Ο δήμος Αντιπάρου -ως θεσμός- «ψήλωσε» στα μάτια μου με μία ιστορική του απόφαση να τιμήσει προσωπικότητες, που με τον έναν ή άλλο τρόπο ενεπλάκησαν στη ζωή του νησιού.
Η δημοτική αρχή μέσω της ονοματοδοσίας δρόμων που αποφάσισε φάνηκε ότι δεν έχει αγκυλώσεις, δεν έχει εμπάθειες και τιμά την ιστορία του νησιού.
Θα σταθώ σε ορισμένες από τις ονοματοδοσίες που αποφάσισε ο δήμος Αντιπάρου, οι οποίες δικαιώνουν τα όσα έγραψα παραπάνω και τους χαρακτηρισμούς που απέδωσα. Διότι, το να δίνεις στον κεντρικό σου δρόμο το όνομα του πρόωρα αδικοχαμένου δημάρχου, Αναστασίου Φαρούπου, φαντάζει λογικότατο, αλλά το να δίνεις συγχρόνως το όνομα της Βαρβάρας Φαρούπου – Μανέτα, σε άλλο δρόμο του νησιού, αποδεικνύει αν μη τι άλλο, ότι όχι μόνο δεν έχεις εμπάθεια αλλά και πως αναγνωρίζεις το έργο προηγουμένων αρχών της αυτοδιοίκησης. Κι αυτό το υποστηρίζω, καθώς ορισμένοι που αποτελούν τη σημερινή δημοτική αρχή είχαν μεγάλες κόντρες με τη Β. Μανέτα.
Έτσι, αυτή η ενέργειά τους καταγράφεται στο ενεργητικό τους. Ομοίως, η απόφαση για ονοματοδοσία οδού στο όνομα του Κώστα Ροκονίδα, μας γεμίζει συγκίνηση καθώς είναι απόδοση τιμής σ’ έναν άνθρωπο που αυτοδιοικητικά δραστηριοποιήθηκε στην Πάρο.
Ακόμη, η απόφαση για την ονοματοδοσία οδών δεν περιστράφηκε με τη συνηθισμένη αρτηριοσκληρωτική άποψη του χαζο-τοπικισμού (που δυστυχώς επικράτησε σε άλλους μικρούς τόπους, όνομα και μη χωριό), αλλά με θάρρος έδωσαν ονόματα σε ανθρώπους που έχουν φύγει από τη ζωή αλλά με τον Α’ ή Β’ τρόπο έπαιξαν ρόλο στην ιστορία του τόπου και ιδιαίτερα κατά τη μαύρη εποχή της Κατοχής στην Ελλάδα. Οι αντιστασιακοί, από κάθε γωνιά του πλανήτη, τιμήθηκαν για τον ρόλο που είχαν στην «επιχείρηση Αντίπαρος 1941-1942». Ο δήμος Αντιπάρου σεβάστηκε την ιστορία του!
Ακόμα, δόθηκαν σε οδούς ονόματα ανθρώπων που είτε αγάπησαν απλά το νησί, είτε ήταν ευεργέτες, είτε βοήθησαν για να αναδειχθεί ο πολιτιστικός πλούτος της Αντιπάρου.
Την ίδια στιγμή στην Πάρο, δεν έχει δοθεί η παραμικρή τιμή σε ανθρώπους της αυτοδιοίκησης που υπήρξαν πρωταγωνιστές στον δήμο του νησιού. Είναι χαρακτηριστικό ότι ενώ στην πλειοψηφία των δημαρχείων της Ελλάδας υπάρχει τουλάχιστον μία αναμνηστική πλάκα με τα ονόματα των απερχόμενων δημάρχων, στην Πάρο, δεν υπάρχει τίποτα!
Όχι μόνο αυτό αλλά εδώ στην Πάρο πολεμήθηκε μικροπολιτικά και η ιδέα να δοθεί το όνομα του αείμνηστου Χρήστου Βλαχογιάννη, σ’ ένα σημαντικό έργο (κλειστό γυμναστήριο Μάρπησσας), που είχε τον κύριο λόγο για την κατασκευή του.
Σημειώνω ακόμα (με αφορμή τη συμπλήρωση 6 ετών από τον θάνατο Χρ. Βλαχογιάννη), ότι στο αίτημα που έστειλαν συμπολίτες μας επί δημαρχίας Μάρκου Κωβαίου, από όλους τους χώρους των δημοτικών συνδυασμών για την ονομασία του κλειστού γυμναστηρίου Μάρπησσας με το όνομα του μακαρίτη πλέον δημάρχου, συνυπάρχει και η υπογραφή του σημερινού δημάρχου, Κ. Μπιζά!
Έτσι, η Πάρος, σήμερα, βρίσκεται χωρίς καμία αναφορά σε απερχόμενους δημάρχους εντός του δημαρχείου της κι όχι μόνο. Είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ άλλοι δήμαρχοι στο νησί. Είναι άτυχοι! Έπρεπε να δραστηριοποιηθούν στην Αντίπαρο!
