ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ-ΛΑΟΥΤΑΡΗΣ

Τρία χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών, η 28η Φλεβάρη δεν είναι απλώς μια ημερομηνία μνήμης. Είναι μια μέρα που φωτίζει τις πολιτικές αιτίες μιας τραγωδίας που, για χιλιάδες ανθρώπους, δεν ήταν «ατύχημα», αλλά έγκλημα και αποτέλεσμα συγκεκριμένης πολιτικής επιλογής.

Την Κυριακή το πρωί, ο χρόνος λες και πάγωσε. Αυτές οι φωτογραφίες, τραβηγμένες 82 χρόνια πριν, «προσωποποιούν» τους συντρόφους μας. Τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή.

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις για τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ προκαλούν δικαιολογημένα οργή και αγανάκτηση σε κάθε εργαζόμενο που παλεύει καθημερινά για το μεροκάματο.

Το έγκλημα στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα δεν ήταν δυστύχημα. Ήταν ένα προδιαγεγραμμένο εργατικό έγκλημα, με καθαρό ταξικό πρόσημο. Πέντε γυναίκες έχασαν τη ζωή τους. Πέντε εργάτριες.

Η τραγωδία των Τεμπών δεν ήταν ένα «ατύχημα». Ήταν το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που αντιμετωπίζει την ασφάλεια του κόσμο ως κόστος και τη ζωή ως παράπλευρη απώλεια.

Καλή χρονιά, με υγεία, αντοχή στις δυσκολίες, αποφασιστικότητα και δύναμη για ένα καλύτερο αύριο — για εμάς και τα παιδιά μας.

Η στήριξη και η αλληλεγγύη που εκδηλώνονται καθηµερινά προς τον δίκαιο αγώνα των αγροτών αποτελούν µια ηχηρή απάντηση απέναντι στην κοροϊδία, τον αυταρχισµό και τον κοινωνικό αυτοµατισµό που επιχειρεί να καλλιεργήσει η κυβέρνηση. 

 Ο κρατικός προϋπολογισμός του 2026, που συζητείται αυτές τις ημέρες στη Βουλή, παρουσιάζεται από την κυβέρνηση ως «μονόδρομος για τη σταθερότητα» και ως «εργαλείο ανάπτυξης».

Η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο παγκόσμιων ανταγωνισμών που υπηρετούν τα συμφέροντα ισχυρών κρατών και οικονομικών ομίλων. Ανταγωνισμών που έχουν ως στόχο να μοιράσουν τον πλούτο της γης, να ελέγξουν τους δρόμους των εμπορευμάτων και να εξασφαλίσουν την παγκόσμια κυριαρχία τους.

Η στρατιωτική δικτατορία επιβλήθηκε από τους Αµερικάνους το 1967, σε συνεργασία µε σκοτεινούς µηχανισµούς του πολιτικού συστήµατος. Η 17η Νοέµβρη αποτελεί ορόσηµο της νεότερης ελληνικής ιστορίας.