Το έγκλημα στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα δεν ήταν δυστύχημα. Ήταν ένα προδιαγεγραμμένο εργατικό έγκλημα, με καθαρό ταξικό πρόσημο. Πέντε γυναίκες έχασαν τη ζωή τους. Πέντε εργάτριες. Πέντε μάνες που έφυγαν για τη βάρδια τους και δεν γύρισαν ποτέ στα παιδιά τους, στα σπίτια τους, στη ζωή που πάλευαν καθημερινά να κρατήσουν όρθια.
Σε ένα σύστημα όπου το κέρδος μπαίνει πάνω από την ανθρώπινη ζωή, τέτοια εγκλήματα δεν αποτελούν εξαίρεση. Είναι το αναμενόμενο αποτέλεσμα της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, της εντατικοποίησης της εργασίας και της συστηματικής υποτίμησης της υγείας και της ασφάλειας των εργαζομένων. Όταν η συντήρηση των μηχανών θεωρείται κόστος και τα μέτρα προστασίας «πολυτέλεια», τότε ο θάνατος γίνεται κομμάτι της παραγωγικής διαδικασίας.
Οι πέντε γυναίκες δεν ήταν απλώς εργαζόμενες. Ήταν μάνες που δούλευαν για να ζήσουν τις οικογένειές τους. Για να πληρώσουν ενοίκια, λογαριασμούς, τρόφιμα, σχολικές ανάγκες. Γυναίκες που βίωναν τη διπλή εκμετάλλευση: στη δουλειά, με χαμηλούς μισθούς, εξαντλητικά ωράρια και ανασφάλεια, και στο σπίτι, σηκώνοντας σχεδόν μόνες τους το βάρος της φροντίδας. Ο θάνατός τους δεν στέρησε μόνο πέντε ζωές· άφησε πίσω παιδιά χωρίς μάνες και οικογένειες με πληγές που δεν κλείνουν.
Η εργοδοσία θα μιλήσει για «τραγωδία». Τα μέσα ενημέρωσης για «δυστύχημα». Το κράτος για «διερεύνηση». Όμως η αλήθεια είναι γνωστή και επαναλαμβανόμενη. Όταν οι έλεγχοι είναι ελάχιστοι ή προσχηματικοί, όταν η Επιθεώρηση Εργασίας είναι υποστελεχωμένη, όταν οι παραβιάσεις της εργατικής νομοθεσίας τιμωρούνται με ποινές-χάδι, τότε το κράτος δεν στέκεται ουδέτερο. Στέκεται απέναντι στους εργαζόμενους και δίπλα στην εργοδοσία.
Κάθε εργατικό έγκλημα αποκαλύπτει τη βαθιά ταξική φύση του συστήματος. Οι ζωές των εργατών και των εργατριών μπαίνουν καθημερινά στη ζυγαριά με τα κέρδη και σχεδόν πάντα χάνουν. Και όταν έρθει το μοιραίο, η ευθύνη επιχειρείται να διαχυθεί, να ξεχαστεί, να θαφτεί κάτω από λόγια συμπόνιας και υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα.
Οι πέντε γυναίκες στη Βιολάντα δεν πρέπει να ξεχαστούν. Δεν είναι στατιστικά στοιχεία. Είναι πρόσωπα. Είναι μάνες. Και ο θάνατός τους πρέπει να γίνει κραυγή και αγώνας για πραγματικά μέτρα προστασίας, για αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, για ζωή με δικαιώματα. Γιατί δεν πέθαναν από ατυχία. Δολοφονήθηκαν από την εκμετάλλευση.
