Υπάρχουν ημερομηνίες που δεν τις θυμόμαστε απλώς. Μας καλούν να αναμετρηθούμε με την ιστορία, τις αξίες μας και, κυρίως, με τη δική μας ευθύνη απέναντι στο μέλλον.
Η 17η Νοεμβρίου είναι μία από αυτές. Πριν από 53 χρόνια, το Πολυτεχνείο έγινε η φωνή μιας κοινωνίας που διψούσε για ελευθερία.
Νέοι άνθρωποι, με δύναμη ψυχής και αποφασιστικότητα, στάθηκαν απέναντι σε ένα αυταρχικό καθεστώς, αποδεικνύοντας πως καμία εξουσία δεν μπορεί να καταπνίξει για πάντα την ανάγκη του ανθρώπου να ζει ελεύθερος.
Η ιστορική αξία εκείνης της εξέγερσης δεν βρίσκεται μόνο σε όσα συνέβησαν τότε, αλλά και στα ερωτήματα που αφήνει σε εμάς σήμερα.
Τι Δημοκρατία οικοδομούμε; Πόσο πραγματικά προστατεύουμε τον πολίτη, την αξιοπρέπειά του και το δικαίωμά του να διεκδικεί ένα καλύτερο αύριο;
Ως άνθρωποι που συμμετέχουμε στη δημόσια ζωή, έχουμε ιδιαίτερο χρέος να υπηρετούμε τις αρχές της Δημοκρατίας.
Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο δίδαγμα που μας αφήνει το Πολυτεχνείο.
53 χρόνια μετά, η μνήμη γίνεται πυξίδα για το αύριο. Δεν αρκεί να επικαλούμαστε τους αγώνες του χθες. Οφείλουμε να αποδεικνύουμε καθημερινά ότι αξίζουμε τις κατακτήσεις τους.
Γιατί η Δημοκρατία δεν είναι κληρονομιά που απλώς παραλαμβάνουμε. Είναι ευθύνη που αναλαμβάνουμε και παραδίδουμε στις επόμενες γενιές.
Τιμή σε εκείνους που αγωνίστηκαν. Σεβασμός στην ιστορία. Ευθύνη απέναντι στο μέλλον.


















