Η Πάρος το καλοκαίρι πλημμυρίζει από χιλιάδες επισκέπτες οι οποίοι αναζητούν την απόλυτη αίσθηση ελευθερίας.
Μεταξύ των μέσων μετακίνησης που επιλέγουν πολλοί είναι και οι τετράτροχες μοτοσικλέτες (ATV), γνωστές ως «γουρούνες». Αν και φαντάζουν ασφαλής, σταθερή και διασκεδαστική λύση αντί της κλασικής δίκυκλης μοτοσικλέτας, η πραγματικότητα στους δρόμους κρύβει θανάσιμες παγίδες.
Οι αναβάτες τους έχουν την τάση να πιστεύουν ότι η ύπαρξη τριών ή τεσσάρων σημείων επαφής με το οδόστρωμα έχει σιγουριά. Δηλαδή, ότι προστατεύονται από τον κίνδυνο πτώσης.
Οι «γουρούνες» σχεδιάστηκαν το 1970, από τη Honda, για κίνηση στην άμμο, στις λάσπες και στις αγροτικές περιοχές. Η συμπεριφορά της είναι ιδιόμορφη, ασταθής και απαιτεί ειδικές δεξιότητες. Λόγω του υψηλού κέντρου βάρους, του μικρού μετατροχίου (της απόστασης δηλαδή μεταξύ των τροχών) και της απουσίας διαφορικού σε πολλά από τα φθηνότερα ενοικιαζόμενα μοντέλα, οι γουρούνες αντιδρούν απρόβλεπτα.
Σε αντίθεση με τις μοτοσικλέτες, που «πλαγιάζουν» στις στροφές ακολουθώντας το σώμα του οδηγού, η γουρούνα τείνει να ανατρέπεται. Κι αυτό διότι η φυγόκεντρος δύναμη σπρώχνει το όχημα προς την εξωτερική πλευρά, ανασηκώνοντας τους εσωτερικούς τροχούς. Αν ο οδηγός δεν γνωρίζει πώς να μετατοπίσει το βάρος του σώματος προς το εσωτερικό της στροφής για να αντισταθμίσει τη δύναμη, το όχημα ανατρέπεται ΠΑΝΕΥΚΟΛΑ!
Το οδικό δίκτυο της Πάρου επιτείνει και πολλαπλασιάζει αυτούς τους εγγενείς κινδύνους των οχημάτων. Οι δρόμοι του νησιού δεν σχεδιάστηκαν για να αντέχουν τον όγκο και τη διαφορετικότητα των οχημάτων που δέχονται και το οδικό μας δίκτυο χαρακτηρίζεται από:
– Ολισθηρότητα: Η άσφαλτος, φθαρμένη από τον καυτό ήλιο, το αλάτι της θάλασσας και τη σκόνη, προσφέρει ελάχιστη πρόσφυση. Για μια γουρούνα, αυτό σημαίνει ότι ένα απότομο φρενάρισμα μπορεί να οδηγήσει σε απώλεια ελέγχου.
– Οι δρόμοι είναι στενοί χωρίς προστατευτικές μπάρες σε πολλά σημεία, αφήνοντας μηδενικά περιθώρια για διορθωτικές κινήσεις στο οδικό λάθος.
– Κυκλοφοριακό χάος: Κατά τους μήνες αιχμής, οι άπειροι οδηγοί των ATV καλούνται να συνυπάρξουν με τουριστικά λεωφορεία, φορτηγά τροφοδοσίας και βιαστικούς οδηγούς. Το πρόβλημα μεγαλώνει αν αναλογιστεί κανείς το προφίλ των ανθρώπων που νοικιάζουν τα συγκεκριμένα οχήματα. Στην πλειοψηφία τους πρόκειται για νεαρούς τουρίστες χωρίς καμία απολύτως προηγούμενη εμπειρία σε εκτός δρόμου οχήματα.
Η ελληνική νομοθεσία επιτρέπει την οδήγηση ATV έως έναν συγκεκριμένο κυβισμό με απλό δίπλωμα αυτοκινήτου. Αυτό σημαίνει ότι ο αναβάτης που έχει συνηθίσει να οδηγεί αποκλειστικά ένα αυτοκίνητο πόλης με ζώνη ασφαλείας και αερόσακους, βρίσκεται ξαφνικά έκθετος στο τιμόνι ενός ιδιόμορφου ανοιχτού οχήματος. Χωρίς να γνωρίζει τις αντιδράσεις στο φρενάρισμα ή στη στροφή, και χωρίς να έχει περάσει από καμία πρακτική εκπαίδευση.
Η επικινδυνότητα δεν πηγάζει μόνο από τα τεχνικά χαρακτηριστικά ή τον δρόμο, αλλά και από μια γενικευμένη χαλαρότητα, και ανευθυνότητα στη διάρκεια των διακοπών. Η ψευδαίσθηση ότι «στο νησί όλα επιτρέπονται» οδηγεί σε τραγικά σφάλματα, όπως: Μη χρήση κράνους, ακατάλληλη ενδυμασία (πχ. με μαγιό ή σαγιονάρες).
Ακόμη, η χρήση της γουρούνας υπό την επήρεια αλκοόλ (σύνηθες φαινόμενο) και σε συνθήκες ελλιπούς οδικού φωτισμού, αποτελεί το τέλειο σενάριο για ατύχημα.
Τα δελτία Τύπου της Αστυνομίας και οι αναφορές με σοβαρούς τραυματισμούς, ακρωτηριασμούς και τροχαία δυστυχήματα αποδεικνύουν ότι η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Επιτέλους, ας μπει ένα τέλος!
