Η νεαρή αθλήτρια-προπονήτρια, τελειόφοιτη του τμήματος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (ΤΕΦΑΑ) και μέλος του τεχνικού επιτελείου της ομάδας μπάσκετ με αμαξίδιο του Παναθηναϊκού, μίλησε τηλεφωνικά στο ParosVoice.com και στην εκπομπή «Οι ειδήσεις… αλλιώς» με τον Νίκο Ραγκούση.
Η Αλεξάνδρα Ιωαννίδου μεγάλωσε στην Πάρο. Εκεί, όπως εξομολογήθηκε, ξεκίνησε ως αθλήτρια μπάσκετ, χωρίς να φαντάζεται ποτέ ότι το μέλλον της θα ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με το μπάσκετ με αμαξίδιο.
Η απόφαση να φύγει από το νησί για σπουδές την οδήγησε στην Κομοτηνή, όπου φοίτησε στο ΤΕΦΑΑ. Εκεί, παράλληλα με τις σπουδές της, συνέχισε να παίζει μπάσκετ, αυτή τη φορά στον Γ.Α.Σ. Κομοτηνής.
Η τύχη, ή μάλλον η συνάντηση με ανθρώπους που έμελλε να παίξουν καθοριστικό ρόλο στη ζωή της, της άνοιξε έναν νέο δρόμο.
«Γνώρισα κάποιους πολύ σημαντικούς ανθρώπους που βοήθησαν πολύ στην πορεία μου», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ένας από αυτούς τους ανθρώπους ήταν η προπονήτριά της στον Ηρόδοτο Κομοτηνής, μια γυναίκα με δώδεκα χρόνια εμπειρίας στον χώρο του μπάσκετ με αμαξίδιο.
Μέσω του συλλόγου «Περπατώ» για άτομα με κινητικά προβλήματα, η Αλεξάνδρα ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με το άθλημα.
Ξεκίνησε ως γυμνάστρια και στη συνέχεια ως βοηθός προπονήτρια, κάνοντας τα πρώτα της βήματα σε έναν κόσμο που, όπως παραδέχτηκε, της ήταν εντελώς άγνωστος. «Δεν είχα καμία σχέση με το μπάσκετ με αμαξίδιο», σημείωσε.
Η Αλεξάνδρα ανακάλυψε ένα άθλημα που απαιτεί τεράστια σωματική και ψυχική δύναμη, ένα άθλημα όπου η ταχύτητα, η στρατηγική και η αντοχή συναντούν την ανθρώπινη θέληση. Η αγάπη της για το μπάσκετ με αμαξίδιο φούντωσε και μαζί της η επιθυμία να μάθει, να εξελιχθεί και να προσφέρει.
Η εξέλιξη ήταν ραγδαία. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της στην Κομοτηνή, ήρθε μια κλήση που κάθε αθλητής ή προπονητής θα ονειρευόταν: η συμμετοχή στην Εθνική Ομάδα Μπάσκετ με Αμαξίδιο για το Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στην Κροατία.
Μαζί με την προπονήτριά της από τον Ηρόδοτο, η Αλεξάνδρα εκπροσώπησε τη χώρα σε μια διοργάνωση υψηλού επιπέδου. Η εμπειρία ήταν ανεκτίμητη, όχι μόνο για τις τεχνικές γνώσεις που αποκόμισε, αλλά και για την επιβεβαίωση ότι βρισκόταν στον σωστό δρόμο.
Λίγο αργότερα, ήρθε η πρόταση από τον Παναθηναϊκό. «Είμαι στην ευχάριστη θέση να είμαι δίπλα της [της προπονήτριάς μου] σε ένα τόσο ιστορικό και μεγάλο σύλλογο», δήλωσε με εμφανή υπερηφάνεια.
Η μετακίνησή της στον Παναθηναϊκό δεν ήταν απλώς μια αλλαγή ομάδας. Ήταν η αναγνώριση της δουλειάς της, η επιβράβευση της αφοσίωσής της και, ταυτόχρονα, η αρχή μιας νέας, απαιτητικής περιόδου.
Ένα από τα πιο σημαντικά σημεία της συνέντευξης, ήταν η προσπάθεια της Αλεξάνδρας Ιωαννίδου να αποδομήσει τις προκαταλήψεις που περιβάλλουν τα άτομα με αναπηρία.
«Τα άτομα με αναπηρία δεν έχουν κάποια ειδική ανάγκη, κάποια ιδιαιτερότητα. Είναι άτομα που έχουν τις ίδιες ανάγκες και τα ίδια θέλω με όλους εμάς», τόνισε.
Η δυσκολία που αντιμετωπίζουν δεν πηγάζει από την ίδια την αναπηρία, αλλά από την κοινωνία που δεν είναι προσβάσιμη. «Αν η κοινωνία είχε ράμπες, αν δεν υπήρχαν εμπόδια, αν υπήρχε παντού πρόσβαση σε όλα τα καταστήματα, θα μπορούσαν να κάνουν τα ίδια πράγματα όπως όλοι μας».
