17
Πεμ, Ιαν

Παριανές Μνήμες | Η πλατεία της Παροικιάς

> Απόψεις

Η πλατεία της Παροικίας βρίσκεται σε τέτοιο σημείο που ενώνει το λιμάνι του νησιού με τον κεντρικό εμπορικό δρόμο και την αγορά της πόλης. 

Ενώνει δηλαδή τα πιο ζωτικά σημεία, το λιμάνι που γίνεται αποδέκτης χιλιάδων επισκεπτών και την αγορά, που φτάνει μέχρι τον Κάτω Γιαλό με τα πολυάριθμα καταστήματα της, καθώς και τον παραδοσιακό οικισμό. Η πλατεία αυτή είχε δημιουργηθεί πολύ παλιά και ήταν γεμάτη θαλασσόδεντρα, αλλά υπέστη πολλές μετατροπές στη συνέχεια.

Με τον ερχομό των ελλήνων της Μικράς Ασίας στην Πάρο, όλοι οι ελεύθεροι χώροι διατέθηκαν για τη στέγαση των προσφύγων. Οι εκκλησίες, τα σχολεία και όλα τα κελιά της Εκατονταπυλιανής. Στο οίκημα «Κρίσπη» στην παλιά αστυνομία και το διπλανό που ήταν το Ειρηνοδικείο, είχαν στηθεί οι αργαλειοί ταπητουργίας, γιατί ένας μεγάλος αριθμός από τους πρόσφυγες ήταν ταπητουργοί. Τα έργα τους ήταν εκλεκτά και γι’ αυτό τον λόγο ζήτησαν τον χώρο που ήταν η Αγροτική Τράπεζα έως το ποτάμι, για να χτίσουν εργοστάσιο ταπητουργίας. Αυτό δε το δέχτηκαν οι τότε κρατούντες Παριανοί (Κυπραίος, Ζησιμόπουλος και Αργυρόπουλος), οπότε έφυγαν και εγκαταστάθηκαν στην Κοκκινιά (σημερινή Νίκαια).

Μετά από λίγο χρονικό διάστημα και η καπνοβιομηχανία «Παπαστράτος» μέσω του Αναστασίου Θεοχαρίδη, ζήτησε αυτόν το χώρο για να κάνει εργοστάσιο καπνοβιομηχανίας (αυτό που έγινε στον Πειραιά), μιας και η Πάρος είχε μεγάλη παραγωγή εκλεκτού καπνού. Ενδιαφέρον να δραστηριοποιηθεί στον χώρο, είχε δείξει και τα ζυθοποιεία «ΦΙΞ» μιας και το παριανό κριθάρι ήταν περιζήτητο. Ο λόγος που δε δινόταν ο χώρος ήταν ότι θα έκοβε τη θέα από τα αρχοντόσπιτα. Έτσι χάθηκαν οι ευκαιρίες να μείνουν οι νέοι και οι νέες στην Πάρο και να μην ξενιτευτούν. 

Αποφασίστηκε λοιπόν, από μια επιτροπή που συστάθηκε, με πρόεδρο τον γιατρό, Ν. Κυπραίο, να στήσουν στον χώρο αυτό το «Ηρώο των Πεσόντων», ώστε να εξασφαλισθεί μια για πάντα ο χώρος από κάθε καταπάτηση και εκμετάλλευση. Για να θυμόμαστε τους αείμνηστους γενναίους συμπολίτες μας, μαχητές των εθνικών πολέμων που έπεσαν υπέρ πατρίδος, και να καταθέτουμε δάφνινα στεφάνια στη μνήμη τους.  

Καθημερινά περισσότερα είναι τα παιδιά που τρέχουν, παίζουν και έχουν ένα άνετο χώρο που στερούνται μέσα στην πόλη, καθώς άλλες πλατείες έχουν καταληφθεί με τραπεζοκαθίσματα. Η πλατεία της Παροικιάς είναι τόπος και σημείο αναφοράς. Είναι το ανοικτό πεδίο δραστηριοποίησης των ανθρώπων. Είναι τόπος συνεύρεσης, συναναστροφής, αναψυχής, ανεμελιάς και κοινωνικής δραστηριότητας.

Πηγές: «Παριανά» τευχ. 126 του Νίκου Αλιπράντη

Χριστόδουλος Α. Μαούνης