Ο παππούς και η γιαγιά

> Απόψεις

Πολλοί έχουμε γλυκές παιδικές αναμνήσεις, με τον παππού και τη γιαγιά. Μια εικόνα σε ένα παλιό βιβλίο του δημοτικού, με τη γιαγιά να λέει παραμύθια στα εγγονάκια της δίπλα στο τζάκι, μου έφερε στο νου μνήμες από την παιδική μου ηλικία, τότε που δεν είχαμε όλοι τηλεόραση στο σπίτι και περνούσαμε τα βράδια μας ίσως λιγότερο τεχνολογικά, αλλά περισσότερο συναρπαστικά, με τη βοήθεια των παππούδων και των γιαγιάδων μας.

Καθόμασταν δίπλα στη σόμπα ή στο τζάκι ψήνοντας κάστανα και τους ακούγαμε να μας διηγούνται ιστορίες από τα παλιά ή να μας λένε παραμύθια.

Ποιος δεν θυμάται τις ιστορίες του παππού για τον πόλεμο και τη κατοχή, ιστορίες της θάλασσας και της υπαίθρου. Το φτιάξιμο του χαρταετού, των ξύλινων σπαθιών, της κούνιας, του καραβιού από ντενεκέ, το κονταροφάναρο της λαμπαδηφορίας και χίλιες δυο άλλες κατασκευές. Στο επάγγελμα του ο παππούς, ήθελε τη διαδοχή στη θέση του μάστορα, από πατέρα σε γιο και από παππού σε εγγονό. Ποιος δεν θυμάται, της γιαγιάς το ζεστό ψωμί, το μαγείρεμα στα ξύλα, τα φρέσκα αυγά, τα κοκκινιστά πιτσουνάκια, τις γλυκοπατάτες με πετιμέζι, το γλυκό του κουταλιού, το ρυζόγαλο και άλλες νοστιμιές.

Τις ατελείωτες ώρες στη σβία, στη ρόκα, στο αδράχτι, στο μαντάρισμα, στο μπάλωμα. Κάθε τι που έκανε ήταν μια ιεροτελεστία, γιατί παράλληλα ήθελε και να διαπαιδαγωγήσει τα κορίτσια στο νοικοκυριό και γενικά να μπορούν να καταπιάνονται με όλα. «Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω» μας έλεγε.

Υπήρξαν το στήριγμα κάθε οικογένειας και περνούσαν από γενιά σε γενιά οι αξίες, η πίστη, τα ήθη, τα έθιμα και οι παραδόσεις, η σοφία, η εμπειρία της ζωής που είχαν αποκτήσει, οι σφιχτές αγκαλιές και τα φιλιά τους.

Σήμερα, είναι ακόμα πιο σημαντικοί και αυτό επειδή σε μια οικογένεια όταν και οι δυο γονείς δουλεύουν, η συμβολή των παππούδων είναι αναμφισβήτητα πολύτιμη για την πλήρωση του κενού.

Ακόμα ενισχύουν τα παιδιά τους και αφού αυτά αποκτήσουν τη δική τους οικογένεια, κατανέμουν την ήδη ισχνή σύνταξή τους με τρόπο ώστε να βοηθήσουν όσο το δυνατό περισσότερο τα εγγόνια τους. Για πόσο όμως, ακόμα θα αντέχουν, όταν έρευνες δείχνουν ότι ένα στα δύο νοικοκυριά ζει με τη λεγόμενη «σύνταξη του παππού» και με ήδη χαμηλές συντάξεις στηρίζουν άνεργα και απλήρωτα παιδιά; «Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμα παππούδες και γιαγιάδες στους οποίους μπορούμε να στηριζόμαστε, γιατί η δεμένη οικογένεια είναι ταυτισμένη με την Ελλάδα».

Με αφορμή την 1η Οκτωβρίου ως παγκόσμια ημέρα ηλικιωμένων, όλοι εμείς οφείλουμε να φροντίζουμε για την ασφαλή και αξιοπρεπή διαβίωση τους και όχι να τους θυμόμαστε όποτε τους χρειαζόμαστε!

Χριστόδουλος Μαούνης