×

Προειδοποίηση

JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 63

Όχι πια βία κατά των γυναικών - Της Στ. Κυριακίδου

> Απόψεις

Με αφορμή την ημέρα κατά της βίας των γυναικών που πέρασε μερικές μέρες πριν, κάποιες αναμνήσεις παιδικές ξεπήδησαν -μάλλον απρόσκλητες- από το μυαλό μου.

 

Θυμήθηκα μία πολύ καλή φίλη της μητέρας μου η οποία την επισκεπτόταν στο σπίτι πολύ συχνά και κάθε φορά της εξηγούσε περιστατικά για τον τρόπο με τον οποίο την κακοποιούσε ο άντρας της. Ναι, ο άντρας της είχε φαντασία, έβρισκε αρκετούς τρόπους να κακοποιεί τη γυναίκα του, σωματικά και ψυχικά. Δεν το έκανε κάθε μέρα έλεγε, μόνο κάθε φορά που μεθούσε, δηλαδή μία φορά την εβδομάδα. Είχε πρόγραμμά δηλαδή!

Αν αναρωτιέστε τι περίμενε η γυναίκα και υπέμενε αυτήν την κατάσταση, η απάντηση είναι για άλλους δεδομένη και για άλλους εξωφρενική: Να ενηλικιωθούν τα παιδιά. Μάλλον τα άτομα που συμμετείχαν στη συζήτηση δεν πίστευαν ότι η μικρούλα που παίζει λίγο παραπέρα, όχι απλά παρακολουθεί τη συζήτηση, αλλά επιπλέον ότι επεξεργάζεται τα όσα ακούει και ότι πολλές απορίες τριβέλιζαν το μυαλό της:

Γιατί αυτή η γυναίκα υπέμενε την κατάσταση αυτή με δικαιολογία το καλό των παιδιών; Τι κέρδος είχαν τα παιδιά από αυτό; Ήθελαν να βλέπουν τον μπαμπά να χτυπάει τη μαμά;  Μήπως για αυτά θα ήταν λιγότερο οδυνηρό αν η μαμά και ο μπαμπάς να ζούσαν σε διαφορετικό σπίτι;

Η απορία μου σήμερα ως ενήλικη πλέον γυναίκα είναι η εξής: «Τι πρότυπα  παίρνουν τα παιδιά από μία τέτοια κατάσταση; Θεωρούν μήπως ύστερα από αυτό, φυσιολογικό το να χτυπάει ένας άντρας μία γυναίκα; Αν τα παιδιά είναι αγόρια μήπως πράξουν το ίδιο; Αν είναι κορίτσια θα μπορούσαν να υπομένουν το ίδιο σε μία αντίστοιχη κατάσταση; Ή μήπως όλο αυτό θα μπορούσε να λειτουργήσει ανάποδα και τα παιδιά να σχηματίσουν αρνητική γνώμη για τη δημιουργία οικογένειας και για τις σχέσεις γενικότερα ανάμεσα στα δύο φύλα;».

Πολλές επιπτώσεις μπορεί να έχει μία τέτοια κατάσταση στην ψυχολογία ενός παιδιού και φυσικά μπορεί να το επηρεάσει σε ολόκληρη τη μετέπειτα ζωή του.

Η βία κατά των γυναικών πολλές φορές δεν έχει μόνο θύμα τη γυναίκα, αλλά και τα παιδιά, τα οποία ίσως να αποτελούν μεγαλύτερα θύματα από τη μητέρα τους, αφού εκείνα είναι ανήμπορα στο να αντιδράσουν. Όταν ένας άνθρωπος κάνει κακό σε κάποιον άλλον άνθρωπο, ευθύνη έχει και αυτός ο οποίος δέχεται την πράξη και την καλύπτει και την υπομένει.

Η μέρα κατά της βίας των γυναικών λοιπόν σε αυτό ακριβώς στοχεύει. Στο να αντιδράσουν, να μιλήσουν, να καταγγείλουν να πάψουν να δέχονται το ρόλο τους ως «θύμα», οι γυναίκες που υπόκεινται οποιαδήποτε μορφή βίας - σωματική, λεκτική, ή ψυχολογική.