Σε μία Πάρο που τα πάντα κινούνται γύρω από τον τουρισμό και την εκμετάλλευση κάθε σπιθαμής Γης, ήρθε η «Φωνή της Πάρου» τον τελευταίο μήνα και έθεσε τα προβλήματα του πρωτογενούς τομέα του νησιού μας.
Η αλήθεια είναι ότι η Πάρος μεγάλωσε πληθυσμιακά λόγω του τουριστικού ρεύματος κι αυτό ακριβώς έφερε χιλιάδες νέους επαγγελματίες όλα αυτά τα χρόνια στο νησί. Δύσκολα θα βρεις στην Πάρο άνθρωπο που ήρθε για την ανάπτυξη του πρωτογενή τομέα. Αυτοί που πλέον ασχολούνται με την κτηνοτροφία και τη γεωργία στην Πάρο είναι λίγοι. Όμως αλήθεια, έχει σκεφθεί ο κάθε επιχειρηματίας αν μπορεί να προοδεύσει κι άλλο ο τουριστικός τομέας χωρίς τον πρωτογενή τομέα;
Λοιπόν για να βάζουμε τα πράγματα στη σωστή θέση τους. Δεν υπάρχει ούτε ένας τουρίστας που έρχεται στην Πάρο και το πρώτο μέλημά του είναι το συγχρόνων προδιαγραφών κατάλυμα που θα μείνει, ή αν σερβίρεται στους χώρους εστίασης κρασί Ροζέ Προβηγκίας ή αν σερβίρεται επίσης φιλέτο μοσχαριού (Beef Wellington) από το Ηνωμένο Βασίλειο). Είναι σαν να πάμε εμείς ένα ταξίδι στη Σαρδηνία και αντί να ζητήσουμε τοπικό Porceddu (ψητό γουρουνόπουλο γάλακτος αρωματισμένο με μυρτιά), να θέλουμε να φάμε μία μερίδα μουσακά!
Από την άλλη, όλο και περισσότεροι χώροι στο νησί μας μεταβάλλονται σε χώρους φιλοξενίας για τους επισκέπτες, ενώ συγχρόνως υπάρχει «καταιγίδα» καταγγελιών από οικίες που γειτνιάζουν με χωράφια που φιλοξενούν ζώα παραγωγής. Άλλους τους ενοχλεί η μυρωδιά των ζώων, άλλους το βέλασμα των προβάτων και άλλους το λάλημα του κόκορα…
Μετά τον θάνατο του αείμνηστου μπάρμπα Δημήτρη (που πουλούσε τα κηπευτικά του με το γαϊδαράκι), όσο και να γυρίσεις στην Παροικιά δε θα δεις ούτε ένα απ’ αυτά τα συμπαθέστατα ζώα. Απλά με το που θα βγεις από το πλοίο θα αντιμετωπίσεις την ίδια κατάσταση ως αυτή που άφησες στο λιμάνι του Πειραιώς. Λιμενικούς με μία σφυρίχτρα στο στόμα να προσπαθούν να διευθετήσουν την κίνηση, σταθμευμένα οχήματα παντού πέριξ του λιμένος Παροικιάς, και κάθε αναρχία κυκλοφοριακής αγωγής. Επίσης, όλα τα καφέ θα συναγωνίζονται με τις μάρκες που έχουν για εσπρέσο και όλα τα εστιατόρια με μάρκες κρασιών της αλλοδαπής, αλλά χωρίς ούτε ένα παριανό κρασί συνήθως. Αυτή είναι η πραγματικότητα!
Ο πρωτογενής τομέας του νησιού μας εκπέμπει S.O.S. Είναι αυτός που στα δύσκολα χρόνια προ τουρισμού τάισε τους ανθρώπους της Πάρου. Είναι αυτός που πρώτος έκανε εξαγωγές στην Ευρώπη με τα κρασιά του, είναι αυτός που έδωσε «χρώμα». Ακόμη, η αλιεία –που κάποτε η Νάουσα φιλοξενούσε τον μεγαλύτερο αλιευτικό στόλο στις Κυκλάδες- ήταν αυτή που παρήγαγε πλούτο και άνεση σε εκατοντάδες οικογένειες του νησιού μας.
Ομολογώ ότι όταν έρχονται -σποραδικά- θέματα του πρωτογενούς τομέα στο δημοτικό συμβούλιο Πάρου, αυτά αντιμετωπίζονται με σοβαρότητα και ενδιαφέρον. Ακόμα η Ένωση Ξενοδόχων Πάρου – Αντιπάρου δείχνει με συγκεκριμένες ενέργειές της ότι την ενδιαφέρει η προώθηση των προϊόντων που παράγει η παριανή Γη. Όμως, το θέμα του πρωτογενή τομέα πρέπει να τεθεί κάτω από μία άλλη βάση, διότι πολύ απλά… δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτόν και η μεγαλύτερη οικονομική δραστηριότητα στο νησί, που είναι ο τουρισμός.
Δ.Μ.Μ.
