Στην Πάρο υπάρχουν πολιτικοί με σκέψη και «πολιτικοί» χωρίς σκέψη.
Στην Πάρο υπάρχουν συμφωνίες πάνω στο τραπέζι και συμφωνίες κάτω από το τραπέζι. Στην Πάρο υπάρχει αγωνία για το μέλλον αλλά και προσωπικές φιλοδοξίες.
Στην Πάρο υπάρχουν άνθρωποι που γνωρίζουν καλά τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος και άνθρωποι που γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους, τους θεσμούς. Το τελευταίο βέβαια δεν είναι αποκλειστικότητα του νησιού μας, καθώς το ίδιο παρατηρείται και στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας μας,
Η παριανή κοινωνία δεν μπόρεσε δυστυχώς να μείνει μακριά από τα κακώς κείμενα της κεντρικής πολιτικής ζωής. Οι καιροί έχουν αλλάξει και η οικονομική ανασφάλεια μεγάλωσε.
Το καπιταλιστικό σύστημα που χαρακτήρισε οικονομικά την Ελλάδα τον 20ο αιώνα, συνεχίζει ακόμα πιο σκληρό και απάνθρωπο (αφού έχει ως επίκεντρο την επιδίωξη του ατομικού οφέλους) και έτσι, διαφοροποίησε και τις δομές της δικής μας μικρής κοινωνίας.
Οι εύκολες λύσεις της εκμετάλλευσης των τουριστικών θέρετρων με την έντονη εργασία των θερινών μηνών πέρασε ανεπιστρεπτί.
Η σύγχρονη τοπική κοινωνία προσπάθησε ν’ αναπληρώσει το κενό χωρίς επιτυχία. Οι δημοτικοί άρχοντες του παρελθόντος όσο κι αν προσπάθησαν δεν μπόρεσαν να πετύχουν το ευκταίο. Δεν αντελήφθησαν γρήγορα τα μηνύματα που έφερνε η νέα εποχή.
Από την άλλη η κλειστή επαρχιακή κοινωνία έκανε λάθη και αποφάσιζε συνήθως με γνώμονα όχι αυτή καθ’ αυτή την πολιτική δυνατότητα που υπήρχε, αλλά με τον παλαιοκομματισμό που χαρακτήριζε τη μεταπολεμική Ελλάδα.
Η οικογενειοκρατία κατάλοιπο του νέου ελληνικού κράτους από τον 19ο αιώνα, «μεγαλούργησε» και εδώ. Μία πρόχειρη ματιά στο παρελθόν θα θυμίσει ιδιαίτερα στους μεγαλύτερους ηλικιακά πόσα άτομα αναδείχτηκαν σε καίριες θέσεις χωρίς να έχουν αυτές τις δυνατότητες. Η δεκαετία του 90 (των μεγάλων παγκόσμιων πολιτικών αλλαγών) δυστυχώς δεν έφερε την άνοιξη και στον τόπο μας.
Θα έλεγε κανείς ότι το rock συγκρότημα «Τρύπες» που την ίδια δεκαετία «σάρωνε» με τον στίχο: «Εδώ δεν πιάνουν οι κατάρες, δεν πιάνουν οι ευχές, εδώ πεθαίνουν οι τελευταίοι εραστές», λες και το έγραψαν για εμάς. Ευχή και κατάρα ήταν ο αυτοδιοικητικός Νόμος με τις συνενώσεις. Όσοι στοιχημάτισαν ανάποδα ήταν οι τελευταίοι εραστές…
Σημειώνουμε ακόμη, ότι τις περασμένες δεκαετίες, όταν άλλα νησιά κατασκεύαζαν μαρίνες, ορισμένοι στο νησί μας το έβλεπαν ως το απόλυτο κακό.
Τα ίδια γίνονταν κι όταν άνοιγαν οι δρόμοι με τα τουριστικά ανοίγματα σε νέους προορισμούς ότι ορισμένοι άλλοι υποστήριζαν ότι με τα κουλουράκια που θα μοιράζαμε και το χύμα κρασί θα προσελκύαμε περισσότερους τουρίστες.
Σήμερα πάλι, εν έτη 2026 παρακαλώ, ορισμένοι φωνασκούν και υποστηρίζουν ότι αν γίνουμε «νεκροταφείο» και δίχως κατασκευή άλλων έργων υποδομών, θα είναι όλα πιο καλά κι ωραία, κι αυτό επιζητεί πλέον ο τουρισμός…
Δηλαδή, ουσιαστικά κι εκείνοι επιζητούν τον τρόπο (με άλλα στάνταρ) για προσέλκυση τουριστών. Φέρνουν μάλιστα απίθανα παραδείγματα ανάπτυξης έως και ορεινούς οικισμούς (Ανάβρα Μαγνησίας), που αριθμούν μερικές εκατοντάδες κατοίκων ή νησιά της άγονης γραμμής, που δέχονται ετήσια όσο τουρισμό δέχεται η Πάρος ένα Σαββατοκύριακο του Φλεβάρη…
Ο κάθε τόπος, ο κάθε προορισμός αναπτύσσεται επί τη βάσει της περιοχής που βρίσκεται και αυτών των οποίων μπορεί να προσφέρει. Όλα τα υπόλοιπα είναι μωρολογίες.
