Άλλη φιλοσοφία στην αυτοδιοίκηση | Του Δ.Μ.Μ.

> Απόψεις

 

Στην Πάρο υπάρχουν πολιτικοί με σκέψη και «πολιτικοί» χωρίς σκέψη.

Στην Πάρο υπάρχουν συμφωνίες πάνω στο τραπέζι και συμφωνίες κάτω απ’ το τραπέζι. Στην Πάρο υπάρχει αγωνία για το μέλλον, αλλά και προσωπικές φιλοδοξίες. Στην Πάρο υπάρχουν άνθρωποι που γνωρίζουν τη λειτουργία του δημοκρατικού μας πολιτεύματος και άνθρωποι που γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, τους θεσμούς.

 

Η Παριανή κοινωνία δεν μπόρεσε δυστυχώς να μείνει μακριά από τα κακώς κείμενα της κεντρικής πολιτικής ζωής της χώρας μας. Οι καιροί έχουν αλλάξει και η οικονομική ανασφάλεια μεγάλωσε.

 

Το φιλελεύθερο σύστημα που (ατυχώς;) θριάμβευσε τον 20ο αιώνα, διαφοροποίησε και τις δομές της δικής μας μικρής κοινωνίας. Οι εύκολες λύσεις της εκμετάλλευσης των τουριστικών θέρετρων, με την έντονη εργασία των θερινών μηνών, πέρασε ανεπιστρεπτί. Η σύγχρονη τοπική κοινωνία προσπάθησε να αναπληρώσει το κενό χωρίς επιτυχία.

 

Οι δημοτικοί άρχοντες του παρελθόντος όσο κι αν προσπάθησαν δεν μπόρεσαν να πετύχουν το ευκταίο. Δεν αντελήφθησαν γρήγορα τα μηνύματα που έφερνε η νέα εποχή. Από την άλλη, η κλειστή τοπική κοινωνία έκανε λάθη και αποφάσιζε συνήθως με γνώμονα όχι αυτή καθ’ αυτή την πολιτική δυνατότητα που υπήρχε, αλλά με τον παλαιοκομματισμό που χαρακτήρισε άλλωστε την μεταπολεμική Ελλάδα.

 

Η οικογενειοκρατία, κατάλοιπο της μετα-επαναστατικής Ελλάδας του 19ου αιώνα, βασίλεψε και εδώ. Μία πρόχειρη ματιά στο παρελθόν θα θυμίσει ιδιαίτερα στους μεγαλύτερους ηλικιακά, πόσα άτομα αναδείχτηκαν σε καίριες θέσεις χωρίς να έχουν αυτές τις δυνατότητες.

 

Οι τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα και των μεγάλων παγκόσμιων πολιτικών αλλαγών δυστυχώς δεν έφεραν την άνοιξη και στον τόπο μας. Θα έλεγε κανείς ότι το rock συγκρότημα «Τρύπες», που τη δεκαετία του ’90 «σάρωνε» με τον στοίχο: «Εδώ δεν πιάνουν οι κατάρες, δεν πιάνουν οι ευχές, εδώ πεθαίνουν οι τελευταίοι εραστές», λες και το έγραψαν αποκλειστικά για εμάς.

 

Κατάρα και ευχή ήταν ο Νόμος «Καλλικράτης» με τις συνενώσεις. Όσοι στοιχημάτισαν ανάποδα ήταν οι τελευταίοι εραστές... Πώς όμως μπορούσε ν’ αντιδράσει η κρατούσα αρχή του τόπου μας όταν ενώ όλος ο κόσμος προσπαθούσε για ριζοσπαστικές αλλαγές, αυτοί ήταν αγκυλωμένοι στις ιδέες του παλαιοκομματισμού…

 

Σήμερα η με τα πολλά προβλήματα τοπική αυτοδιοίκηση παραμένει στις παλιές αντιλήψεις της με τον γνωστό πλάγιο τρόπο και εκμεταλλευόμενη για άλλη μία φορά τους ψήφους άλλων...

 

Μερικοί κάνουν και μπακαλίστικους λογαριασμούς με συν και πλην ψήφους ομάδων πολιτών. Μόνο που στη real πολιτική ένα και ένα ποτέ δεν μας κάνουν δύο, διότι υπολογίζουμε πάντοτε τις φυγόκεντρες απώλειες από την σύγκρουση απόψεων και διαφορετικών φιλοσοφιών επί του αντικειμένου. Ευχή είναι στη συνέχεια να υπάρχει μία άλλη φιλοσοφία για την αυτοδιοίκηση, που θα μπορεί να κάνει τη διαφορά!

 

Δ. Μ. Μ.