Στα εφηβικά αλλά και νεανικά μου χρόνια ένας αγαπημένος μου προορισμός διακοπών ήταν το Λουτράκι.
Το Λουτράκι, από τη δεκαετία του 1920 παρακαλώ, ξεχώρισε ως παραθεριστικός προορισμός. Χαρακτηρίστηκε ως «βασιλική λουτρόπολη» κι αποτελούσε για τον αστικό κόσμο της Αθήνας το «must-visit» μίας εποχής.
Δεν είναι τυχαίο ότι στη φημισμένη λουτρόπολη λειτούργησε το 1930 το πρώτο καζίνο στην Ελλάδα, ενώ τόσα τα ιαματικά λουτρά όσο και τα μεταλλικά νερά του σε συνδυασμό με μία από τις μεγαλύτερες συνεχιζόμενες παραλίες στην Ελλάδα, μήκους 3,5 χιλιομέτρων, την έκαναν έναν από τους δημοφιλέστερους προορισμούς για τους κατοίκους του νομού Αττικής. Δύσκολα μπορώ να θυμηθώ Σαββατοκύριακο -ειδικά στη νεανική μου ηλικία- που δεν θα ήμουν στο Λουτράκι!
Το Λουτράκι «ξεθώριασε» στα μάτια μου όταν στη συνέχεια «ανακάλυψα» την Πάρο και άρχισα τα ταξίδια μου στο νησί, έως που τελικά έγινα και μόνιμος κάτοικος εδώ και μερικές δεκαετίες.
Την εποχή του κορωνοϊού έφυγα για τις ετήσιες διακοπές μου από την Πάρο, κλασικά μέσα Αυγούστου (τότε που για εμένα το νησί είναι «απαγορευτικό» για να μένω).
Ήταν η εποχή με τις κόκκινες, κίτρινες, πράσινες περιοχές της Ελλάδος, που ανάλογα το χρώμα αλλού τα καταστήματα έκλειναν στις 8 το βράδυ, αλλού στις 11 και λοιπά. Τότε που αίφνης μία ημέρα πριν τον Δεκαπενταύγουστο του 2020 «έκλεισε» η Πάρος κι ήταν επικίνδυνη, ενώ η Νάξος θεωρήθηκε safe… Αυτά για να μην ξεχνάμε κάποιες «περίεργες» αποφάσεις…
Εκείνα τα πρώτα μέτρα καθώς στη συνέχεια ξεκίνησαν τα μηνύματα στο κινητό με την ουσιαστική απαγόρευση της κυκλοφορίας των πολιτών, μάλλον ήταν ανούσια.
Τότε λοιπόν πήγα διακοπές σ’ ένα αγαπημένο μου μικρό χωριό στην περιοχή των Καλαβρύτων. Εκεί υπήρχε μία εντελώς άλλη κατάσταση. Τα δύο καφενεία του χωριού λειτουργούσαν κανονικότατα, οι ταβέρνες ήταν η χαρά όλων κι αφήνω στην άκρη που κάναμε μπάνιο σε μία άκρη του ποταμού που πηγάζει από τον Ερύμανθο! Απίστευτο χαϊλίκι! Έλα όμως, που τελικά η παρέα μετά από δύο εβδομάδες ήθελε να πάμε και σε πόλη.
Έτσι, προτάθηκε το Λουτράκι, που ήταν «πράσινο» και τα μαγαζιά δεν έκλειναν από τις 8 το βράδυ. Μαζί με εμάς την ίδια σκέψη έκαναν χιλιάδες άλλοι και τελικά, η πόλη ήταν γεμάτη κόσμο. και για να βρούμε μπαράκι να τα πιούμε μπαίναμε σε 3-4 μέχρι να βρούμε κάποιο με λιγότερο κόσμο!
Ο πρώτος μου αιφνιδιασμός ήταν οι φθηνές τιμές του ξενοδοχείου που μείναμε. Το ξενοδοχείο ήταν άριστο, πάνω στον παραλιακό δρόμο και ανακαινισμένο φουλ. Μύριζε παντού το ξύλο των επίπλων. Παραξενεύτηκα διότι πραγματικά η τιμή ήταν αστεία για τις παρεχόμενες υπηρεσίες. Και επειδή… ο δημοσιογράφος έχει μέσα του το δαιμόνιο να ψάχνει άρχισα τις ερωτήσεις στην ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου, η οποία μου έλυσε την απορία μέσα σ’ ένα λεπτό. Υπερπροσφορά καταλυμάτων.
Βλέπετε όλοι οι επιχειρηματίες πήγαν στο Λουτράκι κι άρχισαν να χτίζουν ξενοδοχεία. Το θέμα συνεχίστηκε και με μικρο-επιχειρηματίες οι οποίοι ανήγειραν τα Airbnb της τότε εποχής, που τα λέγαμε «rooms to let», για να μην ξεχνιόμαστε. Έτσι μείναμε και εμείς στο πολυτελές ξενοδοχείο στο Λουτράκι, με τιμή ανά δωμάτιο το 2020, όσο μερικά ποτά σήμερα στην Πάρο.
Η παραπάνω ιστορία αφιερώνεται στις 3.000 νέες άδειες για ξενοδοχεία και καταλύματα που αναμένεται να τεθούν σε λειτουργία φέτος στην Πάρο!
