Οι πρόσφατες αποκαλύψεις για τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ προκαλούν δικαιολογημένα οργή και αγανάκτηση σε κάθε εργαζόμενο που παλεύει καθημερινά για το μεροκάματο.
Δεν πρόκειται, όμως, για ένα «μεμονωμένο περιστατικό» ή για μια προσωπική εκτροπή. Είναι η κορυφή του παγόβουνου μιας βαθιά σάπιας κατάστασης που έχει οικοδομηθεί εδώ και χρόνια στο όνομα του λεγόμενου «κοινωνικού εταιρισμού».
Πίσω από τις μάσκες της «κοινωνικής συνοχής» και της «εργασιακής ειρήνης» κρύβεται μια στρατηγική σύμπλευσης κράτους, κυβερνήσεων, Ευρωπαϊκής Ένωσης και εργοδοσίας με έναν εργοδοτικό – κυβερνητικό συνδικαλισμό. Έναν συνδικαλισμό που αντιμετωπίζει τα σωματεία όχι ως όργανα πάλης και σύγκρουσης, αλλά ως μηχανισμούς προσαρμογής των εργαζομένων στις ανάγκες της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων.
Η διοίκηση της ΓΣΕΕ, σε αγαστή συνεργασία με τον ΣΕΒ και άλλους εργοδοτικούς φορείς, εντάσσεται σε δομές και «θεσμούς διαλόγου» που προωθούν τις «βέλτιστες πρακτικές» της ΕΕ, μετατρέποντας το συνδικαλιστικό κίνημα σε παραμάγαζο της εργοδοσίας. Σε αυτό το έδαφος αναπτύσσονται φαινόμενα διαπλοκής, νοθείας και εκφυλισμού, ώστε να αναπαράγονται ερήμην των εργαζομένων οι ίδιες σάπιες ηγεσίες.
Όψη του ίδιου νομίσματος είναι και οι «δουλειές» που αναλαμβάνει η ηγεσία της ΓΣΕΕ με τη σφραγίδα του νόμου: η διαχείριση προγραμμάτων δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ από ευρωπαϊκά και κρατικά κονδύλια. Λεφτά των ίδιων των εργαζομένων, που αξιοποιούνται για «κατάρτιση» και «επιμόρφωση», ώστε να βιδώνονται στις καρέκλες τους στελέχη αποκομμένα από τους χώρους δουλειάς και τους πραγματικούς αγώνες.
Η κατάσταση αυτή αποτυπώνεται και στο πρόσφατο νομοσχέδιο – ταφόπλακα για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, που προωθείται με την υπογραφή της υπουργού Εργασίας και του προέδρου της ΓΣΕΕ.
Ένα νομοσχέδιο – επιτομή του «κοινωνικού εταιρισμού», που βάζει νέους κόφτες στις εργατικές διεκδικήσεις και αναθέτει σε εργατοπατέρες ρόλο θεματοφύλακα των συλλογικών διαπραγματεύσεων.
Κανείς, λοιπόν, δεν μπορεί να δηλώνει έκπληκτος. Τα ταξικά σωματεία και το ΠΑΜΕ έχουν έγκαιρα αποκαλύψει ότι ο «κοινωνικός εταιρισμός» γεννά διαφθορά, νοθεία και εκφυλισμό. Τέτοια γραμμή, τέτοια σαπίλα θα παράγει.
Μοναδικό αντίβαρο σε αυτή την κατάσταση είναι η οργάνωση και η πάλη των ίδιων των εργαζομένων. Η αλλαγή των συσχετισμών μέσα στα συνδικάτα, η ενίσχυση της ταξικής γραμμής και της σύγκρουσης με την εργοδοσία, το κράτος και την ΕΕ είναι ο δρόμος για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος. Για σωματεία ζωντανά, μαχητικά, στην υπηρεσία των αναγκών των εργαζομένων και όχι των κερδών και των πολέμων του συστήματος.
