ΡΑΓΚΟΥΣΗΣ-ΛΑΟΥΤΑΡΗΣ

Η πρόσφατη παρέμβαση του ευρωβουλευτή της ΝΔ Γιώργου Αυτιά για τη δημιουργία «ευρωπαϊκών χωριών» για παιδιά ΑμεΑ προκάλεσε εύλογες αντιδράσεις και έντονο προβληματισμό.

Οι μεγάλες οικονομικές -και όχι μόνο- δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε σήμερα παρουσιάζονται συχνά από διάφορους «Μεσσίες» ως προβλήματα που μπορούν να διορθωθούν μέσα από μεταρρυθμίσεις.

Η πρόσφατη ανακοίνωση της κυβέρνησης για αύξηση του κατώτατου μισθού παρουσιάστηκε ως μια θετική εξέλιξη για τους εργαζόμενους.

Καθώς η ένταση στη Μέση Ανατολή κλιμακώνεται και ο Περσικός Κόλπος μετατρέπεται σε μια από τις πιο επικίνδυνες θαλάσσιες περιοχές του κόσμου, διεθνή και ελληνικά μέσα ενημέρωσης προβάλλουν με θαυμασμό τη δράση μεγάλων εφοπλιστών που συνεχίζουν τις μεταφορές πετρελαίου μέσα από εμπόλεμες ζώνες.

Η νέα στρατιωτική επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ στο Ιράν παρουσιάζεται για ακόμη μία φορά με τον μανδύα της «ειρήνης», της «ασφάλειας» και των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων».

Τρία χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών, η 28η Φλεβάρη δεν είναι απλώς μια ημερομηνία μνήμης. Είναι μια μέρα που φωτίζει τις πολιτικές αιτίες μιας τραγωδίας που, για χιλιάδες ανθρώπους, δεν ήταν «ατύχημα», αλλά έγκλημα και αποτέλεσμα συγκεκριμένης πολιτικής επιλογής.

Την Κυριακή το πρωί, ο χρόνος λες και πάγωσε. Αυτές οι φωτογραφίες, τραβηγμένες 82 χρόνια πριν, «προσωποποιούν» τους συντρόφους μας. Τους 200 κομμουνιστές που εκτελέστηκαν την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή.

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις για τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ προκαλούν δικαιολογημένα οργή και αγανάκτηση σε κάθε εργαζόμενο που παλεύει καθημερινά για το μεροκάματο.

Το έγκλημα στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα δεν ήταν δυστύχημα. Ήταν ένα προδιαγεγραμμένο εργατικό έγκλημα, με καθαρό ταξικό πρόσημο. Πέντε γυναίκες έχασαν τη ζωή τους. Πέντε εργάτριες.

Η τραγωδία των Τεμπών δεν ήταν ένα «ατύχημα». Ήταν το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που αντιμετωπίζει την ασφάλεια του κόσμο ως κόστος και τη ζωή ως παράπλευρη απώλεια.