«Ο τζάμπας πέθανε». Έτσι δήλωσε κυνικά η βουλευτής Αχαΐας, Χριστίνα Αλεξοπούλου, όταν της επισήμανε δημοσιογράφος πως θα ζήσει ένας δάσκαλος με 800 ευρώ τον μήνα, αν δίνει τα 400 σε ενοίκιο. Και βγήκε η βουλευτής της ΝΔ, να ειρωνευτεί τους δασκάλους, που παίρνουν αυτά τα χρήματα για να διδάξουν τα παιδιά μας γράμματα, προσβάλλοντας και πυροβολώντας έναν ολόκληρο κλάδο.
Το πρόβλημα είναι γενικό αλλά στις Κυκλάδες, συμπεριλαμβανομένης της Πάρου, είναι τεράστιο. Το οξύμωρο είναι πως το κόμμα που εκπροσωπεί η κ. Αλεξοπούλου, η οποία τονίζει, πως «ο τζάμπας πέθανε», χρωστά εκατομμύρια στο ελληνικό Δημόσιο. Την ίδια στιγμή οι εκπαιδευτικοί που διορίζονται στα τουριστικά νησιά των Κυκλάδων αναρωτιούνται πως θα βγάλουν τον μήνα, όταν δεν τους διώχνουν τους θερινούς μήνες, επειδή έρχονται οι τουρίστες.
Η Ελλάδα απελευθερώθηκε χάρις στους δασκάλους του Γένους. Η χώρα άρχισε να ανεβαίνει σκαλιά όταν ιδρύθηκαν σχολεία και πανεπιστήμια. Οι γυναίκες άρχισαν να ανεβαίνουν στην κοινωνική ιεραρχία, όταν κατάφεραν να μορφωθούν. Κι αυτό δεν έγινε χωρίς αγώνες ή χωρίς κόπο.
Η δουλειά του δασκάλου δεν είναι άλλο ένα επάγγελμα. Ο δάσκαλος παίρνει το παιδί από το σπίτι και προσπαθεί να του δώσει γνώσεις και αξίες. Είναι εύκολο στους πολλούς να λένε μα, οι δάσκαλοι έχουν πολλές μέρες άδεια τον χρόνο. Έχουμε σκεφτεί σε τι κατάσταση είναι τα σχολικά κτήρια, που τη μία δεν έχουν πετρέλαιο και το καλοκαίρι δεν έχουν ψύξη; Ό, τι ουκ ολίγοι δάσκαλοι ταλαιπωρούνται από επαγγελματικές νόσους, κυρίως των φωνητικών χορδών;
Η κ. Αλεξοπούλου προφανώς με τον παχυλό μισθό της βουλεύτριας δεν έχει ακούσει ότι στις Κυκλάδες υπάρχουν δάσκαλοι, που κατοικοεδρεύουν ακόμη και στο… αυτοκίνητο, γιατί τα χρήματα δεν φτάνουν για να ενοικιάσουν ένα σπίτι. Βουνό τα παράπονα από εκπαιδευτικούς, που έρχονται και στην Πάρο, αγαπούν το νησί αλλά φεύγουν γιατί δεν αντέχουν τα υψηλά ενοίκια.
Η απαξίωση ενός ολόκληρου κλάδου είναι αποτέλεσμα μίας στρεβλής νοοτροπίας, που υποτιμά τους ανθρώπους και ψάχνει αξία μόνο στις αγορές. Η αξία ενός ανθρώπου στο χρηματιστήριο της σημερινής κοινωνίας εξαρτάται όχι από το ποιος είναι αλλά από το τι εισόδημα έχει.
Είναι η ίδια νοοτροπία που ωθεί τα παιδιά αντί να συνεργάζονται μεταξύ τους να έχουν επιδοθεί σε ένα ρεσιτάλ στρεβλού ανταγωνισμού. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε κάθε μέρα στις λίστες με ανήλικους, που καλούν τους ίδιους και τους γονείς τους στην Αστυνομία. Γιατί αντί να δώσουμε χρόνο στα παιδιά μας κι έμφαση στις ανθρωπιστικές αξίες, δίνουμε αξία μόνο στο χρήμα.
Και αντί να ψάχνουμε να βρούμε λύσεις για το ζήτημα της στέγης των εκπαιδευτικών, αναζητούμε πως θα απομειώσουμε την αξία τους. Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από κυνικούς. Έχει ανάγκη από πολιτικούς, που θα δίνουν αξία στον άνθρωπο. Γιατί ο δασκαλάκος που έρχεται από την άλλη άκρη της Ελλάδας για να μορφώσει τα παιδιά και στην Πάρο, είναι λεβεντιά…
Άννα Στεργίου
