Αφανείς ήρωες της καθημερινής ζωής | Του Ευάγγελου Νικ. Καστανιά

> Απόψεις

Οι αποκαλούμενοι επώνυμοι ή επιφανείς άνθρωποι, που πολλές φορές μπορεί να είναι και δημιουργήματα όλων όσοι ασχολούνται με αυτούς, βρίσκονται πάντα σχεδόν στην επικαιρότητα. Και αυτό γιατί με τις πράξεις, τα έργα και γενικά την όλη βιοτή τους, επιτυγχάνουν να διακρίνονται σε ορισμένο τομέα (πολιτικό, στρατιωτικό, επιστημονικό, θρησκευτικό, καλλιτεχνικό κλπ).

Έτσι, προκαλούν το ενδιαφέρον των πολλών, με συνέπεια να ασχολούνται κατά κανόνα μαζί τους οι ιστορικοί, οι συγγραφείς, τα περιοδικά, οι εφημερίδες, τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα, τα δίκτυα πληροφορικής, οι διανοούμενοι και τα άλλα μέσα ενημέρωσης – και συχνά με υπερβολές και με περιττές λεπτομέρειες. Οι άνθρωποι αυτοί είναι ελάχιστοι σχετικά με τον πληθυσμό, διαδραματίζουν όμως συχνά σημαντικό ρόλο και καμιά φορά καθορίζουν τις τύχες των πολλών.

Με τους ανώνυμους, τους αφανείς, τους άσημους, τους πολλούς, εκείνους που αθόρυβα δίνουν καθημερινή μάχη για τη ζωή, που αγωνίζονται ηρωικά νυχθημερόν κάτω από απάνθρωπες πολλές φορές συνθήκες, με ’κείνους που ζουν και πεθαίνουν παλεύοντας, με την ελπίδα πως κάποτε θα γλυκοχαράξει μια καλύτερη μέρα, που όμως δεν ξημερώνει ποτέ. Εκείνους, που η προσφορά τους στην κοινωνία παραμένει άγνωστη, παρόλο που πολλές φορές είναι σπουδαία, αφού χωρίς αυτούς δε θα ελάμβαναν χώρα και δε θα γράφονταν σημαντικά γεγονότα της ζωής μας.        

Μ’ αυτούς τους άγνωστους ήρωες που διεξάγουν πόλεμο σ’ όλη τους τη ζωή, που ζουν καμιά φορά περιφρονημένοι, ξεχασμένοι, αδύναμοι και αδικημένοι, ουδείς κατά κανόνα ασχολείται (εκτός από τους πολιτικούς που τους θυμούνται συνήθως περιστασιακά, κατά τις προεκλογικές περιόδους για ψηφοθηρικούς κυρίως λόγους).

Εμείς, σε τούτο το σημείωμά μας θα παραβούμε τον γενικό κανόνα και θα ασχοληθούμε με τους αφανείς, τους ανώνυμους, τους άσημους, τους αγωνιστές της σκληρής μάχης της καθημερινότητας, τους ήρωες μιας αδήριτης εφ` όρου ζωής ανάγκης για την επιβίωση, που είναι δίπλα μας, παραμένουν φτωχοί, άγνωστοι και συχνά κατατρεγμένοι. Εκείνους που από την ημέρα που θα ανοίξουν τα μάτια τους μέχρι την ημέρα που θα τα κλείσουν για πάντα, κανένας δεν ενδιαφέρεται και κανένας δεν τους προσφέρει τη βοήθεια, που την έχουν ανάγκη για να ζήσουν. Η μόνη τους παρηγοριά και η μόνη τους ελπίδα είναι η μεγάλη τους πίστη προς το Θεό… «Εχ’ ο Θεός», «Ο Θεός είναι μεγάλος», «Ήτανε θέλημα Θεού», «Ο Θεός κανένα δεν αφήνει».

Αφορμή για να ασχοληθώ με το παραπάνω θέμα μου έδωσαν: α) Δυο από τα σημειώματα που βρήκα στο αρχείο μου, από τα αρκετά που μου είχε στείλει πριν χρόνια, ο μακαρίτης παιδικός μου φίλος Λυκούργος Χανιώτης, που αφορούν στις πολυμελείς οικογένειες της κοινότητας Λευκών, β) Τα βιώματα της παιδικής μου ηλικίας τα σχετικά με τις πολυμελείς φτωχές οικογένειες του χωριού μας, των ποίων  γνώρισα από κοντά τον τίμιο, ηρωικό, σκληρό και διαρκή αγώνα που έδιναν, χωρίς καμιά βοήθεια, με αξιοπρέπεια, σεμνότητα και ευγένεια για να σταθούν όρθιοι, να εξασφαλίσουν τα προς το ζην, αλλά και την προκοπή στη ζωή τους, και γ) Το μεγάλο πρόβλημα της υπογεννητικότητας που παρατηρείται στην πατρίδα μας, το οποίο διαρκώς εντείνεται και οδεύει προς μη αναστρέψιμη πορεία.

(Συνεχίζεται…)


 

Ευάγγελος Νικ. Καστανιάς