13
Πεμ, Δεκ

Μακεδονικό: Το δένδρο και το δάσος του Ν. Ραγκούση- Λαουτάρη

> Απόψεις

Με τους κατάλληλους  επικοινωνιακούς χειρισμούς ενίοτε είναι εύκολο να χάνουμε το δάσος ενώ κοιτάζουμε μόνο ένα δένδρο. Τι σχέση μπορεί να έχει αυτή η αλήθεια με το μεγάλο θέμα που έχει προκύψει με το Μακεδονικό ζήτημα;

1)Το δένδρο είναι το όνομα της γείτονας  χώρας ενώ το δάσος είναι  η δέσμευση με τον ποιο επίσημο τρόπο για την εξάλειψη των αλυτρωτικών συνταγματικών άρθρων και η παραδοχή ότι τα σύνορα είναι αδιαπραγμάτευτα . Παρόλο που δεν υπάρχει καμιά εμπλοκή με το όνομα της Αλβανίας εντούτοις εγείρουν θέμα Τσάμιδων , το ίδιο ισχύει και με την Τουρκία που βλέπει γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο.

Το κυριότερο είναι η διασφάλιση των σχέσεων ειρηνικής συνεργασίας μεταξύ των  χωρών μας , η διασφάλισης του απαραβίαστου των συνόρων  ,η  αλλαγή του Συντάγματος της γειτονικής χώρας, και η αποφυγή κάθε αλυτρωτικής προπαγάνδας.

2)Το δένδρο είναι το αν το όνομα της FYROM θα περιέχει σαν δεύτερο συνθετικό το ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ η παράγωγο αυτού ενώ το δάσος είναι ο κίνδυνος  να αμφισβητηθούν διεθνείς συνθήκες  και οι ολέθριες συνέπιες από αυτό.

Η Μακεδονία είναι μια μεγάλη γεωγραφική περιφέρεια, που έχει μοιραστεί μεταξύ τεσσάρων βαλκανικών χωρών, με βάση τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου, που υπέγραψε ο Βενιζέλος το 1913. Τότε πήραν: η Ελλάδα το 51%, η Σερβία το 39% (ΠΓΔΜ), η Βουλγαρία το 9,5% και η Αλβανία το 0,5%.  

Αυτό το αδιαμφισβήτητο γεγονός επιβάλει το όνομα της χώρας των Σκοπίων να έχει μόνο γεωγραφικό προσδιορισμό.

Η αμφισβήτηση της συνθήκης αυτής δημιουργεί κακό προηγούμενο και ανοίγει την όρεξη των Αλβανών για την Τσαμουριά και επιβεβαιώνει τον Ερτογάν που μόλις πριν λίγες μέρες εδώ στην Αθήνα έθεσε θέμα αναθεώρησης της συνθήκης της Λωζάννης.

3)Το δένδρο είναι ,όπως μας λένε οι κυβερνητικοί, να τελειώνουμε  με ένα θέμα που 25 χρόνια οι προηγούμενες –κακές- κυβερνήσεις  δεν το έλυναν .

Ενώ το δάσος είναι ότι αυτό το θέμα  είναι κομμάτι των συνολικότερων σχεδιασμών που προωθούνται από το ΝΑΤΟ, τις  ΗΠΑ, την ΕΕ, προκειμένου να ενισχύσουν την οικονομική - πολιτική - στρατιωτική παρουσία τους στα Δυτικά Βαλκάνια και την ευρύτερη περιοχή. Να βγουν πιο ενισχυμένες στο σφοδρό ανταγωνισμό με άλλες δυνάμεις, όπως η Ρωσία, η Κίνα, με επίκεντρο τον έλεγχο ενεργειακών πηγών και δρόμων, τα μερίδια των αγορών.

 Γι’ αυτό καίγονται τα ΝΑΤΟικά επιτελεία, η ελληνική κυβέρνηση και η κυβέρνηση της ΠΓΔΜ. Γι’ αυτό και ως ορίζοντας για την επίτευξη συμφωνίας καθορίζεται η Σύνοδος του ΝΑΤΟ  τον Ιούλη.

4)Το δένδρο είναι η επιχειρηματολογία της κυβέρνησης ότι η ένταξη αυτών των χωρών σε ΝΑΤΟ - ΕΕ θα διασφαλίσει την ειρήνη και τη σταθερότητα, ότι θα αποτρέψει κινδύνους απέναντι στη χώρα μας.

Ενώ το δάσος είναι ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ήταν οι ΝΑΤΟικές δυνάμεις που:

Πρωτοστάτησαν στη διάλυση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και στη δημιουργία του προβλήματος.Επαναχάραξαν τους χάρτες των Βαλκανίων, δημιούργησαν κράτη - προτεκτοράτα για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους.Αξιοποιούν υπαρκτά και ανύπαρκτα μειονοτικά ζητήματα, υποδαυλίζουν εθνικισμούς κι αλυτρωτισμούς, για να "διαιρούν" τους λαούς.Που διαμέλισαν την Κύπρο και μέχρι σήμερα συντηρείται αυτό το καθεστώς.

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις αποδεικνύουν πως η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, όχι μόνο δεν εξασφαλίζει την ειρήνη και την εδαφική ακεραιότητα, αλλά αντίθετα αποτελεί παράγοντα όξυνσης των προβλημάτων, αμφισβήτησης κυριαρχικών δικαιωμάτων.

4)Το δένδρο είναι να φωνάζουμε :Η ΜΑΚΕΔΟΝΊΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ. Ενώ το δάσος είναι ότι δεν  καταλαβαίνουμε ότι , εννοώντας όλη τη γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας, ανοίγουμε τους ασκούς του Αιόλου. Τροφοδοτούμε  τον εθνικισμό και τον αλυτρωτισμό. Δίνουμε  πάτημα σε όσους ορέγονται αναθεώρηση Διεθνών Συνθηκών. Επιτρέπουμε στα διάφορα φασιστοειδή να σπείρουν το δηλητήριο του εθνικισμού, της πατριδοκαπηλίας. Ανάμεσά τους η εγκληματική Χρυσή Αυγή, ο πολιτικός απόγονος του ναζισμού, στην περίοδο της κυριαρχίας του οποίου η ελληνική Μακεδονία ήταν υπό βουλγαρική κατοχή.

Πρέπει λοιπόν να δούμε  την ουσία του προβλήματος, το “δάσος” και όχι το “δέντρο”.        Να ξεπεράσουμε  τον αποπροσανατολισμό και τις ψεύτικες διαχωριστικές γραμμές, που καλλιεργούν τόσο η κυβέρνηση όσο και εκείνες οι δυνάμεις που επενδύουν στον εθνικισμό και τον αλυτρωτισμό.

Οι  εξελίξεις επιβάλλουν επαγρύπνηση, ένταση της εργατικής-λαϊκής πάλης και της διεθνιστικής αλληλεγγύης, ενάντια στα σχέδια των ΑμερικανοΝΑΤΟικών επιτελείων που βάζουν σε κίνδυνο τους λαούς με τις  επεμβάσεις τους και τους πολέμους.