Οι εκπρόσωποι του Έθνους… | Του Δ.Μ.Μ.

> Απόψεις

 

Η πολιτεία έχει βρει την εύκολη καραμέλα της «παραχώρησης» αρμοδιοτήτων στους δήμους και αφού πετάξει το μπαλάκι την κάνει μετά με ελαφρά πηδηματάκια προς άλλες κατευθύνσεις…

Πώς αλλιώς άλλωστε θα μπορούσαμε να κρίνουμε την υπόθεση με το εμπορικό λιμάνι και ουκ εστί ο αριθμός των παρόμοιων υποθέσεων. Μία απίστευτη ιστορία υποσχέσεων, πολιτικής εκμετάλλευσης και φυσικά μικροπολιτικής. Το τι έχουν ακούσει τα αυτάκια μας και το τι υποσχέσεις έχουν δώσει κατά καιρούς τα κυβερνητικά στελέχη δε λέγεται.

 

Κάπως έτσι είναι και η ιστορία με το εμπορικό λιμάνι που σε κάθε βουλευτικές εκλογές μας το τάζουν τα δύο μεγάλα κόμματα, κάπως έτσι είναι και η ιστορία με το νέο αερολιμένα Πάρου, που ούτε λίγο ούτε πολύ, διά των «διαρροών» από τα αρμόδια υπουργεία μας λένε ότι είναι ένα έργο υπό σκέψη κλπ.

 

Οι τοπικοί μας βουλευτές έχουν μάθει το «ποίημα» και ανάλογα σε ποια θέση βρίσκονται (συμπολίτευση ή αντιπολίτευση), αλλάζουν και την κασέτα. Αίφνης πιάνει τον πόνο τον τάδε βουλευτή και κάνει ερωτήσεις στη Βουλή για το λιμάνι της Πάρου. Λες και το κόμμα του δεν ξέρει την κατάσταση… Από την άλλη έρχεται και ο τάδε βουλευτής της αντιπολίτευσης και μας λέει ότι κάνει και αυτός προσπάθειες για το εμπορικό λιμάνι. Συγγνώμη, αλλά ακόμα έχω σώας τας φρένας και ενθυμούμαι πάρα πολύ καλά τις ενέργειες της σημερινής αντιπολίτευσης τότε που ήταν κυβέρνηση… Για να ξέρουμε τι λέμε δηλαδή;

 

Από την άλλη έχω δει εκατοντάδες συμπολίτες μας που όταν βλέπουν να έρχονται στο νησί μας εκπρόσωποι του εθνικού μας κοινοβουλίου χαριεντίζονται μαζί τους και τους λένε για το πόσο καλά έχουν τα πράγματα. Ορισμένοι μάλιστα εκ των

συμπολιτών μας ηδονίζονται στη σκέψη μίας χαιρετούρας, με κάποιο βουλευτή ή υπουργό. Εκεί φτάσαμε. Αντί να φοβάται ο εκπρόσωπος του κοινοβουλίου την αντίδραση του κόσμου για αυτά που δεν έγιναν, βρίσκει μπροστά του μέσες που διπλώνουν στα δύο, για να τους αποσπάσουν μία χειραψία. Αλήθεια, μήπως είμαι υπερβολικός πάλι;

 

Σε τούτο το νησί, το έχω ξαναγράψει και δε θα βαρεθώ να το γράφω, ό,τι έχει γίνει είναι με το αίμα και τον ιδρώτα των κατοίκων του. Με εξαίρεση κάποια έργα που έχουν γίνει με δωρεές ευεργετών, όλα τα υπόλοιπα έγιναν είτε σε γη που δωρήθηκε από συμπατριώτες μας είτε με δωρεές – χορηγίες τους. Και για να είμαι απόλυτα δίκαιος το τελευταίο μεγάλο έργο που έγινε εδώ και 20 χρόνια περίπου με χρήματα του δημοσίου, ήταν το ΕΠΑΛ Πάρου επί Νομαρχίας Μπάιλα και επάρχου Γρ. Πρωτολάτη.

 

Η Πάρος, επειδή πληρώνει δυσανάλογα νούμερα στο ελληνικό δημόσιο μέσω της φορολόγησής της ελέω τουρισμού, αξίζει τουλάχιστον λιγότερα ψέματα από τους πολιτικάντηδες βουλευτές της…

 

Δ.Μ.Μ.