H Eurostat ανακοίνωσε πως το 2024 ανέβηκε στο 28,9% το ποσοστό των Ελλήνων που δαπανά πάνω από το 40% του διαθέσιμου εισοδήματός του (που είναι από τα μικρότερα στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης), για τη στέγασή του
Αυτό το ποσοστό είναι διπλάσιο από την επόμενη χώρα, ενώ ο ευρωπαϊκός μέσος όρος έχει πέσει στο 8,2% (άλλη μία «πρωτιά της κυβέρνησης Μητσοτάκη).
Από την άλλη, η στέγη στην Ελλάδα σήμερα, είναι απρόσιτη. Για έναν εργαζόμενο ή μια οικογένεια με μηνιαίο εισόδημα 800-1.400 ευρώ η αγορά κατοικίας είναι ένα όνειρο απατηλό… Οι τιμές αγοράς κατοικίας στην Ελλάδα είναι πλήρως αποσυνδεδεμένες από τους μισθούς.
Η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη αναγκάζεται να παραδεχτεί ότι υπάρχει πρόβλημα προσφοράς προσιτής κατοικίας. Κι όλα αυτά τα υποστηρίζει έχοντας ουσιαστικά στο μυαλό με το τι συμβαίνει στα αστικά κέντρα.
Το μεγάλο πρόβλημα όμως υπάρχει σε τουριστικούς προορισμούς. Ιδιαίτερα στην Πάρο το πρόβλημα κρύβεται κάτω από το χαλάκι ή τη δήθεν ευημερία.
Έτσι, σε μία Πάρο που «αναπτύσσεται» κατά τα άλλα, δύο στους τρεις πολίτες ζουν με το άγχος της στέγασης. Ομοίως τα δύο στα τρία νοικοκυριά ενοικιάζουν οικίες με μίσθωμα ρετιρέ στα βόρεια προάστια των Αθηνών… ενώ τα περισσότερα από αυτά είτε είναι «κοτέτσια» είτε πρώην στάβλοι…
Η οικοδομή πλέον στην Πάρο δεν παράγει ακίνητα για να μείνει κόσμος, αλλά ακίνητα για Airbnb, Golden Visa και υψηλές αποδόσεις συγκεκριμένων επενδυτών. Αυτή η παραδοχή, όσο σημαντική κι αν φαίνεται σε πρώτη ανάγνωση, δε συνοδεύεται από ρήξη με το μοντέλο που δημιούργησε το πρόβλημα με τα ακίνητα.
Οι περιορισμοί στο Airbnb είναι ελάχιστοι, γεωγραφικά περιορισμένοι και χωρίς σοβαρούς μηχανισμούς ελέγχου από έναν υποστελεχωμένο οργανισμό του Δημοσίου.
Από την άλλη τα προγράμματα ανακαίνισης κλειστών ακινήτων επιδοτούνται με δημόσιο χρήμα, χωρίς καμία υποχρέωση κοινωνικής ανταποδοτικότητας. Ένα πρόγραμμα που πολυδιαφημίστηκε από την κυβέρνηση, αλλά κανείς από τους πολίτες δεν είδε να αυξάνονται τα ακίνητα προς ενοικίαση.
Άλλωστε στην Ελλάδα πλέον οι κατασκευαστικές εταιρείες δεν κατασκευάζουν σπίτια για να τα ενοικιάσουν αλλά για να τα πουλήσουν.
Δεν είναι τυχαίο που υπάρχουν ελλείψεις (και, που προοδευτικά αυξάνονται) στο στελεχικό δυναμικό του Δημόσιου τομέα του νησιού. Πώς να έρθει ένας νέος γιατρός να ζήσει στην Πάρο, πώς να έρθει ένας νέος δημόσιος υπάλληλος να εργαστεί στον δήμο Πάρου ή σε άλλες επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας, πώς να έρθει ένας εκπαιδευτικός, πώς να έρθει ένας νέος επιστήμονας;
Το πρόβλημα επεκτείνεται όχι μόνο στους υπαλλήλους του Δημόσιου τομέα αλλά πλέον και του ιδιωτικού τομέα. Αλήθεια, πόσα καταστήματα π.χ. εστίασης γνωρίζετε που πέρσι το καλοκαίρι εργάστηκαν με μειωμένο προσωπικό και πόσες επιχειρήσεις που εδώ και χρόνια ψάχνουν στελέχη για να δουλέψουν μαζί τους; Το πρόβλημα για όλους είναι η στέγαση.
Ούτε οδηγός λεωφορείου δε θα βρίσκεται στο τέλος για να εργαστεί στην Πάρο… Θυμηθείτε το!
Δ.Μ.Μ.
