση από τους αρμόδιους που πρέπει να σπάσουν κάποια αυγά που θα χρειαστεί. Όσο για τη λέξη «αεροδρόμιο» κανέναν δε θα ενοχλήσει πλέον, αφού όλοι θα συμφωνήσουν γελώντας ότι το θέμα αυτό έχει λυθεί, και η λέξη «ταμπού» δεν εκνευρίζει πλέον, αλλά απλώς έχει αφομοιωθεί ως γελοιογραφία από τον Παριανό πολίτη, αλλά όχι και από τον επισκέπτη του νησιού.

Τελευταία, μια νέα λέξη εκνευρίζει τον Παριανό λαό και ιδιαίτερα τον Παροικιώτη, που έχει βγει στο προσκήνιο και πάλι, μετά από τόσες παρουσιάσεις προτάσεων και τόσα «θα», που ακόμα και ένας Μαυρογιαλούρος θα ζήλευε… Η δε λέξη αυτή «αγροκήπιο» Παροικιάς βιωματικό πάρκο. Ένα θέμα που ενώ έχουν παρθεί, απόφαση τοπικού, αποφάσεις στήριξης από όλους τους σημαντικότερους συλλόγους του νησιού και όχι μόνο, ακόμα που και ο υπουργός Γεωργίας έχει δεσμευτεί να στηρίξει την προσπάθεια αυτή, ποτέ δεν έχει τεθεί για συζήτηση.

Το ερώτημα αλλά και η απάντηση για τις λέξεις ταμπού που μόνο εκνευρισμό και αγανάκτηση δημιουργούν στον Παριανό πολίτη ρητορική: Τις πταίει;

Παναγιώτης Δημόπουλος

Το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου κάθε 4 χρόνια, κάνει την ανθρωπότητα να υποκλίνεται στη στρογγυλή θεά.


Δίνει το έναυσμα και την αφορμή σε τόπους και παρέες να γραφούν ιστορίες και αναμνήσεις. Έτσι συνηθίζονταν και στην παραλία Αλυκής, πριν κάτι δεκαετίες που δεν υπήρχε η «ανάγκη» της «ανάπτυξης» και της όποιας επιχειρηματικότητας ή «φιλοξενίας» ….

Πώς ήταν διαμορφωμένο το τοπικό σκηνικό του εκάστοτε Mundial στην Αλυκή; Ήταν το κτίριο Μ. Γαβαλά, η στάση του ΚΤΕΛ, κτίριο του Ρήγα, τα ιστορικά εστιατόρια και τα Rooms to Let, το παρκάκι, το περίπτερο του Αποστόλη με τάβλι και TV (για τις προβολές αγώνων Mundial) και η μη «οργανωμένη» παραλία, με θεμιτό υγιή  ανταγωνισμό… που ασφυκτιούσε από λουόμενους.

Ήμασταν και εμείς (εντόπιοι και μη) στο σκηνικό αυτό, οι μικροί και μεγάλοι, λάτρεις της μπάλας με τις καλοκαιρινές παρέες. Όταν έφτανε το απόγευμα, διακριτικά, ευγενικά και επίμονα, με μια μπάλα διαμορφώναμε το παιχνίδι (σήμερα beach soccer) στην παραλία.

Οι μικροί, ήταν: εγώ «Γαβαλάς» (ξέφευγα από το μπακάλικο του παππού μου) ο αδελφός μου, Γιώργος Χ. Παρούσης «Λαδάς», Κώστας Σ. Σκανδάλης «Κοκός», Άκης, Κωστής Κονδύλης, Βασίλης «Λαφτσής», «Μίχος», Φώτης «Λουκανίγκος», Νίκος «Βιετνάμ», Νικονίας, Τάσος Νομικός, Αρσένης Ι. Αλιπράντης, Σταύρος Χαρίσης, Γιάννης Αλιπράντης, ο ξάδερφος του ο «ξανθός», Μανόλης «Βάζελος» κ.α και οι μεγάλοι ήταν: Μ. Κονιτόπουλος, ο Σάββας και Νικόλας Σπανός, Σταύρος Π. Παρούσης, μικρός Σταύρος o «Θ», Ναούμ, Δημήτρης «Τσιφ», ο Τάκης και Νίκος Παρούσης, οι Α/φοί Καλανδράνη κ.α.) συνήθως έπαιζαν ρακέτες στην παραλία μετά των ερωτικών διαθέσεων-συναισθημάτων (βλ. καμάκι) του θέρους και αργότερα μπάλα, όταν το κάναμε «μόδα». Γιατί οι μεγάλοι έπαιζαν συνήθως, στον κοκκινόχωμα του Αγ. Νικολάου με αυτοσχέδιες-περιστασιακές ομάδες Γερμανών, Ιταλών, τουριστών κ.α. με τους ηττημένους να κερνούν τα ποτά, στην ντίσκο «Romantica», μετά της μέθεξης του Ξενίου Διός, του Ποσειδώνος και της Θεάς Αφροδίτης.

