17
Δευ, Δεκ

Διαφωνίες (15-06-2018)

Παραπολιτική

Δείτε παρακάτω τις "Διαφωνίες" από το τελευταίο φ. της εφημερίδας μας.


Δελαπατρίδης

Ο Αρμάνδος Δελαπατρίδης (συνώνυμο της γραφικότητας σήμερα), είναι ίσως ο πιο γνωστός εκ των κατά φαντασία πολιτικών στην Ελλάδα. Ο Δελαπατρίδης ήταν ποιητικός στους λόγους του και στις συγκεντρώσεις του στην πλατεία Συντάγματος συνέρρεαν όλες οι συνοικίες των Αθηνών για να τον ακούσουν! Ο ρομαντικός και οραματιστής, κατά τα άλλα Αρμάνδος, είχε ιδρύσει το κόμμα των κυανόλευκων, και μεταξύ των εξαγγελιών του ήταν η δημιουργία υπουργείου Έρωτος! Λέγοντας για έρωτα λοιπόν, πρέπει να πούμε ότι ο μεγαλύτερος έρωτας στα νησιά μας είναι αυτός μεταξύ του περιφερειάρχη Ν. Αιγαίου, Γ. Χατζημάρκου και της υπουργού Τουρισμού, Έλενας Κουντουρά. Στο συνέδριο της παραγωγικής ανασυγκρότησης στη Σύρο, δεν έχαναν την ευκαιρία στις ομιλίες τους να λένε ο ένας για τον άλλον πόσο καλή συνεργασία έχουν! Έτσι, κάπου εκεί, τρούπωσε και ο Μάρκος και έβγαλε μία φωτογραφία με τη Θεά Έλενα! Εκεί, ζήλεψα τον Μάρκο! Το πράγμα έφτιαξε μόνο όταν είδα ότι η Θεά Έλενα έριχνε ένα κεφάλι ύψος στον Μάρκο, και έτσι, ήρθα πάλι στα ίσια μου!

Άρχοντας

Ο Δελαπατρίδης, που όλος ο κόσμος τον αποκαλούσε «πρόεδρο», ντυνόταν πάντα αψεγάδιαστα και συνήθως με σμόκιν (καμιά σχέση με το ντύσιμο του Θ. Μαρινόπουλου: «Βρήκα αυτό στη ντουλάπα και το φόρεσα». Ακόμα, ο Αρμάνδος, είχε μακριές φαβορίτες, φορούσε πάντα ψηλό καπέλο και μονόκλ στο μάτι. Ήταν της άμεσης δημοκρατίας και έτσι, σχημάτιζε την κυβέρνησή του στις συγκεντρώσεις του. Δηλαδή, έδινε υπουργικές θέσεις σε άγνωστους, αρκεί αυτοί να του έδιναν δύο δραχμές ως συνδρομή για την ορκωμοσία τους. Το πράγμα εκεί άρχισε να χαλάει, αφού για το χαβαλέ έβγαιναν μπροστά κάποιοι που διέθεταν περισσότερα χρήματα και άρχισαν να δίνουν δεκάρικα στον Δελαπατρίδη για να τους «υπουργοποιήσει». Κάπως έτσι και στην Πάρο κάποιοι μυρίστηκαν εξουσία, και ότι καταρρέει η πλειοψηφία και έσκασαν μύτη στο νησί μετά από χρόνια, ώστε να σχηματίσουν δημοτικό συνδυασμό και να ελέγχουν και πάλι την τοπική εξουσία. Αυτοί όμως είναι «ικανοί» να δώσουν άλλη μία θητεία στον Μάρκο, και αυτό το πιστεύει η στήλη μας απόλυτα!

Αστική τάξη

Η αστική τάξη στο τελείωμα της δεκαετίας του ’20 άρχισε να καλεί σπίτι της τον Δελαπατρίδη για να τους βγάλει λόγους. Τότε, οι λαϊκές συνοικίες των Αθηνών άρχισαν να κατηγορούν τους πλούσιους της εποχής διότι χρησιμοποιούσαν τον Αρμάνδο για να κάνουν πλάκα. Βέβαια το να χρησιμοποιείς κάποιους δεν είναι άγνωστο στην Ελλάδα. Έτσι, με την πρώτη πτήση από την Τσεχία, ο δήμος Πάρου εξέδωσε δελτίο τύπου, στο οποίο μάλιστα υπήρχαν και βαρύγδουπες δηλώσεις για το γεγονός. Το ποια ήταν όμως η συνεισφορά του δήμου Πάρου στο όλο γεγονός της σύνδεσης του νησιού μας με την Πράγα, ποτέ δε μας το είπαν. Άρα, κάποιοι και σήμερα χρησιμοποιούν κάποιους άλλους για τη δόξα.