Η συνέντευξη φώτισε επίσης μια άγνωστη στο ευρύ κοινό πτυχή του μπάσκετ με αμαξίδιο: το σύστημα κατάταξης (classification) των παικτών.
Κάθε παίκτης λαμβάνει έναν αριθμό που καθορίζει τον βαθμό αναπηρίας του. Όσο μεγαλύτερη είναι η αναπηρία, τόσο μικρότερος είναι ο αριθμός (ξεκινώντας από το 1.0), και όσο μικρότερη είναι η αναπηρία, τόσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός (μέχρι το 4.5, που αντιστοιχεί σε αρτιμελή αθλητή).
Αυτό το σύστημα διασφαλίζει την ισορροπία και το δίκαιο του παιχνιδιού.
Ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο που ανέδειξε η Αλεξάνδρα είναι η συμμετοχή αρτιμελών αθλητών. Στο μπάσκετ με αμαξίδιο, κάθε ομάδα έχει το δικαίωμα να συμπεριλάβει έως δύο αρτιμελείς παίκτες, αλλά στην πεντάδα που αγωνίζεται μπορεί να βρίσκεται μόνο ένας.
Η ίδια όμως έσπευσε να διορθώσει μια κοινή παρανόηση: «Πολλοί παίκτες με αναπηρία είναι τόσο ταλαντούχοι που ακόμα και ένας αρτιμελής που παίζει μπάσκετ χρόνια μπορεί να μην μπορεί να τον φτάσει».
Η δήλωση αυτή καταρρίπτει την αντίληψη ότι οι αρτιμελείς παίκτες έχουν πάντα πλεονέκτημα. Στο μπάσκετ με αμαξίδιο, η τεχνική, η τακτική και η εμπειρία στο αμαξίδιο είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, σημαντικές.
Η Αλεξάνδρα Ιωαννίδου περιέγραψε με γλαφυρότητα τις σωματικές απαιτήσεις του αθλήματος. «Είναι ένα τόσο επίπονο άθλημα που κάποιος που το βλέπει απ’ έξω ίσως δεν μπορεί να το καταλάβει», είπε.
Οι κρούσεις, οι τριβές στα χέρια, οι κάλοι, οι σκληρύνσεις, αλλά και οι πόνοι στους ώμους είναι καθημερινό φαινόμενο για τους αθλητές. «Έχουν πόνους τρελούς, κάνουν συνέχεια φυσικοθεραπείες», αποκάλυψε.
Κι όμως, συνεχίζουν. Γιατί το μπάσκετ με αμαξίδιο δεν είναι απλώς ένα άθλημα. Είναι ένας τρόπος ζωής, μια πράξη αντίστασης απέναντι στα εμπόδια, μια καθημερινή υπενθύμιση ότι η ανθρώπινη θέληση μπορεί να υπερβεί κάθε σωματικό περιορισμό.
Η συζήτηση μετατοπίστηκε στην τρέχουσα σεζόν. Ο Παναθηναϊκός, η ομάδα στην οποία εργάζεται, κατέκτησε πέρυσι το πρωτάθλημα.
Φέτος, ο στόχος είναι ακόμη πιο φιλόδοξος: το τρέμπλ. Ο πρώτος σταθμός είναι το Σούπερ Καπ, στις 21 Νοεμβρίου, με αντίπαλο τον Ηρόδοτο Κομοτηνής.
Όταν ο Νίκος Ραγκούσης, γνωστός Παναθηναϊκός, σχολίασε ότι η ομάδα της είναι το «αγαπημένο του μισό», εκείνη χαμογέλασε και απάντησε: «Εσείς οι Παναθηναϊκοί, στις 21 Νοέμβρη πρέπει να έρθετε στο ΜΕΤΣ να μας δείτε στο Σούπερ Καπ».
Παρά την αγωνιστική της δράση, η Αλεξάνδρα Ιωαννίδου δεν ξεχνά τις σπουδές της. Είναι τελειόφοιτη του ΤΕΦΑΑ και φέτος ξεκίνησε μεταπτυχιακό, διάρκειας 1,5 έτους. «Πρώτο μέλημα είναι να τελειώσω το μεταπτυχιακό μου», δήλωσε.
Παράλληλα, θέλει να πάει καλά η χρονιά με τον Παναθηναϊκό. Για το μέλλον, κρατά μια στάση που χαρακτηρίζεται από ταπεινότητα και προσαρμοστικότητα: «Εγώ κατάλαβα στην πορεία ότι δεν πρέπει να προγραμματίζω τίποτα, γιατί όλα αυτά που ήρθαν, μου ήρθαν εντελώς απροειδοποίητα.
Οπότε ένα-ένα και βλέπω μετά στην πορεία. Ανοιχτό πεδίο έχω. Θέλω να μάθω πράγματα. Όπου βρίσκω κάτι καινούριο, θέλω να το κυνηγάω και να μεγαλώνω τις γνώσεις μου».
Γιάννης Μακρογιαννέλης
