Μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη παραχώρησε στην εκπομπή «Οι ειδήσεις… αλλιώς» του Parosvoice.com ο Γενικός Γραμματέας του Μελισσοκομικού Συλλόγου Πάρου, Δημήτριος Μπογιατζής.
«Έκρηξη» κυψελών
Ο κ. Μπογιατζής έδωσε μια ξεκάθαρη εικόνα της μελισσοκομικής ταυτότητας της Πάρου.
Ο σύλλογος αριθμεί περίπου 40 εγγεγραμμένα μέλη, ωστόσο η πραγματική εικόνα της μελισσοκομίας στο νησί είναι πολύ μεγαλύτερη. «Υπάρχουν αρκετοί μελισσοκόμοι εκτός συλλόγου. Το ζωικό κεφάλαιο, οι κυψέλες, αυτή τη στιγμή στην Πάρο ανέρχεται περίπου σε 1.300 ευρωπαϊκές κυψέλες στα γραμμένα μέλη, ενώ άλλες 700 περίπου ανήκουν σε μη εγγεγραμμένους», ανέφερε χαρακτηριστικά.
«Οι μελισσοκόμοι είναι οι πιο ενήμεροι αγρότες όλης της Ελλάδας», τόνισε με έμφαση. «Δεν έχουμε κτηνίατρο για τις μέλισσες. Δεν μπορούμε να τρέξουμε σε κάποιον ειδικό όπως ο κτηνοτρόφος. Γι’ αυτό φέρνουμε πανεπιστημιακούς καθηγητές από Θεσσαλονίκη και Αθήνα, κορυφαίες προσωπικότητες της μελισσοκομίας. Η μελισσοκομία δε μαθαίνεται ποτέ. Πάντα θα υπάρχουν προβλήματα, πάντα θα πρέπει να δώσεις λύσεις μόνος σου».
Το μέλι της Πάρου
Παρά τις δυσκολίες, η ποιότητα του παριανού μελιού παραμένει αδιαπραγμάτευτη.
Ο κ. Μπογιατζής εξήγησε τη διαφορά του ανθόμελου από το πευκόμελου, τονίζοντας ότι το θυμαρίσιο μέλι της Πάρου ανήκει στα ανθόμελα και συγκαταλέγεται στα κορυφαία της χώρας.
«Το μέλι είναι βιολογικά σε δεύτερη κατεργασία. Η πρώτη κατεργασία έχει ήδη γίνει από τη φύση και τις μέλισσες», σημείωσε.
Ωστόσο, η ποσότητα παραγωγής βαίνει συνεχώς μειούμενη. Ο κ. Μπογιατζής ήταν ξεκάθαρος: «Τη δεκαετία του ’90, η Πάρος παρήγαγε γύρω στους δέκα τόνους μέλι. Πέρσι, μετά από χρόνια, ξαναπιάσαμε αυτήν την επίδοση. Αυτό όμως συμβαίνει μία φορά στα οκτώ με δέκα χρόνια» .
Ως κύριες αιτίες αυτής της παραγωγικής συρρίκνωσης ανέφερε δύο μεγάλες πληγές. Την ανεξέλεγκτη ανοικοδόμηση και την κλιματική αλλαγή, που διαταράσσει τις ανθοφορίες και περιορίζει δραματικά το χρονικό παράθυρο της συλλογής.
Ακόμη, ο κ. Μπογιατζής δεν παρέλειψε να αναφερθεί σε ένα ζήτημα που καίει τους μελισσοκόμους σε τοπικό επίπεδο και έχει να κάνει με τη συμπεριφορά των πολιτών και των γεωργών.
«Υπάρχουν άνθρωποι που δεν γνωρίζουν. Και τους δικαιολογώ. Αλλά πρέπει να το μάθουν. Το ράντισμα με φυτοφάρμακα ή σκευάσματα για κουνούπια πρέπει να γίνεται το απόγευμα, κοντά στη δύση του ηλίου, όταν η μέλισσα έχει γυρίσει στην κυψέλη».
Το «σκάνδαλο» των επιδοτήσεων
Ο κ. Μπογιατζής αναφέρθηκε στο μείζον θέμα των επιδοτήσεων και της βιολογικής μελισσοκομίας.
Με πηγή τα επίσημα στοιχεία της Ομοσπονδίας Μελισσοκόμων Ελλάδας (ΟΜΣΕ), ξεδίπλωσε μια πραγματικότητα που όπως είπε, «αν δεν σταματούσε, θα οδηγούσε σε τεράστια αδικία και σπατάλη».
Ο κ. Μπογιατζής εξιστόρησε την πορεία του λεγόμενου Μέτρου 11, το οποίο αφορούσε την επιδότηση της βιολογικής μελισσοκομίας.
Το μεγάλο «ατόπημα» του συστήματος, όπως το χαρακτήρισε, εντοπίζεται στις κλίμακες ενίσχυσης που είχαν σχεδιαστεί για το νέο εξαετές πρόγραμμα του 2025. Σύμφωνα με τα όσα αποκάλυψε, η κλίμακα προέβλεπε:
20 έως 110 μελίσσια: Ενίσχυση 1.650 ευρώ.
111 έως 200: 5.115 ευρώ.
201 έως 300: 8.580 ευρώ.
301 και άνω: 10.230 ευρώ.
Με μια πρώτη ματιά, το σύστημα δείχνει λογικό. Όμως, όπως τόνισε ο κ. Μπογιατζής, η αναγωγή στο ποσό ανά κυψέλη αποκαλύπτει εξωφρενικές ανισότητες. Αυτός που έχει 20 κυψέλες επιδοτείται με 82,5 ευρώ ανά κυψέλη. Αυτός που έχει 110 κυψέλες, παίρνει μόλις 15 ευρώ ανά κυψέλη.
«Δε χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος για να καταλάβεις τι συμβαίνει», ανέφερε. «Το σύστημα από μόνο του δημιουργεί κίνητρο για κατάτμηση των μελισσιών. Ένας μελισσοκόμος με 800 κυψέλες επιδοτείται μόνο για τις 301. Τι τον συμφέρει; Να σπάσει το μελισσοκομείο του στο όνομα του γιου του, της κόρης του, των αδερφών του. Να δημιουργήσει πέντε “νέους” μελισσοκόμους με 110 κυψέλες ο καθένας. Νόμιμο; Ναι. Ηθικό; Κρίμα».
Ελληνοποιήσεις και νοθεία:
Στην τελική ευθεία της συνέντευξης, ο κ. Μπογιατζής άγγιξε το μεγάλο «αγκάθι» της ελληνικής μελισσοκομίας: Τις ελληνοποιήσεις.
Περιέγραψε ένα σύστημα όπου το κινέζικο μέλι, με υγρασία που φτάνει το 27% (όταν το θυμαρίσιο πρέπει να έχει κάτω από 18%), φιλτράρεται τόσο πολύ που χάνει κάθε ίχνος γύρης και ταυτότητας. Μετατρέπεται σε ένα «άχρωμο, γλυκό σιρόπι» και στη συνέχεια αναμιγνύεται με ελληνικό μέλι.
«Οι συσκευαστές μπορούν να πουν ότι ένα μέλι είναι 80% θυμάρι. Οι δικές μας αναλύσεις για την Πάρο δείχνουν όντως 70%-80% θυμάρι. Αλλά εκείνοι, παίρνοντας το φτηνό κινέζικο υπόστρωμα, το κατεβάζουν στο 18%. Είναι νόμιμο; Δεν ξέρω. Είναι ηθικό; Όχι», είπε χαρακτηριστικά.
