Το αιματοβαμμένο μέρισμα

> Απόψεις

Αν αυτές τις μέρες βρεθεί ένας ξένος στην Ελλάδα, θα νομίσει ότι η χώρα μας ξεπέρασε τα προβλήματα της κρίσης και μπήκε στο δρόμο της ανάπτυξης.

 

Καθημερινά στην τηλεόραση, στα ραδιόφωνα, στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο, ακούει και διαβάζει για την απόφαση της κυβέρνησης να χορηγήσει μέρισμα στις οικονομικά ασθενέστερες τάξεις. Ξαφνιάζεται όμως όταν διαπιστώνει ότι οι ταλαίπωροι αυτοί πολίτες είναι το ένα τρίτο του πληθυσμού, και διερωτάται πού βρήκε η κυβέρνηση τόσα χρήματα, όταν η χώρα είναι υπερχρεωμένη, δεν υπάρχουν επενδύσεις και η ανάπτυξη είναι στάσιμη εδώ και χρόνια, με πάνω από ένα εκατομμύριο άνεργους, με εργαζόμενους με μισθούς πείνας, με συσσίτια, κοινωνικά ιατρεία  και με τρομακτικές ελλείψεις σε τομείς όπως της υγείας, της εκπαίδευσης και αλλού.

Ο ξένος θα έμαθε στο σχολείο του ότι το μέρισμα  στα Αγγλικά σημαίνει dividend και είναι το μερίδιο των κερδών που μοιράζει μία εταιρία στους μετόχους της. Τώρα τι διαφορά υπάρχει μεταξύ μιας κερδοφόρας εταιρίας που μοιράζει χρήματα στους μετόχους της χάρη στην εύρωστη οικονομική της κατάσταση, σε σύγκριση με την σημερινή κυβέρνηση  της υπερχρεωμένης Ελλάδας που μοιράζει μέρισμα; Ένα μέρισμα που δεν έχει καμιά σχέση με κέρδη και που προέρχεται από τις περικοπές μισθών και συντάξεων και με μια άνευ προηγουμένου βαριά φορολογία που φτωχοποίησε και εξαθλίωσε εκατομμύρια νοικοκυριών και επιχειρήσεων. Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει κέρδος 700.000.000 ευρώ όταν το κράτος δεν παράγει, όταν εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις είναι κλειστές, και η ανάπτυξη είναι ανύπαρκτη; Αυτό το κέρδος είναι πλασματικό και στάζει αίμα από την αφαίμαξη των πολιτών.

Το μέρισμα μοιάζει με ένα ποτήρι νερό που κάποιοι, για να εντυπωσιάσουν, το προσφέρουν σε χρόνια διψασμένους που θα υποφέρουν από δίψα για πολύ καιρό ακόμα, ίσως και μέχρι να πεθάνουν. Αυτοί που τους προσφέρουν το ποτήρι νερό είναι οι ίδιοι που τους άδειασαν τα πηγάδια.

Λοιπόν αυτό το ποτήρι νερό, οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι το αποκαλούν «μέρισμα το οποίο θα αποκαταστήσει τις αδικίες που τους προκάλεσε η σκληρή λιτότητα»

και μένει κανείς άφωνος όταν ακούει παρόμοιες μεγαλόστομες δηλώσεις. Πώς είναι δυνατόν να αποκατασταθούν με ένα εφάπαξ 250,375 και 437 ευρώ οι αδικίες μιας απάνθρωπης λιτότητας οκτώ ετών που προκάλεσε τόσα προβλήματα και τόση δυστυχία.

Η αλήθεια είναι ότι και ένα ευρώ είναι καλοδεχούμενο από κάποιον που έχει ανάγκη. Όμως είναι ανεπίτρεπτο να γίνονται με έπαρση τέτοιες βαρύγδουπες δηλώσεις για ένα ποσό το οποίο εξανεμίζεται σύντομα. Λίγος σεβασμός οφείλεται από τους πολιτικούς με 65.000 ευρώ εισόδημα, όταν δηλώνουν ικανοποιημένοι που μοιράζουν 350 ευρώ σε κάποιον αξιοπρεπή νοικοκύρη και νυν φτωχό, με εισόδημα πείνας 3001 ευρώ το χρόνο.

Τελικά η Βουλή ψήφισε, το μέρισμα θα δοθεί και ευχόμαστε να είναι καλοξόδευτο, παρόλο που δεν πιστεύουμε να αλλάξει τίποτα στην ποιότητα ζωής των ταλαιπωρημένων συμπολιτών μας. Το θέμα είναι αν το όφελος θα ήταν μεγαλύτερο αν το τεράστιο ποσό των 700.000.000 ευρώ επενδυόταν για την βελτίωση των συνθηκών στα νοσοκομεία και στα σχολεία για καλύτερη περίθαλψη και εκπαίδευση προς όφελος όλων των πολιτών και  ειδικά για τις ασθενέστερες οικονομικά τάξεις.  Δυστυχώς όμως τα νοσοκομεία και τα σχολεία δεν παράγουν ψήφους.

Καλανδράνης Δημήτρης