Υπάρχει ελπίδα; | Του Ηρ. Χατζόπουλου

> Απόψεις

Σε μια περίοδο έντονων παγκόσμιων συγκυριών η Ελλάδα κατακλύζεται από επισκέπτες.

Το ίδιο συμβαίνει και με το νησί μας, την Πάρο. Περισσότερο από ποτέ οφείλουμε να παρέχουμε ποιότητα στους ντόπιους και ξένους επισκέπτες που τιμούν το νησί μας ερχόμενοι σ’ αυτό. Παράλληλα οφείλουμε να εξασφαλίζουμε και την ποιοτική διαμονή των μονίμων κατοίκων του νησιού. Αντί για ποιότητα όμως τους παρέχουμε απλόχερα:
                
Όγκους σκουπιδιών με ξεχειλισμένους τους κάδους και μάλιστα σε κομβικά σημεία εισόδων στους οικισμούς (π.χ. Ποτάμι Νάουσας, που σήμερα το σημείο που βρίσκονται οι κάδοι αποτελεί την κύρια είσοδο των επισκεπτών στο κέντρο του οικισμού, αφού όλοι περνούν από το σημείο αυτό έχοντας παρκάρει το αυτοκίνητο τους λίγο πιο πάνω).

Αδυναμία περιπάτου μέσα στους οικισμούς, λόγω της υπέρμετρης και παράνομης εξάπλωσης τραπεζοκαθισμάτων σε τέτοιο σημείο, που η διέλευση των πεζών καθίσταται από προβληματική μέχρι δυσχερέστατη. Τρανό παράδειγμα το λιμάνι της Νάουσας. Αλλοίωση της φυσιογνωμίας των οικισμών με οφθαλμοφανείς πολεοδομικές και άλλες παραβάσεις (τζαμαρίες, τέντες, υπέρμετρος φωτισμός προβολέων).

Αδυναμία συντήρησης και λειτουργίας των δημόσιων τουαλετών, με αποτέλεσμα όσες και όπου λειτουργούν να αποτελούν ντροπή για το νησί. Στη Νάουσα πάντως δε λειτουργούν. Αδυναμία προγραμματισμού και έγκαιρων εργασιών για την αποψίλωση ρείθρων των δρόμων, επιδιόρθωσης και συντήρησης του οδικού δικτύου. Αδυναμία κατάρτισης σχετικών μελετών και υλοποίησης έργων υποδομής  του νησιού.  

Σε μια περίοδο που, από όσο θυμάμαι τα τελευταία 30 χρόνια, υπάρχουν οι περισσότεροι από ποτέ δημοτικοί σύμβουλοι από τη Νάουσα στο δημοτικό συμβούλιο, που όπως φαίνεται δύο αντιδήμαρχοι προέρχονται από τη Νάουσα, η Νάουσα βαδίζει με αυτόματο πιλότο, παρά τις άοκνες προσπάθειες ελάχιστων τοπικών συμβούλων.  

Αλήθεια, υπάρχει έλεγχος στο πλαίσιο αρμοδιοτήτων του δήμου στους τομείς ευθύνης του; Εφαρμόζεται ο κανονισμός καθαριότητας, γίνονται συστάσεις, επιβάλλονται πρόστιμα σε όλους αυτούς που βάζοντας το προσωπικό και επιχειρηματικό τους συμφέρον πάνω από το γενικό, αφήνουν όπως να’ ναι, όποια ώρα να’ ναι σακούλες απορριμμάτων εκτός κάδων και όγκους άδετων-άκοπων  χαρτοκιβωτίων; Γιατί δεν ελέγχονται τα όρια των τραπεζοκαθισμάτων που έχει δηλώσει η κάθε επιχείρηση και παράλληλα πληρώνει το αντίστοιχο τέλος στον Δήμο, ενώ στην πραγματικότητα χρησιμοποιεί υπερπολλαπλάσια μέτρα; 

Αλήθεια είναι τόσο δύσκολο να γίνει προμήθεια ενός ή και δύο ακόμη μηχανημάτων σάρωσης των δρόμων; Το μοναδικό μηχάνημα που έχει ο δήμος εμφανίζεται στη Νάουσα 2-3 φορές τον χρόνο. Είναι τόσο δύσκολο να γίνει κατανοητό ότι ένα τέτοιο μηχάνημα θα μπορούσε σε καθημερινή βάση να βελτιστοποιήσει την καθαριότητα στον συνεκτικό οικισμό της Νάουσας και της Μάρπησσας και παράλληλα να εξασφαλίσει για άλλες σημαντικές εργασίες χιλιάδες εργατοώρες των υπαλλήλων που ασχολούνται με την καθαριότητα, χρησιμοποιώντας για τεράστιες εκτάσεις τις παραδοσιακές ψάθινες σκούπες; 

Αν αυτά τα λίγα είναι τόσο δύσκολο να γίνουν αντιληπτά δεν μπορούμε να περιμένουμε τον από μηχανής Θεό να μας βρει λύσεις. Πολύ δε περισσότερο δεν μπορούμε να περιμένουμε από την ίδιο να επιβάλλει στον δήμαρχο να ασχοληθεί σοβαρά με τα προβλήματα του τόπου αφήνοντας κατά μέρος στομφώδεις υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα  και μεγαλόστομες διακηρύξεις-δελτία τύπου χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο.   

Η προσωπική μου αυτή αγωνία που αποτελεί και αγωνία πολλών συμπολιτών μας, αν δεν ευαισθητοποιηθούμε και δε διεκδικήσουμε τα αυτονόητα, θα είναι το κύκνειο άσμα μιας παράδοσης που χάνεται, μιας αισθητικής που αποδομείται και μιας προοπτικής χωρίς ελπιδοφόρο και μακρόπνοο μέλλον. 

Ηρακλής Χατζόπουλος
Καμάρες-Νάουσα 14/7/2018