17
Πεμ, Ιαν

Να σε βάψω γκρι; Όχι ευχαριστώ | Του Δ. Καλανδράνη

> Απόψεις

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από του να διαφεντεύει τη ζωή μου ένα χρώμα. Ένα και μοναδικό που να με έχει κυριέψει και να έχει μπει στο πετσί μου σε τέτοιο βαθμό που να έχω πάθει εξάρτηση. 

Δεν μπορώ να φανταστώ να ξυπνάω το πρωί, να ανοίγω το ραδιόφωνο και να ακούω ειδήσεις σε χρώμα γκρι. Να αγοράζω μόνο εφημερίδα που έχει ειδήσεις βαμμένες γκρι. Να βλέπω στην τηλεόραση μόνο τα γκρι κανάλια, με τους γκρι παρουσιαστές. Να δέχομαι και να στέλνω ευχές, καρδούλες και λάικ μόνο σε γκρι φίλους στο fb.

Το κακό είναι ότι οι οπαδοί ενός μοναδικού χρώματος αγνοούν ότι η μονοχρωμία   βλάπτει σοβαρά την υγεία. Όπως οι χορτοφάγοι όταν τρώνε μόνο λαχανικά και ζαρζαβατικά παθαίνουν σοβαρές αβιταμινώσεις, έτσι και με τη μονοχρωμία ο εγκέφαλος ατροφεί. Από τη συνεχή επαφή με ένα χρώμα, οι άνθρωποι αυτοί, στο τέλος αδυνατούν να κατανοήσουν μηνύματα που περιέχουν άλλα χρώματα. Τους λυπάμαι όταν επισκέπτονται εκθέσεις ζωγραφικής. Πρέπει να παθαίνουν ημικρανίες. 

Όμως το θέμα γίνεται πολύ σοβαρό στις εκλογές, όταν οι αδιάλλακτοι μονόχρωμοι ψηφίζουν χωρίς να σκέφτονται, επιλέγοντας στα τυφλά το αγαπημένο τους χρώμα και ας λένε τελευταία ότι τα χρωμοκόμματα δεν παρεμβαίνουν στις εκλογές.

Έτσι, συχνά, εκλέγονται ακατάλληλοι σε σημαντικές δημόσιες θέσεις, με μοναδικό προσόν το χρώμα τους. Τελικά πιστεύω ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα σε έναν τόπο όταν οι κάτοικοί του λειτουργούν μέσω χρωμάτων και όχι με τη σκέψη και τη λογική. Σε πολλές περιπτώσεις η μονοχρωμία κληρονομείται. Παππούς, μπαμπάς, μαμά, παιδιά, εγγόνια, όλοι βαφτισμένοι στο ίδιο χρώμα. Το χρώμα εισέρχεται στο αίμα τους και έτσι παρατηρούνται γενιές ολόκληρες μονοχρωματικές, με συμπτώματα βλακείας, όπως συνέβαινε και στις βασιλικές οικογένειες που αλληλοπαντρευόντουσαν. Στο τέλος κάποιοι απόγονοι τους ήταν βλάκες. Καλή ώρα σε κάτι δικά μας τζάκια πολιτικών. 

Ένας άνθρωπος συντονισμένος σ’ ένα χρώμα, αυτομάτως απορρίπτει ό,τι άλλο του προσφέρεται. Το πρόβλημα οξύνεται όταν σε ένα συμβούλιο πχ δημοτικό, συναντιούνται άνθρωποι διαφόρων αποχρώσεων. Μπορεί να συζητούν επί ώρες για ένα απλό θέμα, χωρίς να καταφέρνουν να συμφωνήσουν, άσχετα αν οι προτάσεις που κατατίθενται είναι σωστές. Στο τέλος, η γκρι πλειοψηφία αγνοεί τις προτάσεις της πολυχρωματικής αντιπολίτευσης και ψηφίζει γκρι, εκτός αν πρόκειται για τις 50 αποχρώσεις του γκρι, όποτε συμφωνούν όλοι ανεξαιρέτως. 

Όταν οι επικεφαλής των χρωμάτων διαπιστώνουν ότι τα χρώματα των οπαδών τους ξεθωριάζουν, στέλνουν τους εκπροσώπους τους, βουλευτές κ.α. για να τους κάνουν ενέσεις με συμπυκνωμένο χρώμα και έτσι επανέρχεται το χρώμα τους στο ορίτζιναλ. Η σχέση του επικεφαλής με τους οπαδούς είναι δουλική. Στις επισκέψεις των αρχηγών, συνωστίζονται δίπλα στον αρχιγκρί για να ανεβάσουν τις φωτογραφίες τους  στο fb. 

Κάτι που δεν μπόρεσα να καταλάβω είναι οι δηλώσεις των δημάρχων όταν εκλέγονται, διαβεβαιώνοντας ότι θα είναι δήμαρχοι όλων των πολιτών. Όταν ένας δήμαρχος στα συμβούλια είναι συντονισμένος να ακούει και να εγκρίνει μόνο ό,τι λένε οι δικοί του γκρι οπαδοί, πώς μπορεί να είναι ο δήμαρχος όλων των πολιτών; Ευχής έργο θα είναι, στις επόμενες εκλογές οι πολίτες να ψηφίσουν με το χέρι στην καρδιά και όχι στη μπογιά.

Δημήτρης Καλανδράνης