Σπέρμα και αίμα ζητούν… | Του Δ.Μ.Μ.

> Απόψεις

Μια είδηση προ ημερών, που έκανε τον γύρο των τοπικών ηλεκτρονικών Μέσων, ως «ξερή» και «παγωμένη» αναδημοσίευση από δελτίο τύπου της αστυνομίας, αλλού σχολιάστηκε, αλλού πήρε «δόξα» μερικών ωρών και αλλού προσπεράστηκε με ευκολία.

 

Η είδηση αφορούσε μία σύλληψη από το τοπικό αστυνομικό τμήμα. Η αρχική σύλληψη, ως σύλληψη, δεν αφορούσε κάποια «μεγάλη» υπόθεση, καθώς ήταν για μία μικροποσότητα ελάχιστων γραμμαρίων ναρκωτικών (από τα λεγόμενα «ήπια», αν υπάρχουν ήπια…).

Η είδηση προκάλεσε –προφανώς- το ενδιαφέρον, καθώς η μία σύλληψη αφορούσε ανήλικο και μάλιστα σε ηλικία που αυτός δεν έχει βγάλει ακόμα χνούδι… Η είδηση είχε και συνέχεια, καθώς οι αρχές προχώρησαν και σε άλλη σύλληψη για παραμέληση ανηλίκου. Εύχομαι η όλη υπόθεση να έχει λήξει με τον καλύτερο τρόπο (που δεν ξέρω ποιος είναι αυτός) και όλα να έχουν μπει και πάλι σε μία φυσιολογική ροή.

Τις πρώτες ώρες της ανάρτησης της είδησης στην ηλεκτρονική μου σελίδα, είδα με έκπληξή μου να συμβαίνει το εξής: Δέχθηκα ένα «βομβαρδισμό» ηλεκτρονικών προσωπικών μηνυμάτων με την κουτσομπολίστικη ερώτηση: «ποιόν έπιασαν». Παρά την είδηση, παρά –επιτρέψτε μου- τον προβληματισμό, πολλοί αναγνώστες ήθελαν «αίμα» και ονόματα… και για κάποιους άλλους η ζωή συνεχιζόταν ως έχει, όπως για τον δήμο Πάρου (που με τα αλλεπάλληλα προεκλογικά ουσιαστικά δελτία Τύπου), μας «ενημέρωνε ότι φυτεύτηκαν καλλωπιστικά φυτά, τα οποία ακόμα, είχε φροντίσει και να τα ποτίσει!

Σήμερα λοιπόν, μέσω της προσωπικής μου στήλης στην εφημερίδα, νομίζω ότι ήρθε η ώρα να απαντήσω, για να αποδείξω ότι «το σπέρμα και το αίμα στη δημοσιογραφία» πουλάει και άνευ αυτού δεν μπορείς να έχεις μεγάλες βλέψεις για εμπορική επιτυχία, που φέρνει και διαφήμιση. Το συμβάν λοιπόν αφορά εσένα αναγνώστη μου, που το κρύβεις. Ναι εσένα, που αυτή τη στιγμή διαβάζεις το άρθρο. Το συμβάν αφορά και εμένα που το έγραψα. Γιατί όχι; Γιατί; Πόσο σίγουρος είσαι για τι κάνει το παιδί σου, το εγγόνι σου, ο κολλητός σου, όταν δεν είσαστε μαζί. Πώς είσαι σίγουρος δηλαδή; Γιατί να ρίξουμε το ανάθεμα σε κάποιον τρίτο και όχι σε ’σένα και σ’ εμένα; Βλέπεις, όπως κατάλαβα, η τοπική κοινωνία –που εκφράζεται μέσω της δημοτικής αρχής με τις φυτεύσεις ανθέων- πιστεύει ή γουστάρει τη δύσκολη θέση των άλλων. Γουστάρει τη δυστυχία και αισθάνεται ασφαλισμένη μέσα στο καβούκι της. Αυτά συμβαίνουν στους άλλους και όχι σε εμάς.

 

Η τοπική κοινωνία δε θέλει πολύπλοκη είδηση και προβληματισμό. Της αρέσει «το σπέρμα και αίμα», αρκεί να μην αφορά την ίδια… Της αρέσει να υποφέρει ο δίπλα… Όπως έγραψε και η διεμφυλική Πάολα Ρεβενιώτη: «Οι έλληνες στη φτώχεια είναι ρατσιστές, άσχετα αν και αυτοί είναι φτωχομπινέδες».

 

Δ.Μ.Μ.