Πάμε για δενδροφύτευση

> Απόψεις

Μου έχει μείνει έντονα από τα μαθητικά μου χρόνια (και πιστεύω σε όλους μας) η στιγμή που έμπαινε ο δάσκαλος στην τάξη και έλεγε: «παιδιά σήμερα δεν έχει μάθημα, θα πάμε για δεντροφύτευση».

Φωνές χαράς και ενθουσιασμού, διαδεχόταν η μια την άλλη, πανηγυρισμοί, τσιρίδες, λες και μόλις είχε μπει γκολ και κέρδιζε η ομάδα μας.

Ήταν όντως από τις χαρούμενες στιγμές, που δε θα γινόταν το μάθημα εντός τάξης, αλλά έξω στην ύπαιθρο. Ένα μάθημα με πολλές διαστάσεις, αφού όλοι μαζί θα έπρεπε να συνεργαστούμε ήσυχα, με τάξη και υπομονή, για τις όποιες φυτεύσεις είχαν κανονίσει οι δάσκαλοι. Η συμμετοχή ήταν πάντα εντυπωσιακή, όπως και η διάθεσή μας να αλλάξουμε έναν δρόμο, ένα μονοπάτι, ή ακόμα και τον περιβάλλοντα χώρο του σχολείου μας, που περνάγαμε καθημερινά, γεμάτοι σκοτούρες και άγχος.

Η λογική και η μέθοδος του συμμετοχικού αυτού σχεδιασμού, είναι γέννημα της ανήσυχης δεκαετίας του 70 που ξεκίνησε στην δυτική Ευρώπη και ΗΠΑ ως αναζήτησης μιας δημοκρατικής προσέγγισης, στη διαχείριση του δημοσίου χώρου.

Γινόταν πάντα σε ένα μελετημένο και έτοιμο σχέδιο, πάνω σε προκαθορισμένους στόχους και επιδιώξεις. Το ίδιο δε συνέβαινε στη χώρα μας. Εδώ οι φυτεύσεις γίνονταν άναρχα τις περισσότερες φορές και με λάθος επιλογή φυτικού υλικού.

Τα δε αποτελέσματα φαίνονται σήμερα, που τα δέντρα έχουν μεγαλώσει σε επικίνδυνα σημεία, σε στροφές που κόβουν την ορατότητα των οχημάτων, κοντά στην άκρη του δρόμου όπου τα κλαδιά σπάζουν τους καθρέφτες των αυτοκινήτων, ενώ τα φορτηγά και μεγάλα οχήματα αναγκάζονται πολλές φορές, να βγαίνουν στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, για να αποφύγουν την όποια ζημιά, με φόβο να συμβεί κάποιο ατύχημα.

Στο νησί μας τα φαινόμενα αυτά τα συναντάμε πολύ συχνά. Μέχρι και δασικά φυτά και δέντρα (προστατευμένα είδη από την νομοθεσία) έχουν φυτευτεί ακόμα και σε προαύλια σχολείων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ειδική άδεια από το δασαρχείο, για όποιους χειρισμούς, ακόμα και άδεια από την πολεοδομία, για κοπή και απομάκρυνσή τους, σε περίπτωση επικινδυνότητας.

Γραφειοκρατία, κωλυσιεργία και τα παιδιά και ο πολίτης να κινδυνεύουν. Τελευταία παρατηρείται στροφή πάλι προς αυτήν την κατεύθυνση, ευαισθητοποίηση των παιδιών από μικρής ηλικίας για το περιβάλλον, αναβίωση της ανάπτυξης και λειτουργίας του σχολικού κήπου. Υποστήριξη και υλοποίηση ωστόσο αυτής της τάσης από εκπαιδευτικούς και μαθητές, προϋποθέτει και εξειδικευμένες γνώσεις.

Μαθαίνοντας από τα λάθη του παρελθόντος και με βοήθεια την γνώση του σήμερα, όλοι μαζί, σύλλογοι, παιδιά, εκπαιδευτικοί, φορείς, δήμος, πρέπει να συνεργαστούμε προκειμένου να συμβάλλουμε όχι μόνο στην αύξηση του πρασίνου στο νησί μας, αλλά και στην ανάδειξη του πολλαπλού ρόλου των φυτών στη ζωή των κατοίκων, με σύνδεση αυτών με την περιβαλλοντική εκπαίδευση.

Παναγιώτης Δημόπουλος