Το αίτημα που εισηγείται το 16ο θέμα του Δημοτικού Συμβουλίου Πάρου της 19 Μαρτίου 2026 εγείρει σοβαρούς προβληματισμούς και εύλογες αντιδράσεις.
Το συγκεκριμένο αίτημα βασίζεται σε υπουργική απόφαση της δικτατορίας (ΦΕΚ 881/1973), με την οποία επιχειρήθηκε να χαρακτηριστούν ως «αγωνιστές της εθνικής αντίστασης» ακόμη και μέλη οργανώσεων όπως η ΠΑΟ, που –σύμφωνα με τα ίδια τα αρχεία της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού– έδρασαν «με γερμανικά όπλα και γερμανική στήριξη», πραγματοποιώντας στη Μακεδονία και τον Έβρο τις ίδιες εγκληματικές ενέργειες με τα Τάγματα Ασφαλείας.
Πρόκειται για οργανώσεις δοσιλογικές και όχι αντιστασιακές. Γι’ αυτό και δεν έχουν αναγνωριστεί ως τέτοιες από το ελληνικό κράτος. Άλλωστε, μετά τη μεταπολίτευση, τα νομοθετήματα της Χούντας κατέστησαν άκυρα, ενώ με τον νόμο του 1982 καθορίστηκαν με σαφήνεια ποιες οργανώσεις της περιόδου της Κατοχής αναγνωρίζονται επίσημα ως αντιστασιακές — χωρίς να περιλαμβάνονται σε αυτές οι προαναφερόμενες.
Επομένως, πέρα από το βαθύτατα πολιτικό και ηθικό ζήτημα, τίθεται και σοβαρό θέμα νομιμότητας: δεν είναι δυνατόν ένα Δημοτικό Συμβούλιο να λαμβάνει αποφάσεις στηριζόμενο σε διατάγματα της Χούντας.
Σε κάθε περίπτωση, εάν υπάρχουν πρόσωπα που δεν έχουν αναγνωριστεί και υπάρχουν τεκμηριωμένα στοιχεία για τη δράση τους στην Αντίσταση, αυτά οφείλουν να παρουσιαστούν δημόσια και με πλήρη ιστορική τεκμηρίωση, ώστε να εξεταστούν με σοβαρότητα και ευθύνη.
Η συζήτηση αυτή δεν γίνεται στο κενό. Την ώρα που έρχονται στο φως νέα ντοκουμέντα και φωτογραφίες από τη θυσία των 200 κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο Καισαριανής, που αποκαλύπτουν με τον πιο ωμό τρόπο τη βαρβαρότητα του κατακτητή και το μεγαλείο της στάσης των εκτελεσμένων, η δημοτική αρχή Πάρου επιλέγει συνειδητά να ξεπλύνει τους συνεργάτες του.
Η Εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή αποτελεί αδιαμφισβήτητη απόδειξη για το ποιοι ήταν οι πραγματικοί αγωνιστές της Αντίστασης και ποιοι στάθηκαν απέναντι στον λαό. Δεν υπάρχουν «γκρίζες ζώνες». Υπάρχει η πλευρά του λαού και η πλευρά των δοσιλόγων.
Είναι προσβολή απέναντι στη μνήμη των πραγματικών αγωνιστών. Των αγωνιστών της Πάρου. Του Στέλλα. Του Μανώλη και του Νίκου Γλέζου. Του Θύμιου Μαύρη….
Είναι προσβολή απέναντι σε όλους εκείνους που πάλεψαν, βασανίστηκαν, εκτελέστηκαν, χωρίς να σκύψουν το κεφάλι.
Δεν θα επιτρέψουμε να εξισωθούν οι αγωνιστές με τους συνεργάτες του κατακτητή. Δεν θα επιτρέψουμε να ξαναγραφτεί η ιστορία με όρους πολιτικής σκοπιμότητας.
Αυτή η γραμμή δεν θα επικρατήσει. Δεν θα νομιμοποιηθεί – όπως επιχειρήθηκε να γίνει την περίοδο μετά το 1945.
Ο «ανθρωπισμός» τους και οι «ευαισθησίες» τους εξαντλούνται εκεί που αρχίζει το εκλογικό τους συμφέρον. Μετρούν την ιστορία με ψήφους, διαστρεβλώνουν την αλήθεια για να εξυπηρετήσουν πολιτικές σκοπιμότητες.
Η ιστορία του λαού δεν διαγράφεται. Δεν παραχαράσσεται. Και δεν μπαίνει στο ζύγι καμίας σκοπιμότητας.
