Αυτοί που έφυγαν από κοντά μας

> Απόψεις

Υποστράτηγος Αναστάσιος Στυλ. Ποπολάνος (1931-2015)

Πέρασαν δύο χρόνια, από την 28η Μαΐου 2015, όπου οι καμπάνες της «Εριτίμου Κυρίας της Πάρου Εκατονταπυλιανής», κτύπησαν πένθιμα, γιατί έφευγε από κοντά μας, ένας άξιος συμπολίτης μας, ένα εκλεκτό τέκνο της Πάρου, ο αγαπημένος μας Στρατηγός Αναστάσιος Ποπολάνος.

Έφυγε για να πετάξει αδέσμευτος, από τα γήινα δεσμά, στην υπέρλαμπρη αιώνια χώρα του ουρανού, στη χώρα ενός πνευματικού πανθέου εκλεκτών, ένας πράγματι εκλεκτός, ένας υπέροχος άνθρωπος, ένας κορυφαίος Στρατιωτικός.

Ο αείμνηστος Στρατηγός γεννήθηκε στην Παροικία και αφού τελείωσε το τότε οκτατάξιο Γυμνάσιο, εισάγεται στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, απ’ όπου απεφοίτησε το 1952 με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού Πεζικού. Εξελίχθηκε μέχρι το βαθμό του Υποστράτηγου, αφού υπηρέτησε σε διάφορες Μονάδες, καθώς και σε επιτελικές θέσεις των Σχηματισμών και του Γενικού Επιτελείου Στρατού.

Απεφοίτησε από διάφορα Σχολεία και Κέντρα Εκπαιδεύσεως του Στρατού, καθώς και από την Ανωτέρα Σχολή Πολέμου και Σχολή Εθνικής Αμύνης. Τιμήθηκε με πολλές αμοιβές και διακρίσεις, μεταξύ των οποίων, με το Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου του Α’ μετά ξιφών, το μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας και τον Ταξιάρχη του Χρυσού Σταυρού του Φοίνικος.

Σήμερα που απεφάσισα να γράψω τα λίγα αυτά λόγια, μου έρχονται πάλι στην μνήμη, αξέχαστες στιγμές της συνεργασίας μας. Είχα τη μεγάλη τιμή και χαρά, δύο και πλέον χρόνια, να συνυπηρετήσουμε, εκείνος ως Διοικητής του 291 Τάγματος Πεζικού, εγώ ως Υποδιοικητής. Για το λόγο αυτό, θα καταθέσω από τα βάθη της ψυχής μου, δυο λόγια, ως ελάχιστο φόρο τιμής και ευγνωμοσύνης στη μνήμη του, καθ’ότι όταν έφυγε δεν περευρέθηκα να τον αποχαιρετίσω, λόγω σοβαρού προβλήματος υγείας μου. Έχουμε άλλωστε προς τούτο ιερό χρέος και καθήκον, επιβάλλεται «αμοιβάς αποδιδόναι», όπως μας παραγγέλνει και η Αποστολική περικοπή.

Την εκπλήρωση αυτού του χρέους, θα επιχειρήσω τούτη την ώρα, νιώθοντας συνάμα μεγάλη τιμή, μα και βάρος ευθύνης γράφοντας αυτά τα λόγια για τον Στρατηγό, που απ’ όπου κι αν πέρασε, άφησε ανεξίτηλα σημάδια προσφοράς, καλοσύνης και ανθρωπιάς.

Αυτό μάλιστα το έργο καθίσταται όχι και τόσο εύκολο, δύσκολο θα έλεγα, όταν η αξέχαστη αυτή μορφή τυγχάνει να είναι συγχωριανός, φίλος και συγγενής.

Ο Στρατηγός Αναστάσιος Ποπολάνος υπήρξε αναμφισβήτητα ένας πραγματικός «στρατιώτης» με υψηλό άισθημα ευθύνης και καθήκοντος. Παράδειγμα ήθους και συνέπειας, υπευθυνότητας και αξιοπρέπειας. Υπήρξε άνθρωπος σωστός, με συναισθήματα, καταδεκτικός, ευγενής, αξιοπρεπής και έντιμος. Αποτελούσε παράδειγμα και υπόδειγμα για όλους μας. Υπήρξε σοβαρός και αυστηρός, αλλά κυρίως δίκαιος. Είχε μια ψυχική ανωτερότητα, ευγένεια, ήθος και αρετή. Έπαιρνες από το Στρατηγό την ολοφάνερη αισιοδοξία και ένιωθες τυχερός γιατί τον έιχες προϊστάμενο, γιατί τον είχες να τρέχει και να συμπαρίσταται δίπλα σου, δίπλα στον Αξιωματικό,στο Στρατιώτη, συναδελφικά και πατρικά συνάμα.

Υπηρέτησε την πατρίδα μας πιστά, υπεύθυνα και συνειδητά, καθ’όλη τη σταδιοδρομία του, από το βαθμό του Ανθυπολοχαγού μέχρι του Υποστράτηγου.

Μετά την αποστρατεία του, εγκαταστάθηκε στην Ερμούπολη, την οποία αγάπησε ως δεύτερη πατρίδα του, αλλά και οι Συριανοί τον αγάπησαν και τον εκτιμούσαν απεριόριστα, για την προσωπικότητα, την ευγένεια και το μεγαλείο της ψυχής του. Υπήρξε και εκεί ενεργός πολίτης στα δρώμενα της κοινωνίας της Ερμούπολης και η κοινωνική προσφορά του ήταν αξιοθαύμαστη.

Ενδεικτικά αναφέρω: Πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Ροταριανού Συλλόγου Σύρου, όπου διετέλεσε πρόεδρός του, για αρκετά χρόνια, με πλούσιο κοινωφελές έργο. Χάριν στις επίμονες και κοπιώδεις προσπάθειές του, κατασκευάστηκε και τοποθετήθηκε το περίλαμπρο Μνημείο-Ηρώον των Ιερολοχιτών που έπεσαν ηρωικώς στα καταγάλανα νερά του Αιγαίου για την απελευθέρωση των νησιών μας. Ακόμη με δική του πρωτοβουλεία και προσπάθειες, ιδρύθηκε το παράρτημα της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών του Νομού Κυκλάδων, όπου και διετέλεσε πρώτος Πρόεδρος. Υπ’όψιν ότι η Ένωση αυτή πρωτοστατεί και διοργανώνει στη Λέσχη της διάφορες εκδηλώσεις σε κάθε Εθνική και Θρησκευτική μας επέτειο.

Στρατηγέ! Αγαπητέ μας Αναστάση! Όλοι εμείς, οι συνάδελφοί σου, οι φίλοι και οι συγγενείς σου, ποτέ δεν πρόκειται να σε ξεχάσουμε. Οι Παριανοί ποτέ δεν θα ξεχάσουν το αμέριστό ενδιαφέρον και την αγάπη που τους έδειξες. Θα σε θυμούνται πάντα. Νοερά θα είσαι πάντα κοντά μας, γιατί οι αξίες ποτέ δεν πεθαίνουν, αφήνουν υποθήκες, διδάσκουν, παραδειγματίζουν και εμπνέουν. Πάντα θα είσαι στη σκέψη και την καρδιά μας. Να είσαι βέβαιος ότι θα σε θυμόμαστε όλοι με πολύ σεβασμό, ευγνωμοσύνη και αγάπη.

Γ.Ι.Τ.