Για τον ΧΥΤΑ στην Πάρο
Όταν εστιάζεις άμεσα και αποφασιστικά στην ουσία ενός προβλήματος, οφείλεις να το αναλύσεις σε βάθος. Να θέσεις το βασικό ερώτημα: γιατί φτάσαμε ως εδώ; Και μαζί του το αυτονόητο: έπρεπε να συμβεί αυτή η καταστροφή για να αναδειχθούν οι χρόνιες ευθύνες;
Το πρώτο που ακούγεται συνήθως είναι: «Τι φταίει αυτός τώρα;».
Ο εργαζόμενος που δούλευε ατελείωτες ώρες στην αποκομιδή των απορριμμάτων βρέθηκε να είναι ο τελευταίος κρίκος μιας αλυσίδας ευθυνών πολλών ετών. Κλήθηκε να εργαστεί σε έναν χώρο που αποτελούσε ήδη μια «ωρολογιακή βόμβα», επιβαρυμένο από διαχρονικές παραλείψεις και πολιτικές επιλογές. Έναν κρίσιμο τομέα, όπως είναι η διαχείριση των απορριμμάτων, που από δημόσια ευθύνη μετατράπηκε σε πεδίο ιδιωτικής επιχειρηματικής δραστηριότητας, στο όνομα δήθεν της αποτελεσματικότερης και ασφαλέστερης λειτουργίας του.
Και όμως, κάθε φορά που αποκαλύπτονται οι συνέπειες αυτών των πολιτικών, το κράτος, η περιφέρεια και οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι αναζητούν εξιλαστήρια θύματα. Αντί να λογοδοτήσουν όσοι σχεδίασαν, ανέχθηκαν ή διαχειρίστηκαν αυτή την κατάσταση, στοχοποιείται ο εργαζόμενος, ο τελευταίος κρίκος της αλυσίδας.
Ας πάμε, λοιπόν, επί τον τύπον των ήλων.
Η υπόθεση αυτή έχει πολλούς υπεύθυνους: Την ΕΕ, τις κυβερνήσεις, την Περιφέρεια, τον Δήμο, τον ΦΟΔΣΑ, τις διοικήσεις, τη διαχείριση του ΧΥΤΑ, τους ανάδοχους και όλους όσοι λαμβάνουν αποφάσεις για έναν τομέα που αφορά την υγεία, την ασφάλεια και την ποιότητα ζωής των κατοίκων.
Όλοι αποτελούν μέρος ενός μοντέλου που προωθεί την ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης των απορριμμάτων, και τη διακίνηση εκατομμυρίων ευρώ προς όφελος μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων στο πλαίσιο πολιτικών της ΕΕ, που εφαρμόζονται εδώ και χρόνια σε βάρος των λαϊκών αναγκών.
Το αποτέλεσμα είναι γνωστό: υποδομές που λειτουργούν κάτω από τα όρια της ασφάλειας, ελλείψεις σε προσωπικό και μέτρα προστασίας, πυρκαγιές, εργατικά ατυχήματα, περιβαλλοντική υποβάθμιση, υπερδόμηση και τεράστια οικονομική επιβάρυνση για τις τοπικές κοινωνίες. Αυτές οι εξελίξεις δεν είναι ατυχή γεγονότα. Είναι το αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών.
Η ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης των απορριμμάτων αποτελεί συνειδητή πολιτική επιλογή κυβερνήσεων, περιφερειακών και δημοτικών αρχών που τη στήριξαν ή συναίνεσαν στην εφαρμογή της. Γι’ αυτό και οι πολιτικές ευθύνες είναι συγκεκριμένες και δεν μπορούν να αποκρύπτονται πίσω από την ποινικοποίηση εργαζομένων ή αιρετών πριν ακόμη ολοκληρωθούν οι σχετικές έρευνες.
