Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη για την ανικανότητα της δημοτικής αρχής από την άποψη που διατυπώθηκε για την ανάγκη να «βοηθήσουν» οι «επώνυμοι» που έχουν επιλέξει την Πάρο ως τόπο παραθερισμού.
Κρύβει την επικίνδυνη παρανόηση, ότι για να σωθεί ο τόπος χρειάζεται κάποιος ισχυρός άνθρωπος, με πρόσβαση στα κέντρα εξουσίας, που θα παρέμβει εκεί όπου οι υπόλοιποι δεν μπορούν.
Η Πάρος δεν μπορεί να περιμένει από τους «επώνυμους» να την προστατεύσουν.
Ούτε μπορεί μια τοπική κοινωνία να αισθάνεται ότι η φωνή της αποκτά αξία μόνο όταν επαναληφθεί από κάποιο πρόσωπο με μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητα ή πρόσβαση στην εξουσία.
Η προστασία του νησιού είναι πρώτα απ’ όλα υπόθεση των θεσμών και των πολιτών του.
Είναι υπόθεση του Δήμου, της Περιφέρειας και της Πολιτείας, αλλά και των κατοίκων, των επαγγελματιών και όλων όσοι δραστηριοποιούνται στην Πάρο.
Και εδώ χρειάζεται κάτι περισσότερο από καταγγελίες και αναρτήσεις.
Χρειάζεται σχέδιο.
Δεν αρκεί να λέμε ότι το νησί «βουλιάζει».
Πρέπει να αποφασίσουμε τι είδους Πάρο θέλουμε και τι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε για να την αποκτήσουμε.
Απορρίμματα; Ποια είναι η οριστική λύση και πότε θα εφαρμοστεί;
Κυκλοφοριακό; Ποιο είναι το σχέδιο για τα επόμενα χρόνια;
Νερό, δόμηση, παραλίες, φυσικό περιβάλλον;
Ποιοι κανόνες χρειάζονται, ποιος θα τους εφαρμόσει και ποιος θα τους ελέγχει;
Αυτά είναι τα πραγματικά ερωτήματα.
Υπάρχει όμως και μια δεύτερη παγίδα.
Να θεωρούμε ότι για όλα φταίνε «οι άλλοι».
Οι επενδυτές, οι τουρίστες, οι επώνυμοι, η κυβέρνηση, ο Δήμος ή οι προηγούμενες διοικήσεις.
Οι ευθύνες πρέπει ασφαλώς να καταλογίζονται εκεί όπου υπάρχουν.
Όμως μια κοινωνία που θέλει πραγματικά να αλλάξει την πορεία της πρέπει να κάνει και τη δική της αυτοκριτική.
Γιατί η ίδια κοινωνία που διαμαρτύρεται για την υπερδόμηση μπορεί ταυτόχρονα να επωφελείται από αυτήν, ενώ εκείνη που καταγγέλλει τον υπερτουρισμό εξαρτάται οικονομικά σε μεγάλο βαθμό από τον τουρισμό.
Και κάτι ακόμη..
Όταν λέμε ότι «θα συμμαχήσουμε ακόμη και με τον ακατονόμαστο για το καλό της Πάρου», χρειάζεται να αναρωτηθούμε αν υπάρχουν όρια στα μέσα που χρησιμοποιούμε για έναν καλό σκοπό.
Η προστασία του τόπου δεν μπορεί να γίνει άλλοθι για εκπτώσεις στις αρχές μας.
Οι επώνυμοι μπορούν να είναι σύμμαχοι.
Οι θεσμικές παρεμβάσεις είναι απαραίτητες.
Οι κινητοποιήσεις είναι αναγκαίες όταν οι θεσμοί αδρανούν.
Αλλά τίποτα δεν υποκαθιστά μια οργανωμένη και αποφασισμένη τοπική κοινωνία.
Το πραγματικό ζητούμενο, λοιπόν, δεν είναι να βρούμε ποιος επώνυμος θα μας ακούσει.
Είναι να αποκτήσουμε εμείς τέτοια τεκμηριωμένη, μαζική και συνεκτική φωνή, ώστε να είναι υποχρεωμένοι να μας ακούσουν όλοι.
Η Πάρος δεν χρειάζεται κάποιον διάσημο να έρθει να τη σώσει.
Χρειάζεται πολίτες που δεν θα την αφήσουν να χαθεί.
Και φυσικά δημοτική αρχή με όραμα και σχέδιο … όχι «παιδική χαρά».
ΥΓ. Πως εξηγείται άραγε η επίκληση να κινητοποιηθούν οι από «κάτω» όταν την ίδια στιγμή εκλιπαρείς τους από «πάνω».
Αυτά είναι «παπατζίδικα» και «επικίνδυνα» πράγματα …
