Αν οι αγρότες της Ελλάδας βγήκαν στους δρόμους με αφορμή τα χάλια στον ΟΠΕΚΕΠΕ και κύριες αιτίες το υψηλό κόστος παραγωγής, την ολέθρια διαχείριση των ζωονόσων και την έλλειψη προοπτικής, οι Ευρωπαίοι συνάδελφοί τους διαμαρτυρήθηκαν ήδη για τη Mercosur, δηλαδή την εμπορική συμφωνία με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής.
Η Ελλάδα την υπερψήφισε, παίζοντας τον ρόλο του χρήσιμου, υποτακτικού εταίρου.
Μολονότι ο αγροτικός κόσμος στη χώρα μας παράγει περίπου 4-6% του ΑΕΠ, όταν συνδυαστεί με τη γεωργική βιομηχανία, τις εξαγωγές και τον τουρισμό – γαστρονομία, το ελληνικό τρόφιμο κερδίζει έδαφος και φτάνει κοντά στο 30%. Φρούτα, λαχανικά, ελαιόλαδο, ψάρια, καπνός, βαμβάκι, οίνοι, άρτοι, που είναι εξαγώγιμα προϊόντα, συμβάλλουν στη μείωση του ελλείμματος του εμπορικού ισοζυγίου.
Σήμερα στην Πάρο μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού είναι οι κτηνοτρόφοι και πολλοί από τους αμπελουργούς το έχουν ως δεύτερο επάγγελμα. Η πολιτεία δε φρόντισε να λύσει το πρόβλημα των διαχειριστικών σχεδίων βόσκησης, που δημιούργησε στρεβλώσεις με αποτέλεσμα Κρητικοί να δηλώνουν και στην Πάρο, εκτάσεις.
Η Ελλάδα αντί να φτιάξει την αγροτική της οικονομία, η οποία είναι ελλειμματική σε κρέας και γαλακτοκομικά, λογαριάζει αθρόες εισαγωγές πετώντας τους παραγωγούς στο καναβάτσο. Τα προϊόντα ΠΟΠ των Κυκλάδων διατρέχουν ήδη κίνδυνο εξαιτίας του υψηλού κόστους παραγωγής, της δυσεύρετης γεωργικής γης, των προβλημάτων στην άρδευση αλλά και της απομάκρυνσης των νέων από το αγροτικό επάγγελμα.
Παρόλα αυτά η κυβερνητική παράταξη, παρουσίασε τη Mercosur ούτε λίγο ούτε πολύ ως θρίαμβο. Ε, δεν είναι. Και η Mercosur είναι η απόλυτη απόδειξη του ανέκδοτου της «πεταλούδας», η οποία ξεκινά από την Αυστραλία και προκαλεί τσουνάμι στην Αμερική.
Φιλοκυβερνητικά ΜΜΕ διατύπωσαν την άποψη ότι ευτυχώς προστατεύονται 21 ολόκληρα ελληνικά προϊόντα. Το γεγονός ότι τα ελληνικά προϊόντα ΠΟΠ – ΠΓΕ είναι πάνω από 100 και εμείς χαιρόμαστε γιατί προστατεύεται μόλις το 1/5, μοιάζει με φαρσοκωμωδία.
Ανάμεσα στα προϊόντα, που δεν προστατεύονται, είναι και το παριανό και το αντιπαριώτικο κρασί, που κουβαλούν πίσω του ιστορία, μεράκι, δουλειά, τεχνογνωσία και τιμητική θέση ακόμη και στην ευρωπαϊκή ιστορία, ιδίως, κατά την αρχαιότητα αλλά και την εποχή των εμπόρων της Βενετίας.
Η υπόθεση της Mercosur ξεγυμνώνει ξανά την ανύπαρκτη ελληνική αγροτική πολιτική αλλά και τις διαθέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δίνει γη και ύδωρ στα συμφέροντα της ευρωπαϊκής αυτοκινητοβιομηχανίας, η οποία χάνει διαρκώς έδαφος μπροστά στον ασιατικό γίγαντα της Κίνας, της Κορέας και της Ιαπωνίας, αλλά λειτουργεί σε βάρος του γεωργοκτηνοτροφικού τομέα.
Το κρασί της Πάρου, που ευφραίνει τις καρδιές των ανθρώπων από την αρχαιότητα, το γλυκό, το αρωματικό, πέφτει θύμα της πολιτικής, που συνθλίβει. Θα έφτανε ποτέ το κρασί της Πάρου για να καλύψει τυχόν ζήτηση στις μεγάλες χώρες της Λατινικής Αμερικής; Όχι. Αλλά είναι άσχημο πως δεν προστατεύεται. Και μάλιστα δίχως να τηρούνται ούτε τα προσχήματα!
Άννα Στεργίου
