Τις προηγούμενες μέρες η κοινή γνώμη συγκλονίστηκε από τον θάνατο δυο ανθρώπων, λόγω πλημμυρών. Μέσα σε λίγες ώρες η Γλυφάδα μετατράπηκε από παραλιακή ζώνη… σε νησί. Το 2025 η Πάρος, θυμίζουμε, βίωσε σε λίγες ώρες μία άλλη καταστροφή στη Νάουσα.
Για τις καταρρακτώδεις βροχές είναι σαφές πως φταίει ο κακός καιρός. Για το γεγονός ότι στη βροχή πλημμυρίζουμε, στο χιόνι αποκλειόμαστε και στις φωτιές καιγόμαστε, όμως, ποιος φταίει;
Μπορούμε να σκεφτόμαστε με τους ίδιους όρους με το παρελθόν, όταν η κλιματική αλλαγή είναι στην πόρτα μας κι εμείς εξακολουθούμε να έχουμε τον ίδιο ακριβώς σχεδιασμό, σαν να έχει μεσολαβήσει απολύτως τίποτα. Η Ελλάδα άλλαξε προφίλ στις κατασκευές, όταν χτύπησε ο σεισμός το ’81 στην Αθήνα. Είδε αλλιώς τον εαυτό της με τους σεισμούς στην Καλαμάτα.
Έχει έρθει όμως η ώρα να δει διαφορετικά τον εαυτό της και στις κατασκευές και στην πολιτική προστασία. Ο άνθρωπος ώρες – ώρες σχεδιάζει μόνος του παλάτια στην άμμο και μετά έρχεται η φύση για να τον εκδικηθεί.
Το μοντέλο που ακολουθούμε δυστυχώς μέχρι σήμερα είναι στρεβλό και καταδικασμένο να αποτύχει. Όταν υπάρχουν ολόκληρες γειτονιές κλεισμένες από το τσιμέντο, που θα πάνε τα νερά; Ή όταν μερικοί σε μέρες κακοκαιρίας εξακολουθούν και στην Πάρο να παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους ακριβώς δίπλα στο λιμάνι ή σε ποταμούς;
Η ιστορία με τα ρέματα επαναλαμβάνεται κάθε φορά κι εμείς ούτε τα πορίσματα της επιστήμης υιοθετούμε ούτε αλλάζουμε νοοτροπία. Κόβουμε ανεξέλεγκτα δέντρα ή εκχερσώνουμε χωρίς μέτρο, με αποτέλεσμα να έρχονται φερτά υλικά, όταν αφήνουμε ελάχιστο χώρο στη φύση και για τη συλλογή νερού.
Χρειάζεται εντελώς διαφορετικός σχεδιασμός, ειδικά για τα νησιά, που είναι πολύ πιο ευάλωτα μαζί με τις παράκτιες περιοχές την κλιματική αλλαγή και στις ξαφνικές μεταπτώσεις του καιρού. Χρειάζονται μικρά φράγματα, μικρές λιμνοδεξαμενές για τη διατήρηση του δασικού πλούτου για τη συγκράτηση όχι μόνο των φερτών υλικών αλλά και του νερού στον υδροφόρο ορίζοντα.
Τα τελευταία χρόνια με την ιλιγγιώδη αύξηση του τουρισμού στις Κυκλάδες και βεβαίως και στην Πάρο ένα από τα βασικότερα ζητήματα, που τίθενται ξανά είναι και της διαχείρισης του νερού.
Τα νησιά τα επόμενα χρόνια θα αντιμετωπίσουν πολύ μεγαλύτερα προβλήματα λόγω της αλλαγής της στάθμης του νερού. Οι επιστήμονες υπολογίζουν πως η στάθμη στη Μεσόγειο μπορεί να ανέβει έως και πάνω από μισό μέτρο, τα επόμενα χρόνια. Την ίδια στιγμή όμως που έχουμε ξαφνικές βροχές έχουμε και λειψυδρία.
Αυτό το νερό που πέφτει ανεξέλεγκτα και μπορεί να διαλύσει μία ολόκληρη περιοχή, θα μπορούσε να είναι πολύτιμος πόρος. Αντί να είναι άλλη μία καταστροφική κατάσταση θα μπορούσε να είναι σωτήριο, αν υπήρχαν πρόνοιες για τη συλλογή του. Επομένως, όσο πορευόμαστε με τη λογική άλλων δεκαετιών για τα έργα, το μόνο που θα βλέπουμε μπροστά μας είναι τέτοια φαινόμενα, με βέβαιο κίνδυνο για την ανθρώπινη ζωή.
Άννα Στεργίου
