Όσα δε φέρνει ο άνεμος

> Απόψεις

Ξαφνικά ένας δυνατός θόρυβος και κάτι που σαν να σειόταν η γη, μας ξύπνησε από τη χειμερία νάρκη που είχαμε.

Επιτέλους άκουσα μια φωνή να λέει: «κόντευα να σκάσω μέσα στο αλουμινένιο μου φόρεμα με γεύση ρίγανη! Λίγο νερό ζητούσα μερικές φορές και ερχόταν κάτι που με έλουζε και ήταν… λύσσα!».

Τι να πω κι εγώ ακούστηκε μια ψιλή φωνούλα: «τη μια βρίσκομαι στον αφρό, την άλλη θαμμένος και την άλλη κατουρημένος! Αυτοί οι άνθρωποι, μου έχουν δώσει όνομα ψαριού χωρίς να είμαι, με έχουν συνέχεια ψηλά, με κρατούν με προσοχή, με βάζουν στο στόμα τους και μετά στο τέλος…, με θάβουν, με πατούν ή με πετούν όπου να ’ναι.  Άσε που φέρνουν και τους φίλους συντροφιάς, να αθληθούν βάζοντας σημάδια… σε βαθύ κάθισμα ή σηκώνοντας το πίσω πόδι.

Όπως καταλαβαίνεται λόγο της απορροφητικότητας του σώματος μου, δεν με ξεπλένει ούτε ποταμός, ούτε θάλασσα!». «Ζήτω, ζήτω ελευθερία», ακούστηκε παραδίπλα, από μια μισο-θαμμένη πλαστική σακούλα, που το απαλό αεράκι της θάλασσας, κουνούσε το χεράκι της: «επιτέλους ήρθε το μηχάνημα με το κόσκινο να καθαρίσει την αμμουδιά και να μας πάρει μακριά, πριν αφήσουμε τα κοκαλάκια μας εδώ. Εγώ είμαι σίγουρη πάντως, ότι θα πάρω και λίγη άμμο για ενθύμιο!». Στο διάλειμμα του καθαρισμού, από το μηχάνημα, ακούστηκε κάτι σαν σφύριγμα λέγοντας: «Παιδιά βοήθεια, ζζζζζζςςςς, παιδιά βοήθεια, χικ, χικ, χικ, πάρτε κι εμένα, σώστε με», ήταν ένα αλουμινένιο κουτάκι μπύρας, που ή ο αέρας έμπαινε στο στόμιο του και έμοιαζε η φωνή του σα σφύριγμα ή ήταν ακόμα μεθυσμένο από το βραδινό παρτάκι της παραλίας.

Το καημένο είχε παγιδευτεί σε δίχτυα πεταμένα που τα κρατούσε με τις ρίζες του ένα θαλασσόδεντρο! Ενώ το πλαστικό μπουκαλάκι, που είχε ξεδιψάσει κόσμο και κοσμάκη, ήταν πια θαμμένο τόσο βαθιά και ξεχειλισμένο με θάλασσα και άμμο, που δεν μπορούσε ούτε μια μπουρμπουλήθρα να βγάλει, για να το πάρουν χαμπάρι. Όλα αυτά διαδραματίζονται σε μια αμμουδιά και δυστυχώς δεν είναι μόνο αυτοί οι πρωταγωνιστές, υπάρχουν κι άλλοι πολλοί που δεν αναφέρονται, λόγω χώρου.

Ένα όμως είναι σίγουρο, ότι δεν τα έφερε ο άνεμος, ούτε το κύμα, κάποιο χεράκι συνέβαλε γι’ αυτό. Ας προσπαθήσουμε και εμείς να είμαστε πιο προσεχτικοί, με τα απορρίμματα μας, με τους φίλους συντροφιάς μας και γενικά με ότι θα μπορούσε να βλάψει το περιβάλλον και όχι να λέμε: «έλα μωρέ θα τα κάψει η αλμύρα και το ιώδιο της θάλασσας».

Χριστόδουλος Μαούνης