Η τραγωδία των Τεμπών δεν ήταν ένα «ατύχημα». Ήταν το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που αντιμετωπίζει την ασφάλεια του κόσμο ως κόστος και τη ζωή ως παράπλευρη απώλεια.
Σήμερα, τρία περίπου χρόνια μετά, όλα δείχνουν πως ο κίνδυνος για νέα «Τέμπη» δεν περιορίζεται στο σιδηρόδρομο. Καραδοκεί παντού.
Πρώτο καμπανάκι: Το μπλακ άουτ στο FIR Αθηνών στις 4 Γενάρη. Το πόρισμα της κυβερνητικής Επιτροπής Διερεύνησης επιβεβαιώνει, έστω και έμμεσα, ότι τα «Τέμπη του αέρα» δεν είναι υπερβολή. Υποστελέχωση της ΥΠΑ, απαρχαιωμένες υποδομές, πολυδιάσπαση και εμπορευματοποίηση κρίσιμων λειτουργιών στο όνομα του κέρδους. Την ίδια στιγμή, το ίδιο το πόρισμα γεννά σοβαρά ερωτήματα: από τις αρχικές διαρροές για «αποκλειστική τεχνική βλάβη στα Γεράνεια Όρη», περνά σε ασαφείς αναφορές για «πολλαπλά σημεία», χωρίς καμία σαφή εξήγηση.
Από το «αποκαταστάθηκε μόνο του», καταλήγει ότι χρειάστηκαν παρεμβάσεις της ΥΠΑ και του ΟΤΕ. Οι εργαζόμενοι στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας έχουν καταγγέλλει πριν από καιρό ότι ενώ η κυκλοφορία αυξάνεται σταθερά και υπάρχουν μέρες που ξεπερνά τις 4.500 πτήσεις (ρεκόρ του 2022), το πρόβλημα της έλλειψης προσωπικού διογκώνεται, ιδιαίτερα σε κρίσιμες μονάδες, όπως στο Κέντρο Ελέγχου Περιοχής Αθηνών – Μακεδονίας, που παρακολουθεί τις περισσότερες πτήσεις εντός του FIR/UIR. Σ’ αυτόν τον τομέα η κίνηση διπλασιάστηκε σε σύγκριση με το 2004, αλλά το προσωπικό μειώθηκε στο μισό, με ελάχιστες προσλήψεις τα τελευταία χρόνια.
Δεύτερη προειδοποίηση: Το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Οι εργαζόμενοι του ΣΕΦ, με απόφαση της γενικής τους συνέλευσης, προειδοποιούν δημόσια για σοβαρούς κινδύνους στην ασφάλεια υπαλλήλων, αθλητών και φιλάθλων. Χρόνια υποστελέχωση, ελλείψεις σε κρίσιμες ειδικότητες – ηλεκτρολόγους, μηχανολόγους, μηχανικούς, συντηρητές, υδραυλικούς – αλλά και στη φύλαξη και την καθαριότητα, συνθέτουν ένα εκρηκτικό μείγμα.
Οι ελάχιστοι εργαζόμενοι καλούνται να καλύψουν πολλαπλούς ρόλους, συχνά πέρα από τις αρμοδιότητές τους, ειδικά σε αγώνες και μαζικές εκδηλώσεις με χιλιάδες παρευρισκόμενους. Η εικόνα είναι γνώριμη: «λειτουργούμε στο όριο», μέχρι να συμβεί το μοιραίο.
Και τρίτος συναγερμός, ο σιδηρόδρομος. Η κυβέρνηση φέρνει νέα τροποποίηση της σύμβασης με τη Hellenic Train, προσφέροντας γενναιόδωρα «δώρα»: Επιδοτήσεις 50 εκατ. ευρώ ετησίως, αυξημένες και πλέον με μηνιαίες προκαταβολές, ελευθερία αύξησης τιμών ανάλογα με τη ζήτηση, και – το πιο ανησυχητικό – νέες παρατάσεις για κρίσιμες επενδύσεις σε τεχνολογικά συστήματα.
Επενδύσεις που έπρεπε να έχουν ολοκληρωθεί έως το τέλος του 2024 μεταφέρονται για το 2027, με ανοχή ενός ακόμα έτους. Η ίδια λογική των αναιτιολόγητων παρατάσεων που πλήρωσαν με τη ζωή τους 57 άνθρωποι.
Παράλληλα, αναγκαία έργα αποκατάστασης, όπως αυτά μετά τον «Daniel» στη Θεσσαλία, μετατίθενται για το 2026–2028. Το μοτίβο είναι σαφές: υποστελέχωση, καθυστερήσεις, επιδοτήσεις, ανοχή, κέρδη πάνω από την ασφάλεια.
Όσο κι αν η κυβέρνηση -όπως και οι προηγούμενες- χαϊδεύει τις μεγάλες εταιρείες και διευκολύνει τα συμφέροντά τους, θυσιάζοντας ανθρώπινες ζωές στο σιδηρόδρομο, στον αέρα και σε δημόσιες υποδομές, ο κίνδυνος για «Τέμπη παντού» θα μεγαλώνει. Κι απέναντι σε αυτό, η απαίτηση παραμένει μία: να απαιτήσουμε δυναμικά την ζωή που μας αξίζει, να αποκαλυφθούν οι πραγματικές αιτίες που βάζουν την ζωή μας στο ζύγι του κόστους, και να καταδικαστούν όλοι οι υπεύθυνοι. Για να μη γίνει η τραγωδία κανονικότητα.