Εξιστορώντας τα Μundial της νιότης μας, επισημαίνω ότι, τότε δεν υπήρχαν κανάλια TV (αρχικά),  ίντερνετ, smartphone, facebook, Instagram, κλπ, αλλά φυλλάδες, περιοδικά με σιδερότυπα και τα χαρτάκια (στις σοκολάτες συνήθως!) με τους ποδοσφαιριστές που συλλέγαμε για το λεύκωμα του Mundial:

Espana’82. Οι μικροί στην παραλία και οι μεγάλοι στο κοκκινόχωμα προσπαθούσαμε να μοιάσουμε στον Ταρντέλλι, Σιρέα, Ρόσι, Μπόνιεκ, Ρουμενίγκε, Σώκρατες, Λιτμπάρσκι, Σαχνερ κ.α. Ακούγαμε τις περιγραφές αγώνων, από την TV του Αποστόλη. Εμείς στην παραλία, αγωνιζόμενοι με θεατές να μας παρακολουθούν. Με τον αέρα της αλλαγής του ΠΑΣΟΚ (!) και της ανάπτυξης πέριξ της παραλίας.

Mexico’86. Σιγά-σιγά έρχονται μαζί μας και οι μεγάλοι στην αναπτυσσόμενη παραλία μας, μαγεμένοι από το ταλέντο και την «θρησκευτική» ευλάβεια του Μαραντόνα αλλά και των υπολοίπων (Βαλντάνο, Μπουρουσάγκα Σαντσες, Λίνεκερ, Πλατινί, Έλκιερ, Α/φοί Λαουντρουπ & Όλσεν, Σίφο, Μπουντραγκένιο, κ.α) και η ΤV του Αποστόλη να μεταδίδει αγώνες με τις γλαφυρές περιγραφές Διακογιάννη και Μαυρομάτη. Εμείς στην παραλία, πάντα στο επίκεντρο της ψυχαγωγίας και της χαράς όλων.

Italia ’90. Μικροί, μεγάλοι πλέον, όλοι μαζί στην παραλία πλαισιωμένοι νοερά από τους Σκιλάτσι, Μπαρέζι, Μπρέμε, Ματέους, Κλίσμαν, Φέλερ, Σκούχραβι, Μιλλά, Χάτζι, Γκασκόιν κ.α και με το κλάμα του Μαραντόνα, («κυνηγημένος» από τους Ναπολιτάνους, ένεκα ημιτελικού). Εμείς στην παραλία, με την ΤV του Αποστόλη να μεταδίδει, ακούγοντας και τους χτύπους από τα παιχνίδια στο τάβλι των μεγαλύτερων μας. Η παραλία οργανωμένη και αυτορυθμιζόμενη στο πλαίσιο της σιωπηρής οικονομικής ανάπτυξης.

(συνεχίζεται)

Γιώργος Ε. Δεκάριστος

Ξένα και ελληνικά fund χρηματοδοτούνται από τις ελληνικές κυβερνήσεις για την ανάπτυξη φωτοβολταϊκών πάρκων και τους παρέχεται κάθε διευκόλυνση για τη μεγαλύτερη «μπίζνα» του 21ου αιώνα.


Οι μεγαλο-επιχειρηματίες λαμβάνουν τεράστιες επιδοτήσεις μέσω κρατικών και ευρωπαϊκών κονδυλίων προκειμένου να εγκατασταθούν ανεμογεννήτριες, οι οποίες εκ των προτέρων έχουν πουλημένη την παραγωγή τους. Δηλαδή, είναι η μοναδική επένδυση στον κόσμο, η οποία, ο «επενδυτής», την ιδρύει και την ετοιμάζει προς χρήση με κρατικά και ευρωπαϊκά κονδύλια και στη συνέχεια, την παραγωγή του, την έχει πουλημένη!

Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι η λύση για την αντιμετώπιση της παραγωγής ενέργειας από τον λιγνίτη. Άλλο όμως αυτό και άλλο οι ανεμογεννήτριες παλιάς γενιάς που επιχειρούν τα συμφέροντα να στήσουν στην Πάρο. Οι ανεμογεννήτριες δεν έχουν σταθερό ρυθμό εισόδου και δεν αποδίδουν τη στιγμή που υπάρχει ανάγκη.

Δε λειτουργούν με δυνατούς ανέμους, δε λειτουργούν όταν δε φυσάει. Δεν αποθηκεύουν ρεύμα, δεν μπαίνουν στο «σύστημα» όταν δεν υπάρχει ανάγκη. Ίσως μετά από χρόνια, όταν προχωρήσει η τεχνολογία, να είναι δυνατόν να αποθηκεύεται το ρεύμα που παράγουν.

Εάν η παραγωγή της ηλεκτρικής ενέργειας από Α.Π.Ε. δε χρηματοδοτούταν από το δημόσιο κορβανά, κανείς επιχειρηματίας δε θα προχωρούσε σε παρόμοιο εγχείρημα! Ούτε ένας! Και αυτό διότι, η μεγαβατώρα των Α.Π.Ε. στοιχίζει από 100 έως 300 ευρώ (ναι, υπάρχουν και τέτοιες συμβάσεις του ελληνικού κράτους), ενώ το ρεύμα από λιγνίτη στοιχίζει 50 ευρώ η μεγαβατώρα! Έτσι, στήθηκε στη συνέχεια από τα συμφέροντα το «παιχνίδι». Η ΝΟΜΕ! Τι είναι η ΝΟΜΕ; Το «χρηματιστήριο» του τρίτου ενεργειακού πακέτου της Ε.Ε.

Το μοντέλο αυτό (Nouvelle Organisation du Marché de l’Electricité) επιβάλλει σε κάθε ευρωπαϊκή «ΔΕΗ» την υποχρέωση να πουλάει ορισμένη ποσότητα της ενέργειας που παράγει στους ενδιαφερόμενους προμηθευτές για ορισμένο χρονικό διάστημα. Στην Ελλάδα τα NOME υιοθετήθηκαν με το 3ο μνημόνιο και επιβάλλουν στη ΔΕΗ την υποχρέωση να πουλάει φθηνά (με τιμή εκκίνησης που ορίζεται από τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας – ΡΑΕ στο κόστος παραγωγής) συγκεκριμένη ποσότητα ηλεκτρικού ρεύματος που προέρχεται από τη λιγνιτική και υδροηλεκτρική παραγωγή της, με στόχο την ανακατανομή μεριδίων στη λιανική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και τη σταδιακή μείωση των μεριδίων της ΔΕΗ κάτω του 50% μέχρι το έτος 2020 (Ν. 4336/2015). Όλα αυτά στο όνομα της «απελευθέρωσης» της αγοράς του ηλεκτρικού ρεύματος! Έτσι, η ΔΕΗ αναγκάζεται να πουλάει φθηνά στους ανταγωνιστές της και ακριβά σ’ εμάς τους καταναλωτές, για να καλύψει τη χασούρα… Όπου χασούρα, την πληρώνουμε εμείς!

Τέλος, οι καταναλωτές στο νησί μας να προσέξουν τους «εναλλακτικούς προμηθευτές» ηλεκτρικής ενέργειας και να συμβουλεύονται από τη σελίδα της ΡΑΕ ώστε να συγκρίνουν την εκτιμώμενη από τη ΡΑΕ τετραμηνιαία χρέωσή της κατανάλωσής τους ανά εταιρεία.

Δ.Μ.Μ.

Η ιστορία με την εγκατάσταση των φαραωνικών ανεμογεννητριών στο νησί μας –η οποία απασχολεί και άλλα νησιά των Κυκλάδων- τείνει να πάρει διαστάσεις παραμυθιών του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.