Για παρατυπίες, παρανομίες, παραλείψεις και παραβιάσεις των όρων λειτουργίας που θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή των εργαζομένων, των κατοίκων, το περιβάλλον και τις περιουσίες των πολιτών, την ποινική ευθύνη φέρουν όσοι έχουν τη διοίκηση, τη διαχείριση και την εποπτεία του έργου, καθώς και όσοι υποχρεούνται από τον νόμο να διασφαλίζουν την ασφαλή λειτουργία του.
Στην περίπτωση της Πάρου, εκφράζουμε την συμπαράσταση στους εργαζόμενους και θεωρούμε άδικη και ακραία τη δίωξη τους, του οδηγού απορριμματοφόρου και του υπαλλήλου της ιδιωτικής εταιρείας διαχείρισης απορριμμάτων, τη στιγμή που εκτελούσαν τα καθήκοντά τους κατ’ εντολή των εργοδοτών τους και, σύμφωνα με το σωματείου τους, χωρίς να υπάρχουν στοιχεία που να τεκμηριώνουν την κατηγορία του εμπρησμού.
Αντίστοιχα, θεωρούμε ακραία τη δίωξη και την κράτηση του δημάρχου και του αντιδημάρχου πριν ολοκληρωθεί η έρευνα για την απόδοση τυχόν ποινικών ευθυνών. Οι πολιτικές ευθύνες υπάρχουν και είναι υπαρκτές. Αυτές, όμως, κρίνονται και πρέπει να κρίνονται από τον λαό, ο οποίος βιώνει καθημερινά τις συνέπειες αυτών των πολιτικών.
Η Επιτροπή Συνταξιούχων Πάρου Αντιπάρου
Ζήσαμε από κοντά την αγωνία του κόσμου και οφείλουμε όλοι ένα μεγάλο ευχαριστώ στους πυροσβέστες και σε όσους συνέβαλαν στην κατάσβεση της φωτιάς, τά συλλυπητήρια στις οικογένειες των αδικοχαμένων πυροσβεστών σε όλα τα μέτωπα στην Ελλάδα, και καλεί τους συνταξιούχους, τους εργαζόμενους και όλους τους κατοίκους του νησιού να μη συμβιβαστούν με αυτή την κατάσταση.
Να διεκδικήσουμε ασφαλείς δημόσιες υποδομές, ουσιαστική προστασία του περιβάλλοντος, μέτρα υγείας και ασφάλειας για τους εργαζόμενους.
Με μπροστάρηδες τα σωματεία, τους συλλόγους και τους φορείς του νησιού, να παρθούν πρωτοβουλίες που θα διακηρύσσουν ξεκάθαρα ότι ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ.
Να βάλουμε φρένο σε ό,τι υποβαθμίζει τη ζωή μας, απειλεί την υγεία και την ασφάλειά μας, καταστρέφει το περιβάλλον και μετατρέπει τον τόπο μας σε πεδίο κερδοφορίας για λίγους. Αυτή η πολιτική των συμφερόντων των λίγων πρέπει να ανατραπεί.
Τώρα όμως, να απαιτήσουμε ουσιαστικά μέτρα προστασίας, ασφαλείς δημόσιες υποδομές, απόδοση όλων των ευθυνών εκεί που πραγματικά ανήκουν και έναν σχεδιασμό που θα υπηρετεί τις ανάγκες των κατοίκων και όχι τα επιχειρηματικά συμφέροντα.
Η σιωπή και η ανοχή δεν είναι λύση.
Μόνο ο συλλογικός, οργανωμένος αγώνας μπορεί να διασφαλίσει ότι δεν θα ξαναζήσουμε τέτοιες τραγωδίες.
Αγωνιζόμαστε για την Πάρο που αξίζουμε εμείς, τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας.
Πάρος 30 Ιουλίου 2026
Η άποψη της επιτροπής συνταξιούχων είναι ανταπόκριση δημοσιογραφικού ενδιαφέροντος.
