16
Κυρ, Δεκ

Η ιστορία κάποιων φυλακισμένων

> Απόψεις

Ο διευθυντής μιας φυλακής ανακοινώνει στους έγκλειστους φυλακισμένους ότι σύντομα το μαρτύριό τους στη φυλακή θα τελειώσει. «Σε λιγότερο από ένα χρόνο θα
είστε ελεύθεροι να κυκλοφορείτε χωρίς δεσμά» τους επαναλαμβάνει συνέχεια.

Οι φυλακισμένοι συγκινημένοι ξεχνούν τα προβλήματά τους και περιμένουν με ανυπομονησία την ημέρα αυτή. Και πώς να μην συγκινούνται όταν πέρασαν οκτώ
ολόκληρα χρόνια μέσα στα κελιά τους δεμένοι με αλυσίδες. Ο ένας χρόνος πέρασε και εκείνο το πρωί οι πόρτες των κελιών άνοιξαν και όλοι οι κρατούμενοι ξεχύθηκαν στο προαύλιο ζητωκραυγάζοντας υπέρ του διευθυντή.

Καθώς όμως περνούσε η ώρα και η κεντρική πύλη των φυλακών παρέμενε κλειστή, οι φυλακισμένοι ανησύχησαν και ρώτησαν τους φύλακες γιατί δεν τους άφηναν
ελεύθερους όπως τους υποσχέθηκε ο διευθυντής. Τους απάντησαν ότι ο διευθυντής εκπλήρωσε την υπόσχεσή του βγάζοντας τις αλυσίδες και επιτρέποντας να
κυκλοφορούν ελεύθερα. «Μπορεί να μας έβγαλε τις αλυσίδες, όμως εμείς εξακολουθούμε να είμαστε φυλακισμένοι στο προαύλιο», διαμαρτυρήθηκαν οι
κρατούμενοι. Ο αρχιφύλακας επανέλαβε τα λόγια του διευθυντή ακριβώς όπως τα είπε: «Περάσατε οκτώ χρόνια με αλυσίδες και τώρα τις βγάλαμε για να περπατάτε
ελεύθερα στο προαύλιο μέχρι να εκτίσετε το υπόλοιπο της ποινής σας που δεν πρόκειται να γλυτώσετε».

Έτσι οι κρατούμενοι διαπίστωσαν ότι ο διευθυντής των φυλακών τους είπε ψέματα και δυστυχώς δεν ήταν η πρώτη φορά. Θυμήθηκαν και ένα ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ πριν
χρόνια.

Αυτή η ιστορία, νομίζω ότι κάτι μας θυμίζει που συμβαίνει αυτή την εποχή στη χώρα μας. Δεν περνάει μέρα που να μην ακούσουμε κάποιον κυβερνητικό αξιωματούχο αλλά και τον πρωθυπουργό να εξαγγέλλει ότι του χρόνου τον Αύγουστο θα βγούμε από τα μνημόνια και τα βάσανά μας θα είναι παρελθόν γιατί δε θα ληφθούν άλλα μέτρα.

Το λένε και το επαναλαμβάνουν που στο τέλος και ο πλέον δύσπιστος πολίτης θα το χωνέψει. Δεν αποκλείεται να συμβεί και το απίθανο: Να καθιερωθεί ημερομηνία
απαλλαγής από τα μνημόνια ως «γιορτή της απελευθέρωσής μας από τη σκλαβιά των μνημονίων» η οποία στη συνέχεια θα γιορτάζεται κάθε χρόνο σαν επέτειος της
εξόδου από τα μνημόνια. Ίσως και να καθιερωθεί σαν επίσημη αργία με  σημαιοστολισμούς και δοξολογίες, όπως συμβαίνει στις εθνικές γιορτές.

Άλλωστε γιατί να γιορτάζουμε την απελευθέρωσή μας από τους Τούρκους το 1821 και όχι την απαλλαγή μας από τα μνημόνια το 2018. Σκλαβιά η μια, σκλαβιά η άλλη, με την τραγική διαφορά ότι γιορτάζουμε το 1821 γιατί πάψαμε να είμαστε σκλάβοι των Τούρκων, ενώ τον Αύγουστο του 2018, θα συνεχίσουμε τη σκλαβιά μας με τα μνημόνια που υπογράψαμε με αφέντες τους δανειστές και συνεργούς τους δικούς μας πολιτικούς.

Όμως για να είμαστε ειλικρινείς, ο τελευταίος κρίκος της μνημονιοσκλαβιάς, δεν είναι ο μόνος που φταίει για όσα τραβάμε σήμερα. Αυτός απλά φρόντισε να δέσει το γλυκό που πρόσφερε στους δανειστές σαν άπειρος ζαχαροπλάστης της πολιτικής.

Καλόν είναι να μην ξεχνάμε ότι αυτοί που έφταιξαν σε μεγάλο βαθμό για την κατάσταση μας είναι οι πολιτικοί και οι πέριξ αυτών που μας κυβέρνησαν τα τελευταία σαράντα χρόνια και τώρα παριστάνουν τις αθώες περιστερές. Και το χειρότερο, ίσως να είναι αυτοί που θα μας ξανακυβερνήσουν.

 

Δημήτρης Καλανδράνης