Δημοσιογραφία στην επαρχία | Του Δ.Μ.Μ.

> Απόψεις

 

Τι δημοσιογράφους αλήθεια χρειαζόμαστε στο νησί μας; Τι είναι αυτό που θέλουμε; Τι είναι αυτό που χρειαζόμαστε πραγματικά;

 

Ο δημοσιογράφος ή ο αρθρογράφος-σχολιαστής δίνει την δυνατότητα μέσω της επικοινωνίας του γραπτού λόγου την αμεσότητα στους συμπολίτες μας με τα κοινά. Στην εποχή που ζούμε οι δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν σχεδόν καθημερινά την ολοένα μειωμένη επιρροή των δημοσιογράφων στην κοινή γνώμη, λόγω της ραγδαίας μείωσης της αξιοπιστίας τους.

 

Ο επαρχιακός τύπος όμως κατάφερε μέσα σ’ αυτές τις αντιξοότητες να παραμείνει όαση αποτελεσματικής και υπεύθυνης δημοσιογραφίας. Η επιβεβαίωση έρχεται από τη μεγάλη αναγνωσιμότητα που υπάρχει και στο νησί μας. Αυτό βέβαια δεν είναι λόγος εφησυχασμού.  Η ελευθεροτυπία, που είναι ο ακρότατος λίθος της λειτουργίας του δημοκρατικού πολιτεύματος, έχει ανάγκη από υπεύθυνους και καλά ενημερωμένους λειτουργούς. Οι δημοσιογράφοι πρέπει να γνωρίζουν τα πραγματικά προβλήματα, που δυστυχώς πολλές φορές αγνοούν οι πολιτικοί μας... Χρειάζεται πολύπλευρη μελέτη και όχι επιδερμική προσέγγιση. Είναι αναγκαία η ανάλυση των προβλημάτων, των γεγονότων και η αποφυγή των επικοινωνιακών τρικ, και των σεναρίων. Η δυνατότητα σκέψης δίνει την ουσιαστική διαφορά του εντύπου έναντι των άλλων ηλεκτρονικών Μ.Μ.Ε. Ιδιαίτερα ο αρθρογράφος δεν έχει την άμεση πίεση του χρόνου καθώς ακούει, συλλέγει υλικό, σκέπτεται και αφού αναλύσει τα γεγονότα, τότε διατυπώνει το σχόλιό του.

 

Στην Πάρο όμως της πλήρους ελευθεροτυπίας είδαμε τελευταία και ένα άλλο «φρούτο». Την άσκηση πίεσης (με ποικίλους τρόπους) κατά δημοσιογράφων, που έπεσαν στο μέγιστο αμάρτημα να αποτυπώσουν γραπτά την σκέψη τους ασκούν κριτική στην τοπική εξουσία!

 

Εάν λοιπόν στον 21ο αιώνα εφαρμόζουμε τακτικές που έχουν ως στόχο την φίμωση της δημοσιογραφικής άποψης τότε υπάρχει έλλειμμα δημοκρατίας, άρα το πρόβλημα είναι μεγάλο. Ο δημοσιογράφος οφείλει ν’ αφήνει την πολιτική του ταυτότητα και τις κοινωνικές του γνωριμίες, όταν αποφασίζει να γράψει κείμενο. Ο δημοσιογράφος οφείλει να ελέγχει τον δημόσιο βίο και να στέκεται κριτικά απέναντι σε κάθε εξουσία και αρχή. Ο δημοσιογράφος δεν «κερδίζει» με «αγιογραφήματα», αλλά με τη σύγκρουση.

 

Τα κτυπήματα ιδιαίτερα κάτω από την μέση, είναι σε σχεδόν ημερήσια διάταξη... Κάποιοι δεν ξέρουν και τους «κανόνες», ή τον άγραφτο νόμο που λέει ότι πολιτικοί και δημοσιογράφοι δεν κάνουν μηνύσεις...

 

Θεματοφύλακας όμως των αξιών υπάρχει και δεν είναι άλλος από το αναγνωστικό κοινό. Αυτό κρίνει και αυτό αποφασίζει. Δυστυχώς όμως για ορισμένους αυτό το κοινό είναι πολύ «σκληρό» στις αποφάσεις του...

 

Τέλος, θα θυμίζω το σκεπτικό της απόφασης του δικαστή Black για την εφημερίδα «Washington Post» και αν έχει το δικαίωμα να δημοσιεύσει τα «έγγραφα του Πενταγώνου» για τον πόλεμο του Βιετνάμ. Ο δικαστής Μπλακ είπε: «Οι εφημερίδες υπάρχουν για τους κυβερνώμενους και όχι για τους κυβερνώντες!».

 

Δ.Μ.Μ.