Η διεθνιστική κινητοποίηση των λιμενεργατών της 30ής Οκτωβρίου, με το απεργιακό κάλεσμα να απλώνεται σε 100 λιμάνια της Ευρώπης, της Ασίας, της Αφρικής και της Αμερικής, δημιουργεί ελπίδα και αναδεικνύει τη δύναμη της οργανωμένης εργατικής τάξης.
Το σύνθημα «Δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο», μαζί με την απαίτηση για λιμάνια και μεταφορές που υπηρετούν τις λαϊκές ανάγκες, την ειρήνη και την αλληλεγγύη ανάμεσα στους λαούς, εκφράζει την απόφαση των εργαζομένων να αντιπαρατεθούν στους σχεδιασμούς που θυσιάζουν τη ζωή τους για την κερδοφορία.
Οι λιμενεργάτες βρίσκονται σε έναν κρίσιμο κρίκο της οικονομίας. Με τη δουλειά τους πραγματοποιείται η διακίνηση εμπορευμάτων και ενεργειακών πόρων, αλλά και πολεμικού υλικού.
Η συλλογική άρνησή τους να υπηρετήσουν την πολεμική μηχανή μπορεί να καθυστερήσει και να εμποδίσει επικίνδυνους σχεδιασμούς.
Φανερώνει ποιος κινεί πραγματικά την οικονομία και πόση δύναμη αποκτούν οι εργαζόμενοι όταν δρουν οργανωμένα.
Αυτή η δύναμη δεν συγκεντρώνεται αυτόματα. Χτίζεται με επίμονη δουλειά μέσα στους χώρους εργασίας, με συζήτηση, συλλογικές αποφάσεις και συντονισμό πέρα από τα σύνορα. Η συνεργασία σωματείων από διαφορετικές χώρες και η προσπάθεια να διευρυνθεί η κινητοποίηση δείχνουν πώς μια κοινή απόφαση μπορεί να γίνει υπόθεση των ίδιων των εργατών.
Η ενημέρωση του συναδέλφου, η συμμετοχή στη συλλογική συζήτηση και η ανάληψη ευθύνης για την επιτυχία του αγώνα δίνουν περιεχόμενο στην οργάνωση.
Ο κοινός στόχος που ενώνει τους εργαζομένους κάθε χώρας είναι η προστασία της ζωής τους και η εξασφάλιση αξιοπρεπών όρων εργασίας και διαβίωσης για τους ίδιους και τις οικογένειές τους.
Η ακρίβεια, οι ελλείψεις στις δημόσιες υπηρεσίες υγείας και παιδείας, η δυσκολία εξασφάλισης στέγης και ποιοτικής διατροφής συγκρούονται καθημερινά με τις πραγματικές δυνατότητες της εποχής μας.
Την ίδια στιγμή, η εργασία τους τροφοδοτεί τον πλούτο και την ισχύ επιχειρηματικών ομίλων.
Για να κερδίσουν οι εργαζόμενοι, χρειάζεται να θιγούν τα συμφέροντα της εργοδοσίας,Να αυξηθούν οι μισθοί, να εξασφαλιστούν μέτρα προστασίας, να πάψει η ζωή και η ασφάλειά τους να λογαριάζονται ως κόστος.
Η άρνηση διακίνησης πολεμικού υλικού δίνει σε αυτή τη σύγκρουση ευρύτερο περιεχόμενο, αμφισβητώντας την απαίτηση να υποτάσσονται οι εργαζόμενοι στις οικονομικές και στρατιωτικές επιδιώξεις της αστικής τάξης.
Εδώ βρίσκεται η σημασία του ταξικού προσανατολισμού και της διεθνιστικής αλληλεγγύης.
Οι εργαζόμενοι διαφορετικών χωρών έχουν συμφέρον να ενώσουν τη δράση τους, στρέφοντας την πάλη απέναντι στην αστική τάξη της δικής τους χώρας.
Μέσα από αυτή την πείρα μπορούν να απεγκλωβίζονται από τις λογικές του συμβιβασμού και της «εργασιακής ειρήνης», που απαιτούν διαρκείς θυσίες στο όνομα της ανταγωνιστικότητας και του «εθνικού συμφέροντος».
Μπορεί να δυναμώνει η συνείδηση ότι η ικανοποίηση των αναγκών τους απαιτεί σύγκρουση με την ίδια την εξουσία που προστατεύει την καπιταλιστική κερδοφορία.
Για να αποκτήσει αυτή η προσπάθεια μεγαλύτερη δύναμη και συνέχεια, χρειάζεται να αγκαλιαστεί και από άλλους κλάδους.
Ο εργαζόμενος που παρακολουθεί με προβληματισμό ή αμφιβολία αν ο αγώνας μπορεί να φέρει αποτέλεσμα έχει θέση στην ενεργό δράση.
Εκεί δοκιμάζεται στην πράξη η δήθεν παντοδυναμία του καπιταλισμού.
Εκεί γίνεται συνείδηση πως χωρίς τους εργαζομένους γρανάζι δεν γυρνά και πως η ενότητά τους σε ταξική βάση, μαζί με την αλληλεγγύη στον συνάδελφο, μπορεί να μεταβάλει τους συσχετισμούς.
Την Παρασκευή, κάθε σωματείο και συλλογικός φορέας μπορεί να εξετάσει τη δική του συμβολή, με αποφάσεις για απεργίες και στάσεις εργασίας, με παρουσία στις κινητοποιήσεις, με ένα πανό ή μια πρωτοβουλία συμπαράστασης.
Οι εκπαιδευτικοί μπορούν να ανοίξουν τη συζήτηση για την εργασία, την ειρήνη και την αλληλεγγύη, δίνοντας χώρο στις ερωτήσεις και στη δημιουργική έκφραση των μαθητών.
Το κάλεσμα αφορά κάθε εργαζόμενο και κάθε λαϊκό άνθρωπο.
Συμμετοχή στα σωματεία και στους συλλόγους, διεκδίκηση της ενεργού λειτουργίας τους και ενίσχυση της κατεύθυνσης που βάζει στο επίκεντρο τις λαϊκές ανάγκες.
Η οργάνωση αποκτά προοπτική όταν καλλιεργεί τη χειραφέτηση από τα συμφέροντα της αστικής τάξης και τη συνείδηση ότι οι εργαζόμενοι μπορούν να διεκδικήσουν τον πλούτο που παράγουν και την εξουσία να καθορίζουν τη ζωή τους.
Τσάτσα Μαρία
ΚΟΒ ΠΑΡΟΥ-ΑΝΤΙΠΑΡΟΥ ΤΟΥ ΚΚΕ