Το «πραξικόπημα»

Τη νύχτα των εκλογών του 1933 και ενώ διαφαινόταν η νίκη Τσαλδάρη κατά του Ελ. Βενιζέλου, ο Πλαστήρας έκανε πραξικόπημα καταλαμβάνοντας το υπουργείο Στρατιωτικών. Το πραξικόπημα κράτησε 14 ώρες –με ατελείωτο αίμα- και ο Πλαστήρας (που είχε «διαπρέψει» και στον εθνικό διχασμό), το έσκασε από τα κεραμίδια, οπότε και ο σοφός λαός, του κόλλησε το παρατσούκλι «μαύρος γάτος». Και αφού, ο «μαύρος γάτος», διέφυγε στον Λίβανο και τη Γαλλία, οργάνωσε νέο πραξικόπημα το 1935 με τη σύμφωνη γνώμη Ελ. Βενιζέλου. Ο λαός μπορεί να γλύτωσε το 1933 το πραξικόπημα, αλλά δε το γλύτωσε από τον Δελαπατρίδη! Ο Αρμάνδος πήγε στο υπουργείο Πρόνοιας και έκανε κατάληψη με τη σύμφωνη γνώμη υπαλλήλων του υπουργείου και του κοινού, που τον σήκωσε στα χέρια. Ο ηγέτης, Αρμάνδος, πήρε και 100 δραχμές από ρεφενέ των υπαλλήλων, το οποίο όπως είπε θα χρησιμοποιούσε για να κάνει αίτηση, ώστε να δοθεί δάνειο στη χώρα!

Ψυχιατρείο

Με τούτα και με εκείνα, ο Δελαπατρίδης κλείστηκε στο ψυχιατρείο, ενώ απαγορεύτηκαν και οι δημόσιες ομιλίες του, καθώς συγκέντρωναν πολύ κόσμο και υπήρχε πρόβλημα στους αθηναϊκούς δρόμους. Οι γιατροί τον άφηναν να φεύγει από το ψυχιατρείο, αφού ήταν τελείως ακίνδυνος. Ο Δελαπατρίδης άρχισε εκ νέου τους λόγους του σε καφενεία, ενώ στέκι του ήταν το καφενείο του Ζαχαράτου. Με λίγα λόγια, ο Αρμάνδος έκανε τα πάντα δημόσια και δεν κλαιγόταν ποτέ του. Στην Πάρο κάθε τρέλαρχος δηλώνει υποψηφιότητα και αντί να διεκδικήσει με το σπαθί του αυτό που επιζητά, αρχίζει κρυπτόμενος πίσω από τρίτους να διασπείρει φήμες και πόσο πολύ τον επιζητά ο Παριανός λαός.

Η φάρσα

Το 1956 ένας φαρσέρ έγραψε μία «επίσημη» επιστολή στον Δελαπατρίδη, ότι το καλεί ο πρόεδρος της Βουλής να ορκισθεί πρωθυπουργός. Ο Αρμάνδος έβαλε ημίψηλο και φράκο και έσπευσε μ’ ένα τσούρμο ξωπίσω του να φωνάζουν «να μας ζήσεις αρχηγέ!». Τη στιγμή που έδειχνε στη φρουρά το σημείωμα, αποχωρούσε τυχαία ο πρόεδρος της Βουλής Ντίνος Ροδόπουλος. Κατάλαβε τη φάρσα και για να μην τον κακοκαρδίσει, του είπε: «Πρόεδρε, ο Βασιλεύς απουσιάζει και ο Αρχιεπίσκοπος είναι άρρωστος! Τι λες; Να το αναβάλλουμε;». Ο καλοκάγαθος Αρμάνδος υποκλίθηκε και αποχώρησε. Τελικά, απεβίωσε το 1960 στο λαϊκό νοσοκομείο Αθηνών και ετάφη δημοσία δαπάνη! Επιτέλους, το επίσημο κράτος τον είχε αναγνωρίσει!