Μάλλον έτσι ήταν και παλιότερα… Σήμερα όμως… παραείναι.
Η πολιτική ζωή του τόπου δεν κυριαρχείται από ιδέες, αλλά από… «στρατόπεδα». Διάλογος πάνω σε θέσεις και προτάσεις γίνεται μόνο εσωτερικά σε 3-4 κόμματα και ο δημόσιος διάλογος εξαντλείται σε «φασαρία» και αλληλοκατηγορίες «κωφών».
Τη μεγαλύτερη ευθύνη σε αυτό το «πάρτι ηλιθιότητας» την έχουν οι δημοσιογράφοι και τα μέσα μαζικής… «αποβλάκωσης». Προωθούν φυσικά το συμφέρον των αφεντικών τους που είναι να παραμένει ο πολίτης στο επίπεδο του φανατικού υποστηρικτή της «ομάδας» του. Και το καταφέρνουν χωρίς βέβαια να αποσιωπούμε την ευθύνη των πολιτών που είναι η πρωταρχική. Η ελληνική κοινωνία λειτουργεί χρόνια τώρα με την ψυχολογία του οπαδού.
Από το «ΠΑΣΟΚ ή δεξιά» της δεκαετίας του ογδόντα, μέχρι το «μνημόνιο ή αντιμνημόνιο» και από το δημοψήφισμα του 2015 μέχρι τα σημερινά ξεσπάσματα στα κοινωνικά δίκτυα. Το μοτίβο είναι πάντα ίδιο, αρκεί να ξέρεις ποιος είναι ο «εχθρός».
Δεν χρειάζεται να ξέρεις τίποτα άλλο. Ούτε γιατί ψήφισες, ούτε τι ψήφισες, ούτε ποιες θα είναι οι συνέπειες. Η πολιτική σου ταυτότητα διαμορφώνεται με όρους ύφους και συναισθήματος και όχι ουσίας. Δεν χρειάζεται να είσαι ιστορικός για να δεις ότι η Ελλάδα έχει ένα διαχρονικό πρόβλημα με τον φανατισμό που όταν «κολλήσει» με τον «ξερολιασμό» και την ηλιθιότητα γίνεται… ανίκητος.
Όλα αυτά μαζί διαμορφώνουν ένα τοξικό κλίμα που καταπνίγει κάθε ειλικρινή προσπάθεια διαλόγου ή εθνικής αυτογνωσίας. Τι να συζητήσεις με τον «φελλό» που ισχυρίζεται ότι… «μια χούντα χρειαζόμαστε». Ή με τον «άλλο» τον μηδενιστή που λέει το «βλακώδες» ότι όλοι ίδιοι είναι.
Το πιο επικίνδυνο στοιχείο όμως δεν είναι η «σαχλαμάρα». Είναι η βεβαιότητα… Η πεποίθηση ότι «εμείς έχουμε δίκιο», χωρίς να το «βασανίσουμε» το θέμα, χωρίς να σκεφτούμε, χωρίς να το «περάσουμε» από την ελάχιστη αμφισβήτηση. Ας είμαστε ειλικρινείς και ας παραδεχτούμε ότι δεν φταίνε μόνο οι πολιτικοί. Φταίει και ο πολίτης που δε θέλει να ξέρει.
Που ενημερώνεται από το κινητό του, που δεν διαβάζει, που κάνει αντιπολίτευση με αυτά που θα ακούσει το προηγούμενο βράδυ στα «βλακόκεντρα».
Που βλέπει τον άλλον ως «προδότη» και τον εαυτό του ως «πατριώτη» επειδή μοιράστηκε ένα βίντεο στο Facebook.
Που δεν έχει διαβάσει ποτέ του νομοσχέδιο, αλλά μιλάει για τους νόμους.
Η «πολιτική ηλιθιότητα» στην Ελλάδα δεν είναι απλώς άγνοια.
Είναι άρνηση της ευθύνης, του να γίνεις «υπεύθυνος πολίτης». Είναι μια βαθιά νοοτροπία του «φταίνε πάντα οι άλλοι» το άλλο κόμμα, το άλλο αφήγημα. Η πρόταση για λύση είναι μάλλον «κοινότυπη»… Η παιδεία… πολιτική, ιστορική, θεσμική. Και να μάθουμε να ακούμε και να διαφωνούμε χωρίς… να μισούμε.
Να διαβάζουμε, να σκεφτόμαστε, να… αμφισβητούμε και να παραδεχόμαστε το… λάθος μας. Γιατί αν δεν το κάνουμε, θα μείνουμε για πάντα εγκλωβισμένοι στην ίδια θλιβερή επανάληψη, δηλαδή ένας λαός που φανατίζεται εύκολα, σκέφτεται ελάχιστα και το χειρότερο…
Να επιμένει να κατηγορεί τους άλλους γι’ αυτό.
