Μάλλον ήταν ωραίο για να κρατήσει πολύ ή η σκληρή πραγματικότητα του ποδοσφαίρου Κυκλάδων, στο οποίο έχει πλέον παρεισφρήσει ο επαγγελματισμός, έφερε τη λύση συνεργασίας μεταξύ των παριανών σωματείων του νησιού μας με τη λησμονημένη πλέον Αθλητική Ένωση Πάρου.
Το ποθούμενο, που ήταν προφανώς η «δυνατή» ομάδα για μεγαλύτερη κατηγορία δεν ήρθε ποτέ, αφού πουθενά σε όλη τη Γη αποσπασματικές κινήσεις δε φέρουν την πρωτιά. Ήταν όμως μια παρηγοριά για τους ποδοσφαιρόφιλους του νησιού μας πως κάτι καλύτερο μπορεί να γίνει…
Το θέμα δεν «τράβηξε» όπως πιστεύαμε πολλοί και στο τέλος, έμεινε μόνος του ο Βαζαίος Πετρόπουλος. Όταν έμεινε αβοήθητος τέλειωσε και η ομάδα. Το γιατί είναι μεγάλο κεφάλαιο, που μάλλον πλέον δεν έχει και καμία σημασία να συζητηθεί αφού «πληγές» θα ανοίξουμε…
Η αλήθεια για το ποδόσφαιρο των νησιών μας είναι μία. Πρωτάθλημα και βλέψεις για άνοδο σε πανελλήνια κατηγορία έχουν μόνο οι ομάδες που «ρίχνουν» χρήμα. Αν κοιτάξει κάποιος γύρω μας στις Κυκλαδίτικες ομάδες που κάνουν πρωταθλητισμό, θα διαπιστώσει ότι αυτές έχουν επαγγελματίες ποδοσφαιριστές με θητεία στην Α’ εθνική κατηγορία, ενώ κάποιες φέτος (Πανναξιακός), έχουν και πρώην διεθνείς με εικόνες μάλιστα ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων,
Το χρήμα -ατυχώς- φέρνει τις επιτυχίες στον αθλητισμό και όποιος κάνει ότι δεν το αντιλαμβάνεται ή δεν το παραδέχεται, είναι μάλλον αδιόρθωτα ονειροπόλος και δεν έχει επίγνωση της σημερινής κατάστασης.
Ομάδες σαν τον ΑΟΠ, Νηρέα, Μαρπησσαϊκό και παλαιότερα τον Αστέρα Μαρμάρων, η μόνη τύχη που έχουν είναι να βγει μέσα από τις ακαδημίες τους κάποιος ποδοσφαιριστής που στη συνέχεια θα αγωνιστεί σε μεγαλύτερο σωματείο και κατ’ αυτόν τον τρόπο θα γίνει γνωστή και η ομάδα που ξεκίνησε.
Αγνοούμε πλήρως σε ποια κατηγορία παίζει σήμερα ο ιστορικός Αργοναύτης, αλλά όλοι γνωρίζουμε (οι ποδοσφαιρόφιλοι), ότι από εκεί ξεκίνησε ο «έλληνας Τζορτζ Μπεστ», ο Γιώργος Δεληκάρης.
Την καθαυτού ομάδα των Αμπελοκήπων, τη θρυλική Άμυνα (που εδώ και 3-4 χρόνια διαλύθηκε), μπορεί κανείς να μην τη μνημονεύει για ότι έφθασε να αγωνίζεται ακόμα και στη Β’ Εθνική ή γιατί συμπεριλήφθηκε στο πρώτο δελτίο του ΠΡΟ-ΠΟ το 1959, αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι εκεί ξεκίνησε ο μέγιστος Μίμης Δομάζος (για την ιστορία φίλος της Άμυνας Αμπελοκήπων ήταν και ο συγχωρεμένος Κώστας Ροκονίδας).
Ακόμα, γύρω μας στις Κυκλάδες, υπάρχουν ομάδες σε αθλήματα σάλας, που σημειώνουν μεγάλες επιτυχίες σε πανελλήνια πρωταθλήματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο Φοίνικας Σύρου, που όμως από πίσω του είχε τα Ναυπηγεία της Ερμούπολης. Άρα, το απαιτούμενο χρήμα.
Παρόμοια περίπτωση είναι φέτος και η Ελλάς Σύρου, που γοητεύει κόσμο με το ποδόσφαιρο που παίζει στη Β’ Εθνική. Ίδια γοητεία υπάρχει και για το γυναικείο βόλεϊ του ΑΟ Θήρας, Από διεκδικήσεις τίτλων στην Ελλάδα, έως τις ευρωπαϊκές του επιτυχίες.
Η αλήθεια λοιπόν για τα ομαδικά αθλήματα στην Πάρο είναι μία. Τα πάντα γίνονται (και το αποδεικνύουν αυτό τα παραπάνω παραδείγματα), αλλά θέλουν: α) αθλητικές υποδομές και β) χρήμα! Όλα τα άλλα να έχουμε να λέμε…
