Μεγάλο ενδιαφέρον στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και όχι μόνο, προκάλεσε μια δημοσίευση της ομάδας «Κεδρυάδες», η οποία ανέφερε:
«Μέχρι τις 25 Οκτωβρίου θα πρέπει να έχουμε μαζέψει 150 κιλά καρπούς φίδας. (…) Οι σπόροι των καρπών θα αποτελέσουν την πρώτη ύλη για το σχέδιο αναβλάστησης των καμένων εκτάσεων της Πάρου, που θα συντονιστεί από ειδικούς επιστήμονες του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθήνας κ.α. (…)
Αν σκοπεύετε να μαζέψετε σπόρους μόνοι σας:
– Επιλέξτε ώριμους σπόρους, κοκκινωπούς-καφέ και σχετικά μαλακούς για τη φίδα, τα καφέ σκούρα φασόλια της χαρουπιάς, και τους ξερούς σπόρους της μηδικής.
– Μην μαζεύετε ποτέ περισσότερο από το 1/3 των σπόρων κάθε φυτού.
– Μην κόβετε κλαδιά και μην μαζεύετε άγουρους σπόρους από οποιοδήποτε φυτό.
– Ενημερώστε μας σε ποιο σημείο μαζέψατε σπόρους έτσι ώστε να μην πάνε και άλλες ομάδες στα ίδια σημεία».
Προκειμένου να μάθουμε περισσότερα, μιλήσαμε με τον κ. Νίκο Βολοσυράκη, πρόεδρο του συλλόγου:
«Αυτό που κάνουμε είναι μία προσπάθεια που έχει ξεκινήσει από την Έλενα Συμεωνίδου, σε συνεργασία με το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθήνας, άνθρωποι του οποίου επεξεργάζονται ένα σχέδιο αναδάσωσης για την Πάρο, σε συνεργασία με τον δήμο και το δασαρχείο.
Η φίδα είναι ένα πολύ αγαπητό φυτό σε όλους τους Παριανούς και για αυτό υπάρχει αυτή η ευαισθησία και βλέπουμε ότι τόσοι άνθρωποι διαφορετικοί, προσπαθούν να συμμετέχουν σε αυτή την προσπάθεια να μαζέψουμε καρπούς, για να φτιάξουμε σπόρο και να κάνουμε μία προσπάθεια αναβλάστησης στις περιοχές της Πάρου που κάηκαν το καλοκαίρι.
Η φίδα είναι ένα από τα πιο ευαίσθητα φυτά του παριανού οικοσυστήματος, καθώς δεν είναι εύκολο να «ξαναβγεί» μετά από φωτιά. Είναι το κατεξοχήν δέντρο που δασώνει τις πλαγιές του νησιού, αναπτύσσεται πάρα πολύ αργά, χρειάζεται πολλές δεκαετίες για να θεριέψει.
Η φωτιά του Ιουλίου δυστυχώς έκαψε αιωνόβιες φίδες. Γνωρίζω ανθρώπους στην Πάρο που δεν μπορούν πλέον να βγουν στο βουνό να πάνε μια βόλτα, γιατί δεν αντέχουν το θέαμα».
Η κ. Έλενα Συμεωνίδου, από την οποία ξεκίνησε η προσπάθεια, δηλώνει:
«Η φίδα, είναι ένα από τα δέντρα τα οποία δεν αναβλασταίνουν μετά την πυρκαγιά. Ούτε από το σπόρο τους, ούτε από το ριζικό του σύστημα. Δηλαδή όπου καεί η φίδα, συνήθως εξαφανίζεται.
Η πρώτη κίνηση που έκανα, ήταν να συνομιλήσω με τον συνεργάτη και φίλο Γιώργο Πετράκη στη Μήλο, ο οποίος κάνει αποκατάσταση των ορυχείων της Μήλου και είναι χρόνια φίλος της Πάρου.
Όταν μία εξόρυξη τελειώνει και σταθεροποιείται το έδαφος, μπαίνει ο Γιώργος και αρχίζει την αποκατάσταση, την αναβλάστηση.
Ο κ. Πετράκης συνεργάζεται με το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο σε διάφορα θέματα και ειδικά εδαφολογίας, ενώ ομάδα του πανεπιστημίου αναμένεται να επισκεφτεί την Πάρο το επόμενο διάστημα για να κάνει αυτοψία και δειγματοληψίες».
Για τους συνομιλητές μας, η συμμόρφωση των εθελοντών-συλλεκτών με τις οδηγίες που αναφέραμε στην αρχή του κειμένου, είναι εξαιρετικά σημαντική.
Όπως δήλωσε η κ. Συμεωνίδου: «Είναι επικίνδυνο να ξαμοληθεί ο κόσμος παντού και να αρχίζει να ποδοπατάει και να κόβει αδιακρίτως σπόρους και κλαδιά και οτιδήποτε. Δηλαδή να μην κάνουμε ζημιά, εκεί που πάμε να κάνουμε καλό».
Γιάννης Μακρογιαννέλης