Ο Δανός λογοτέχνης, γιος τσαγκάρη, ζώντας σε απόλυτη φτώχεια τα νεανικά του χρόνια, κατάφερε όταν τελείωσε το σχολείο άπορων παιδιών, να μας χαρίσει πολύ γνωστά παραμύθια με ήρωες φτωχούς και αδικημένους ανθρώπους.

Οι σημερινοί παραμυθάδες –που επιβιώνουν ελέω εκείνων που έχουν οικονομικό συμφέρον από την υπόθεση- έχουν πολλές «καραμέλες» για να κάνουν το άσπρο μαύρο. Άλλοτε ομιλούν για τη «φέρουσα ικανότητα του νησιού» και λένε να συνεισφέρει και το νησί μας για το ηλεκτρικό ρεύμα που καταναλώνει και άλλοτε χίλιες δύο ανοησίες. Έχουμε γράψει δεκάδες φορές στην εφημερίδα μας για την ανοησία της ανταπόδοσης σε ηλεκτρικό ρεύμα και τι ενέργεια παράγει σήμερα η Πάρος. Από την άλλη, σε τούτη τη στήλη έχουμε γράψει ότι όταν η Αθήνα, που καταναλώνει ηλεκτρικό ρεύμα περισσότερο από κάθε άλλη περιοχή της χώρας, συνεισφέρει και αυτή την ανάλογη ενέργεια, τότε να το συζητήσουμε το θέμα… Άλλωστε οι λόφοι του Λυκαβηττού και της Ακροπόλεως, μια χαρά μου φαίνονται και φυσάει αρκετά εκεί. Τι; Όχι; Μα γιατί; Γιατί είναι αυτονόητο λοιπόν ότι δεν μπορείς να στήσεις ανεμογεννήτριες στην Ακρόπολη, στην Πλάκα, στο Μοναστηράκι, στο ιστορικό κέντρο των Αθηνών. Ε, τότε πως είναι αυτονόητο ότι δεν τρέχει τίποτα αν ξεχαρβαλώσεις ένα ολόκληρο νησί;

Πάμε παρακάτω τώρα. Μία από τις νέες «καραμέλες» είναι ότι αφού δε θέλουμε αιολικά πάρκα στην Πάρο, αυτό σημαίνει ότι προτιμούμε να πεθαίνει ο κόσμος από καρκίνο στην Πτολεμαΐδα! Ειλικρινά το θέμα όπως το σερβίρουν, ξεπερνά κάθε νοσηρότητα εγκεφάλου!

Αντί να απαντήσουμε σε αυτό το «επιχείρημα» εμείς, ας δούμε τι έχει δηλώσει η ανοσοβιολόγος, Σόνια Περέζ, του νοσοκομείου «Αγ. Σάββας», η οποία μάλλον… είναι και πιο ειδική για παρόμοια θέματα. Η κ. Σ. Περέζ παρουσίασε επίσημα στοιχεία της EUROSTAT, στα οποία σημειώνεται: « α) Η Ελλάδα, αν και χρησιμοποιεί μέχρι σήμερα τον λιγνίτη ως βασικό καύσιμο για την ηλεκτροπαραγωγή, εμφανίζει ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ χαμηλότερο ποσοστό καρκίνων σε σχέση με όλες τις άλλες χώρες, όπου είτε ο λιγνίτης απουσιάζει από το «πακέτο» της ηλεκτροπαραγωγής τους ή παρουσιάζουν υψηλότατο ποσοστό διείσδυσης των ΑΠΕ στην ηλεκτροπαραγωγή τους. β) Οι «λιγνιτικές» περιοχές της Ελλάδας παρουσιάζουν ΠΟΛΥ χαμηλότερα ποσοστά κρουσμάτων καρκίνου από άλλες περιοχές της χώρας μας που ουδεμία σχέση έχουν με λιγνιτική ηλεκτροπαραγωγή».


Τέλος, τα αιολικά πάρκα δεν υποκαθιστούν λιγνιτικές μονάδες. Μπορούν να υποκατασταθούν μόνο από μονάδες αερίου, μονάδες λιθάνθρακα, πυρηνικές μονάδες, κλπ. Τα αιολικά πάρκα δεν εξοικονομούν λιγνίτη! Δεν έχει μετρηθεί πουθενά εξοικονόμηση λιγνίτη από αιολικά πάρκα σε όλο τον κόσμο.

Περισσότερα Άρθρα...