Αίθουσα σύνταξης
Η εκρηκτική άνοδος της τιμής των ναυτιλιακών καυσίμων δημιουργεί νέα δεδομένα για την ελληνική ακτοπλοΐα, με τις Κυκλάδες να βρίσκονται στο επίκεντρο της πίεσης.
Οι γραμμές που συνδέουν καθημερινά τον Πειραιά με τα νησιά του νομού καλούνται πλέον να λειτουργήσουν με ένα κόστος καυσίμων που έχει σχεδόν διπλασιαστεί μέσα σε λίγους μήνες.
Η γεωπολιτική αναταραχή στη Μέση Ανατολή και οι ανατροπές στην ενεργειακή αγορά έχουν οδηγήσει σε μεγάλη αύξηση της τιμής του Marine Gas Oil (MGO), του βασικού καυσίμου που χρησιμοποιείται ευρέως από τα επιβατηγά πλοία.
Στις 9 Σεπτεμβρίου η τιμή του MGO έφθασε τα 1.300 ευρώ ανά τόνο, έναντι 993 ευρώ την 1η Ιουνίου και μόλις 658 ευρώ στις 24 Φεβρουαρίου. Πρόκειται για αύξηση 30,9% μέσα σε περίπου τρεις μήνες και 97,6% σε σύγκριση με τον Φεβρουάριο.
Το μέγεθος της επιβάρυνσης αποτυπώνεται χαρακτηριστικά σε μία από τις σημαντικότερες ακτοπλοϊκές συνδέσεις των Κυκλάδων.
Για ένα ταξίδι με επιστροφή στη γραμμή Πειραιάς – Πάρος – Νάξος – Σαντορίνη, με κατανάλωση περίπου 75 τόνων καυσίμου, τον Φεβρουάριο απαιτούνταν περίπου 49.350 ευρώ μόνο για τον ανεφοδιασμό του πλοίου.
Τον Ιούνιο το ίδιο ταξίδι κόστιζε 74.475 ευρώ σε καύσιμα, ενώ με τις σημερινές τιμές ο λογαριασμός έχει εκτοξευθεί στα 97.500 ευρώ.
Μέσα σε λιγότερο από επτά μήνες, δηλαδή, το πρόσθετο κόστος φθάνει τα 48.150 ευρώ για κάθε ταξίδι με επιστροφή.
Μπορεί η αφετηρία του προβλήματος να βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το Αιγαίο, όμως οι συνέπειές του φθάνουν πλέον άμεσα στα νησιά.
Η γεωπολιτική αναταραχή στον Περσικό Κόλπο, η δραματική υποχώρηση των διελεύσεων δεξαμενόπλοιων από τα Στενά του Ορμούζ, οι περιορισμοί στις ενεργειακές ροές και οι ευρύτερες αναταράξεις στην αγορά πετρελαίου έχουν προκαλέσει έντονη αβεβαιότητα.
Το αποτέλεσμα μεταφέρεται στην ελληνική ακτοπλοΐα μέσω της τιμής του MGO, η οποία ακολουθεί τις διεθνείς εξελίξεις στις αγορές gasoil και diesel.
Στελέχη της ακτοπλοϊκής αγοράς εκτιμούν ότι με τα σημερινά δεδομένα το καύσιμο μπορεί να αντιπροσωπεύει ακόμη και το 55% του συνολικού λειτουργικού κόστους ενός πλοίου.
Οι μεγάλοι ακτοπλοϊκοί όμιλοι διαθέτουν ένα πρώτο επίπεδο προστασίας μέσω προαγορών καυσίμων, περιορίζοντας την έκθεσή τους στις καθημερινές διακυμάνσεις των τιμών.
Αυτό το «μαξιλάρι», ωστόσο, έχει συγκεκριμένα όρια. Δεν είναι εφικτό να έχει προαγοραστεί το σύνολο των καυσίμων που απαιτεί ένας μεγάλος στόλος για όλα τα δρομολόγια και για ολόκληρο το έτος.
Όσο περνά ο χρόνος, μέρος της κατανάλωσης πρέπει αναγκαστικά να καλύπτεται στις νέες, πολύ υψηλότερες τιμές.
Αντίστοιχα, οι κρατικές αποζημιώσεις που συνδέονται με τις υποχρεωτικές εκπτώσεις εισιτηρίων για ειδικές κοινωνικές κατηγορίες μπορούν να περιορίσουν ένα τμήμα της πίεσης, όχι όμως να καλύψουν μια παρατεταμένη ενεργειακή ανατροπή τέτοιου μεγέθους.
Το κρίσιμο ερώτημα για την αγορά είναι πλέον πόσο θα διαρκέσει το MGO στα σημερινά επίπεδα. Διότι άλλο είναι μια απότομη αλλά προσωρινή αύξηση και άλλο η μονιμοποίηση του καυσίμου κοντά στα 1.300 ευρώ ανά τόνο.
