Το νομοσχέδιο για τις μεταφορές και την ηλεκτροκίνηση, που έγινε νόμος του κράτους εν μέσω έντονων διαμαρτυριών με τους οδηγούς ταξί, δεν είναι μόνο ένα παράδειγμα κακής νομοθέτησης ή κυνισμού. Είναι απτό παράδειγμα πως η περιβαλλοντική ατζέντα ακολουθείται, όποτε βολεύει.
Η κυβερνητική επιμονή στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος φαντάζει εντελώς υποκριτική, όταν η Πράσινη Συμφωνία πετιέται στα σκουπίδια, για να στηριχθούν πόλεμοι στη γειτονιά μας ή πέριξ αυτής, με πυραύλους, που επιβαρύνουν δραματικά την ατμόσφαιρα. Ή όταν φυτρώνουν ανεμογεννήτριες παντού αλλά το ρεύμα είναι πανάκριβο για τον καταναλωτή και τις επιχειρήσεις και στην Πάρο. Θα γίνουν πλέον και στη μαγευτική Δονούσα, πλωτές ανεμογεννήτριες;
Η πράσινη ατζέντα, καταστρατηγείται ακόμη περισσότερο, όταν κάποιοι έχουν βαλθεί να πείσουν, πόσο καλή και φθηνή είναι η πυρηνική ενέργεια. Συγγνώμη που δεν ξεχνάμε το μαρτύριο των ανθρώπων, σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι. Συγγνώμη, που οι 40.000 νεκροί στο τέλος του ’45 ξεπέρασαν τους 100.000, από την ακτινοβολία.
Οι παλαιότερες γενιές ας σκεφτούν τι συνέβη με το πυρηνικό δυστύχημα στο Τσερνομπίλ. Ας μάθουν οι νέοι πως υπήρξαν πάνω από 6.000 περιπτώσεις καρκίνου θυρεοειδούς σε παιδιά που ήταν μικρά το 1986 στην Ουκρανία και τη Λευκορωσία.
Αν ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης νομίζει πως θα σώσει τον πλανήτη με τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα των ταξί της Ελλάδας, ε, δεν το βλέπουμε…
Το ερώτημα που παραμένει είναι πόσο παριανό λάδι πρέπει να πουληθεί, για να αγοραστεί ένα ηλεκτρικό αμάξι; Πότε θα κάνει απόσβεση ένας ταξιτζής; Μία χώρα, που μόλις έκανε τα δειλά της βήματα για να βγει από την πτώχευση τρέχει με τέτοια φούρια να αγοράσει εισαγόμενα ηλεκτρικά αυτοκίνητα;
Από το 2026 κάθε νέο ταξί που τίθεται σε κυκλοφορία θα πρέπει να είναι μηδενικών ρύπων. Οι περισσότεροι τουρίστες στην Πάρο δεν έρχονται αεροπορικώς. Έρχονται ακτοπλοϊκώς και περνούν κατά κανόνα από το λιμάνι του Πειραιά. Ενίοτε μένουν κάποιες μέρες στην Αθήνα για να δουν τα αξιοθέατα. Δεν χρησιμοποιούν όλοι συγκοινωνία.
Η κατάσταση με τα ταξί στην Αττική θα επηρεάσει αναπόφευκτα και αυτούς. Πόσο θ’ ανέβουν τα κόμιστρα, για να ανταποκριθεί ο αυτοκινητιστής; Οι ασκήσεις επί χάρτου είναι οδυνηρές, σε μία χώρα, που ζει από τον τουρισμό.
Τι παράλογο λένε οι ταξιτζήδες της Αττικής; Ό, τι πέρα από το οικονομικό βάρος, δεν επαρκούν οι ταχυφορτιστές ηλεκτρικού ρεύματος. Και δεν μπορούν να δουλέψουν, όσο δεν υπάρχουν σταθμοί ταχείας φόρτισης, παρά ελάχιστοι. Είναι λιγότεροι από 3.000 οι ταχυφορτιστές, σ’ ένα λεκανοπέδιο 4-5 εκατομμυρίων πολιτών. Σε μία χώρα, που οι συγκοινωνίες δεν είναι οι καλύτερες δυνατές, πόσο θα πληρώσουν οι πολίτες και οι ταξιδιώτες;
Η επιδότηση για ηλεκτρικό αυτοκίνητο μπορεί να φτάσει αρκετές χιλιάδες ευρώ όταν μία ελληνική οικογένεια, που φέρνει ένα νεογέννητο στον κόσμο θα πάρει 2.000 ευρώ. Μάλλον στην κυβερνητική ατζέντα μετρούν περισσότερο τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα απ’ ό, τι τα νεογέννητα. Ή προφανώς η κυβέρνηση αγαπάει περισσότερο το περιβάλλον…
