Εκκλησιαστικές λειτουργικές απορίες (Του Μ. Ι. Χανιώτη)

> Απόψεις

Συνεχίζω το σημείωμά μου για τη γυναίκα στο ψαλτήρι, το οποίο μοίρασα στα δύο για να μην κάνω κατάχρηση του χώρου της αγαπητής μας «Φωνής».

Γιατί απορρίπτονται οι γνώμες Ιεραρχών, Αρχιεπισκόπων του αναστήματος Ιακώβου Βορείου και Νοτίου Αμερικής ή του Χριστοδούλου Αθηνών και πάσης Ελλάδος;

Γιατί παραβλέπεται ότι σε όλους τους εκτός Ελλάδας ναούς ψάλλουν μικτές χορωδίες όπως και σε όλες τις Σλαβικές χώρες; Γιατί επίσης αγνοούνται οι θέσεις μεγάλων αναστημάτων, ιεροψαλτών, μουσουργών, καθηγητών, της βυζαντινής μουσικής, χοραρχών, όπως των Ι. Σακελλαρίδου, Σ. Περιστέρη, Π. Μανέα, Σ. Καψάσκη, Γ. Τσατσαρώνη και πολλών άλλων; Αιτιολογία επίσης του «αφορισμού» είναι ο σκανδαλισμός. Και βέβαια υπάρχει. Ζει και βασιλεύει μέσα στον Ναό. Όμως τι σκανδαλίζει περισσότερο; Η ευσεβής γυναίκα με τη σωστή ένδυση που μαζί με τους άρρενες ψάλτες υμνεί τον Κύριό μας ή η κοπελιά με το καυτό σορτ; Το δεσποινίδιο με την σούπερ-μίνι φούστα; Ή ακόμη η κυρία με την πλουμιστή ένδυση και τον μπούστο σε δημόσια θέα;

Έχουμε ήδη χωρίσει τους ναούς σε δύο χώρους. Ένα για τους άνδρες, τον ανδρωνίτη, κι ένα για τις γυναίκες, τον γυναικωνίτη. Ανεπιτυχώς. Ποιο θα είναι το επόμενο βήμα; Να χωρίσουμε τους ναούς σε ναούς αρρένων και σε ναούς θηλέων; Σε άλλους να εκκλησιάζονται οι άνδρες και σε άλλους οι γυναίκες;

Μετά τα όσα προεκτέθησαν γεννάται το ερώτημα: Γιατί πρέπει να συμπορευτούμε με τον εμφανή μισογυνισμό του Πρ. Σιράχ για τον οποίο ο Γ. Μητσόπουλος (2006), στο βιβλίο του Ανθολόγιο Αγίας Γραφής και Εκκλησιαστικής Υμνολογίας, γράφει ότι «καταφέρεται πολύ κατά των γυναικών σε βαθμό μάλιστα που είναι απαράδεκτος, που σοκάρει για τις σημερινές αντιλήψεις». Γιατί να μη σκεφτούμε τι ήταν η γυναίκα (Res) πριν τον Χριστό και πού την ανέβασε ο ίδιος ο Χριστός; Γιατί να μην αναπαυθούμε ψυχικά μελετώντας στο βιβλίο των Παροιμιών της Παλαιάς Διαθήκης, το κεφάλαιο «Εγκώμιον Εναρέτου Γυναικός» (31, 10-31);

Να τη δούμε από την οπτική γωνία όπως την βλέπει και ο μακαριστός κυοφορούμενος Παριανός άγιος, ο Αυγουστίνος Καντιώτης, σε ομιλία του με την ευκαιρία της Κυριακής των Μυροφόρων (όπως αναδημοσιεύτηκε την Κυριακή των Μυροφόρων, το 2013, σε εκκλησιαστικό έντυπο που κυκλοφόρησε στην Πάρο) εξυμνώντας και υπεραίροντας τις αρετές της; Να διαβάσουμε αυτά που γράφει ο Κυρός Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, για τη γυναίκα στο αναλόγιο, στο βιβλίο του Μουσικολογικά Ανάλεκτα και στο κεφάλαιο «Ιεροψαλτικά Προβλήματα» (σελ. 119-122). Να διαλογιστούμε τα του Παύλου: «Εν τη Εκκλησία πάντα προς οικοδομήν γινέσθω» και «τοις πάσι γέγονα τα πάντα, ίνα πάντως τινας σώσω, πάσιν εμαυτόν εδούλωσα, ίνα τους πλείονας κερδίσω». Ας μη σταθούμε στο: «Διά γυναικός ερρύη τα φαύλα» του Θεόφιλου, αλλά ας προχωρήσουμε και στην ανεπανάληπτη αποστομωτική απάντηση της Κασσιανής, ότι και «Διά γυναικός πηγάζει τα κρείττω».

Τελειώνοντας, επειδή από όλα τα πλάσματα του Θεού «...ουχ ευρέθη βοηθός όμοιος αυτώ, επέβαλεν ο Θεός έκστασιν επί τον Αδάμ, και ύπνωσε και έλαβε μίαν των πλευρών αυτού και ανεπλήρωσε σάρκα αντ’ αυτής και ωκοδόμησεν, Κύριος ο Θεός, την πλευράν ην έλαβεν από τον Αδάμ, εις γυναίκα και ήγαγεν αυτήν προς τον Αδάμ» (Παλαιά Διαθήκη, Γένεσις).

Και με άλλα λόγια: Αν ο Θεός δεν ήθελε τη γυναίκα, γιατί την έπλασε και με τον τρόπο που την έπλασε;

Μανώλης Ι. Χανιώτης