Ιεροψαλτηρίου ανάλεκτα | Του Μανώλη Ι. Χανιώτη

> Απόψεις

Ποιμενάρχης, σε κάποια Μητρόπολη της Ελλάδας, με σπάνια προσόντα και γνωστότατος για το δεικτικό του ύφος, το χιουμοριστικό πνεύμα και τις περίφημες ατάκες του, βρισκόταν σε κάποιο νησί της Μητρόπολής του.


Κάποιο πρωινό, ο διάκονος γραμματέας του, του ανέφερε ότι έξω από το επισκοπείο βρισκόταν το λέσι (το πτώμα) ενός γαϊδάρου. Ο Δεσπότης του δίνει αμέσως εντολή να ειδοποιήσει σχετικά τον δήμο. Μέχρι το μεσημέρι, δύο ή τρεις φορές σε ερωτήσεις του Δεσπότη, ο διάκος απαντούσε ότι το πτώμα του γαϊδάρου εξακολουθούσε να μένει έξω από το επισκοπείο. Τελικώς, ο Δεσπότης, ζήτησε να συνδεθεί τηλεφωνικά με τον δήμαρχο, με τον οποίο ήταν προσωπικοί φίλοι, στον οποίο και παραπονέθηκε για την αβελτηρία του προσωπικού του δημαρχείου. Ο δήμαρχος, για να πειράξει τον Δεσπότη, του λέει:

- «Δεσπότη, ξέρω ότι τα της ταφής είναι δουλειά της εκκλησίας». Και η ανεπανάληπτη απάντηση του Δεσπότη:

- «Ναι. Σωστά το είπες. Αλλά εγώ ήμουν υποχρεωμένος να ειδοποιήσω τους συγγενείς του!».


 

Στην όλη υμνογραφία της Εκκλησίας μας υπάρχουν ύμνοι που μπορεί να χαρακτηριστούν, άσχετα από την ομορφιά τους και τα, κυρίως, σωστά ελληνικά τους, ως σχοινοτενείς.

Τα τροπάρια αυτά, οι  ιεροψάλτες κάνοντας πνεύμα, τα «μετράμε» σε στρέμματα. Η «Κασσιανή» παραδείγματος χάριν είναι δύο στρέμματα. Το δοξαστικό των «Εσπερίων» των αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης, τρία στρέμματα. Το δοξαστικό και το «Και Νυν» των «Αίνων» του Αγίου Νικολάου, δυόμιση στρέμματα κ.ο.κ.

Σε κάποιο αναλόγιο, νέηλυς πρωτοψάλτης, που θεωρούσε τον εαυτό του έξυπνο, βρέθηκε να ψάλλει ένα τέτοιο τροπάριο. Ο φίλος, χρησιμοποιώντας το εκκλησιαστικό «μαντζούνι» το λεγόμενο «κατ’ οικονομίαν» και χάριν οικονομίας, έψαλε, αρχίζοντας ένα τέτοιο τροπάριο από τη μέση. Ο παππούλης όμως στο Ιερό, βετεράνος εφημέριος, το ’πιασε. Ακολούθησε η αναμενόμενη παρατήρηση προς το νεαρό ιεροψάλτη. Ο νεαρός, με προσποιητή αφέλεια απάντησε:

- «Μα, το έψαλα ολόκληρο».

- «Πώς το έψαλες ολόκληρο, αφού το άρχισες από τη μέση; Είπες το μισό».

- «Ναι, βέβαια Πάτερ. Αλλά πέρυσι έψαλα το άλλο μισό, από την αρχή μέχρι τη μέση που το άρχισα σήμερα».

Περιττό να γραφεί ότι την άλλη μέρα ο φίλος βρέθηκε χωρίς στασίδι...


 

Μανώλης Ι. Χανιώτης