Πολλές φορές υποστηρίζουμε ότι χρειάζεται η δημοτική αρχή να είναι διεκδικητική, διότι είναι μία βασική «οδός» (μερικές φορές η μόνη) για να επιτύχεις ένα επιθυμητό αποτέλεσμα.
Τι σημαίνει όμως, στην πράξη αυτή μας η αναφορά και πως μπορεί να υλοποιηθεί και να μην παραμένει «κενό γράμμα»; Είναι άραγε η διεκδικητικότητα θέμα ύφους και έντασης στις δημόσιες τοποθετήσεις; Μετριέται από τον αριθμό των επιστολών που στέλνονται και από το πόσο αυστηρή είναι μια ανακοίνωση;
Αυτά είναι μικρό «κομμάτι»… και μάλλον για τον «κάλαθο των αχρήστων». Τι κάνεις λοιπόν; Διαπιστώνεις το «πρόβλημα», τεκμηριώνεις τι πρέπει να γίνει, προχωράς θεσμικά σε συγκεκριμένο αίτημα και… «προετοιμάζεσαι».
Πως; Ενημερώνοντας τους πολίτες και… «μπαίνοντας μπροστά» στην «επερχόμενη μάχη». Κι αν δεν μετατραπεί σε ικανοποιητική λύση το «και… δίκαιο αίτημα» τότε η πλήρης και με ειλικρίνεια προηγηθείσα ενημέρωση να οδηγήσει «αυτομάτως» σε κινητοποιήσεις. Αυτή είναι πολύ σημαντική παράμετρος, διότι μπορεί να είναι μόνο «ωφέλιμο αίτημα», π.χ. οικονομικό όπως να λειτουργήσει η «μαρίνα» ή το «αεροδρόμιο».
Δίκαια είναι τα ζητήματα που έχουν να κάνουν με τις βασικές ανάγκες των ανθρώπων…
Υγεία, παιδεία, νερό, απορρίμματα, ασφάλεια, πολιτική προστασία κλπ. Μια διεκδικητική Δημοτική Αρχή λοιπόν δεν περιορίζεται στο να διαπιστώνει ότι υπάρχει ένα πρόβλημα, ούτε αρκείται στο να ενημερώνει για τις ευθύνες άλλων φορέων. Αναζητά ποιος έχει την αρμοδιότητα, ποια είναι τα διαθέσιμα θεσμικά εργαλεία και τι ακριβώς μπορεί να απαιτήσει.
Διεκδικεί πάντα με τεκμηρίωση, όχι απλώς με διαμαρτυρία. Διατυπώνει συγκεκριμένα αιτήματα, ζητά συγκεκριμένες αποφάσεις, απαιτεί χρονοδιαγράμματα και αναζητά δεσμεύσεις. Αξιοποιεί τον θεσμικό της ρόλο, κινητοποιεί τους αρμόδιους φορείς, αναζητά συμμαχίες και όταν χρειαστεί «πάει στον λαό» και «κατεβαίνει στον δρόμο».
Η διεκδίκηση δεν τελειώνει όταν υποβληθεί ένα αίτημα. Είναι μια διαρκής διαδικασία που «μεταφράζεται» σε ζητώ, τεκμηριώνω, επιμένω, διαπραγματεύομαι, παρακολουθώ και τελικά αν «γίνει» έχει καλώς. Αν δεν, τότε… έχουμε «σκληρό ροκ»!
Στην περίπτωση των ογκωδών αποβλήτων στην Πάρο, για παράδειγμα, και γενικότερα της διαχείρισης των απορριμμάτων υπάρχει διαπιστωμένο πρόβλημα και τεκμηριωμένες λύσεις που δεν υλοποιήθηκαν μέχρι σήμερα. Κρατικά σχέδια, περιφερειακά, δημοτικά και αλλά.
Όλα τα «μεγαλεπήβολα» και «κοστοβόρα» είναι σε αρχικό στάδιο και τα «μικρά τοπικά» χρήζουν βελτιώσεων. Τα μικρά είναι αυτά που πρέπει να κάνει η δημοτική αρχή. Επανασχεδιασμός, υλικοτεχνική υποδομή κλπ
Κάποια στιγμή ο δήμαρχος είπε «ελπίζω να …» και εμείς του την «πέσαμε» λέγοντας ότι δεν αρκεί να ελπίζεις, αλλά πρέπει και να διεκδικείς. Δύσκολο έως αδύνατο… αν έχεις «γαλουχηθεί» αλλιώς. Είναι όμως μια θεώρηση κι αυτή, όπως έχει αναφέρει κι ο ίδιος, που υποστηρίζει ότι δεν «πιστεύει» στις κινητοποιήσεις, αλλά στην οργάνωση και την μεθοδικότητα. Αν και νομίζουμε μετά τα «τελευταία» ότι έχει αρχίσει να αλλάζει άποψη. Ίσως …
Επομένως για να επανέλθουμε, η διεκδικητικότητα μιας Δημοτικής Αρχής θα μπορούσε να συνοψιστεί σε μια απλή αλυσίδα με την κάτωθι σειρά:
Πρόβλημα, τεκμηρίωση, συγκεκριμένο αίτημα, θεσμική κινητοποίηση, δέσμευση, χρονοδιάγραμμα, παρακολούθηση, αποτέλεσμα.
Αν δεν… «ξέρετε»!
