Τη διαμόρφωση ενός νέου εθνικού σχεδίου για την ελαιοκομία ζήτησε ο γενικός γραμματέας της Κεντρικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΕ), Δημήτρης Καφαντάρης, που μετείχε στην κοινή συνεδρίαση της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Προστασίας Περιβάλλοντος και της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Περιφερειών της Βουλής.
«Η ελιά στην Ελλάδα δεν είναι απλώς μία καλλιέργεια. Είναι πολιτισμός, ιστορία, παράδοση, τοπίο και τρόπος ζωής», σημείωσε χαρακτηριστικά, υπογραμμίζοντας ότι η ελαιοπαραγωγή αποτελεί βασικό πυλώνα της οικονομικής και κοινωνικής ζωής σε δεκάδες δήμους και περιφέρειες της χώρας.
Ο γ.γ. της ΚΕΔΕ επισήμανε ότι «η κλιματική κρίση δεν αποτελεί πλέον θεωρητική απειλή αλλά μια πραγματικότητα που επηρεάζει καθημερινά την παραγωγή, το εισόδημα των αγροτών και τη βιωσιμότητα των τοπικών κοινωνιών. Η παρατεταμένη ανομβρία, η λειψυδρία, οι υψηλές θερμοκρασίες, οι ήπιοι χειμώνες, η εμφάνιση ασθενειών και εχθρών της ελιάς, καθώς και η απορρύθμιση κρίσιμων σταδίων της ανθοφορίας και της καρπόδεσης οδηγούν, όπως τόνισε, σε μειώσεις παραγωγής, ποιοτική υποβάθμιση και μεγάλη αύξηση του κόστους καλλιέργειας».
Παράλληλα, ανέφερε ότι «οι επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης επιβαρύνουν ακόμη περισσότερο χρόνιες διαρθρωτικές αδυναμίες της ελληνικής ελαιοκομίας, όπως ο μικρός και πολυκερματισμένος κλήρος, η γήρανση του αγροτικού πληθυσμού, η έλλειψη εργατικών χεριών, η περιορισμένη εκμηχάνιση, η απουσία ισχυρών συνεργατικών σχημάτων και η ανάγκη μακροπρόθεσμου στρατηγικού σχεδιασμού».
Ο κ. Καφαντάρης υπογράμμισε ότι «η αυτοδιοίκηση βλέπει καθημερινά τις συνέπειες αυτών των προβλημάτων στις τοπικές κοινωνίες. Όπως ανέφερε, όταν μειώνεται το αγροτικό εισόδημα, περιορίζεται η τοπική κατανάλωση, πλήττονται οι μικρές επιχειρήσεις, νέοι άνθρωποι εγκαταλείπουν τα χωριά και η ύπαιθρος οδηγείται σε δημογραφική, οικονομική και περιβαλλοντική αποδυνάμωση. «Η συζήτηση για την ελαιοπαραγωγή δεν είναι μόνο αγροτική πολιτική. Είναι πολιτική περιφερειακής ανάπτυξης. Είναι πολιτική κοινωνικής συνοχής. Είναι εθνική υπόθεση», τόνισε.
Στο πλαίσιο αυτό, ο γ.γ. της ΚΕΔΕ ζήτησε τη διαμόρφωση ενός ολοκληρωμένου εθνικού σχεδίου για την ελληνική ελαιοκομία, με μακροπρόθεσμο ορίζοντα, που θα συνδέει την παραγωγή, την καινοτομία, την κλιματική προσαρμογή, την περιφερειακή ανάπτυξη και τη διατήρηση του πληθυσμού στην ύπαιθρο.
